2 çocuklu hayat nasıldır ?

zuhreninkuzusu_kerem soruyor: 10

merhaba 30 yaşındayın ve  4 yaşında bir oğlum var .Hiç beklemediğimiz bir anda ve kendimizi ikinci çocuk fikrine uzak hissettiğimiz bir zaman diliminde 7 haftalık hamile olduğumu öğrendim .O kadar şaşkınım ki ne hissedeceğimi bilemiyorum . Hayatını planlı yaşamaya çalışan biri olarak sonrasında beni neler bekliyor 2 çocuklu ve çalışan annelerin tecrübelerini çok merak ediyorum . Ne olacak şimdi :) 

Bu soruyu cevapla


10 Cevap


guta

Tebrik ederim öncelikle, inşallah sağlıkla kucağınıza alırsınız bebişinizi. Çalışan bir anne ve 2 çocuklu olarak yaşadığım en büyük şey hiç bitmeyen bir koşturmaca :) Sabah gözünüzü açtığınız andan yatana kadar devam eden. İlk bir yıl zor, ama sonraları iyi ki ikinci çocuğum olmuş dedim. Hem bizim için hem de büyük için çok önemliymiş meğer. Artık büyük evde kaldığı günlerde üzülmüyorum, çünkü biliyorum ki kardeşi var yanında. Her zaman konuşabileceği, sıkıldığında oynayabileceği bir desteği var. Gece yatarken birbirleriyle şakalaşıp kahkahalar attıkları anlar, birine kızdığınızda onun diğerine gidip sarılması, annem bana kızdı diye ondan destek beklemesi, şakalaşmaları her şeye değer. 

Zor mu gerçekten zor, tek çocuk hiç çocuk lafı yalan değil. Hayatın temposu bir anda inanılmaz artıyor ama değer. Hiç dert etmeyin. Beni en çok düşündüren konu tekrardan bakıcılı hayata geçmekti :(

Bir de ikinci çocuk da benim duygu düşüncelerim çok başka oldu. Daha tecrübelisiniz,  her şeyi dert etmiyorsunuz, gözünüzde büyütmüyorsunuz. Mesela 2 yaşındaki inatçılığını, bu da bir dönem geçecek diye olgun karşılayabiliyorsunuz :)  Çok daha kolay büyüyorlar. 


ayberke

Merhabalar , tebrikler bu arada sağlıklı bir şekilde kucağınıza alırsınız inşallah.Bende tek iki çoçuklular çok yoruluyor daha zor vs ama herkes değdini düşünüyor.Evet daha çok yorulacaksınız ama değer.keyfini çıkarın derim.


ayazlali

Haha, guta doğru demiş, iki çocuktan sonra tek çocuk hiç çocuk gibi geliyor insana :-)) plansız bir gebelik mutlaka streslidir umarım aileniz için en doğru kararı alırsınız. Benimkiler daha küçük, ama ikinci şöyle altı aylık olduktan sonra ve ben de alışıp bir düzen kurduktan sonra hayat kolaylaştı. Artık ikisiyle yalnız başıma herşeyi yapabiliyorum, minibüse atlayıp bir yerlere gidip gelmek dahil. Ha ama bence aile desteği mutlaka şart. Evde bakıyor olsanız da, çalışıyor olsanız da bence yakın akraba desteği çok çok rahatlatıyor. Yani ayda bir çocuklarla kalıp eşinizle bir iki saat başbaşa kalmanıza imkan vermeleri bile çok farkediyor. Ikinci çocuktan sonra ailelere yakın taşındık ve süper bir karar diye her gün birbirimizi kutluyoruz kocamla :-)

Dediğim gibi, kendi durumunuzu en iyi siz bilirsiniz ve en iyi kararı kendini​z verirsiniz, ama şimdi düşünüyorum da, şu anda böyle birşey başıma gelse üçüncüye geçerdim, ha ama bebek doğar doğmaz kendi tüplerimi bağlatir, kocama da gerekli işlemleri yaptırırdım, orası ayrı konu :-))) 

Yani, hayat her türlü zor, bir ya da üç çocukla da zor, siz kolaylaştırmaya bakmalisiniz her halükarda, aile desteği ile mesela :-)


ankarali34

Merhaba benim de biri 5,5 yaşında biri 11 aylık iki oğlum var. ben de yapsam mı yapmasam mı diye kararsızken korunmayıp olursa olsun, belki olmaz :)) diye düşünerek 2.çocuğu yaptım. ailemle ayrı şehirlerde yaşıyoruz ve yaşadığım yerde hiç tanıdığım yok. iki çocuğuma da annem bizimle 1 yıl yaşayarak baktı. (2.ye hala bakıyor tabi) 1 yaşında da kreşe vermek zorunda kaldım ilkini, hatta 2. de 2 ay sonra başlayacak. anlayacağınız zorlu süreçlerle büyütüyorum çocuklarımı. bazen niye 2.yi yaptım dediğim oluyor tabi,çok yorulduğumda. ama onların sevgisi, gözlerindeki ışık herşeye değer inanın. gutanın da dediği gibi ilk 1 yıl çok zor. o dönemde size destek olacak ailenizde biri varsa,anne kardeş gibi hiç dert etmeyin. tecrübeli olduğunuz için daha az panikliyor, daha az önemsiyorsunuz küçük şeyleri.

Allah bebeğinizi sağlıkla kucağınıza almayı nasip etsin inşallah. o minicik şeyi kucağınıza aldığınız an hayat duruyor sanki. çok güzel bir duygu emin olun.

Kendinize ve bebeğinize dikkat edin ;)


esgi

Çalışan anne iki çocuklu olunca, her yazılan yorumda kendini okuyor gibi oluyormuş onu tecrübe ettim şu an :)   

ankarali34 ve guta ile aynı aşamalardan geçtim ben de. Oğlumu 2 yaşına kadar anneanne & babaanne baktı ama kızımda halleri kalmamıştı malesef. Oğlum 2 yaşında, kızım 6 aylık başladı kreşe. Sırf kreş olayı bile koşturmaca benim hayatımda. Okul aynı ama binalar farklı yerlerde. Her sabah onları okullarına bırakmak, tüm gün çalışmak, akşam kapıdan girer girmez başlayan koşturmaca ve 9,5 - 10 gibi gelen sessiz huzur :) Hayatımın tam özeti bu son 1,5 yıldır. 

Ama aynen gutanın dediği avantajlar da mevcut. Oğlum hasta olunca ne yapacağımı şaşırırdım, kızımı rutin kontroller hariç iki ya da üç kez götürmüşümdür doktora mesela. Ya da neyin diş sıkıntısı, neyin hastalık huzursuzluğu, neyin büyüme atağı olduğunu bilmenin dayanızlmaz rahatlığını örnek verebilirim...

Zorlukları yok mu? Tabii ki var. İlk bir yıl kabus gibi geçti. Oğlum 4 yaşındaydı abi olduğunda. Nispeten büyük, anlar, sorun olmaz diye düşündüm. Hatta babası bir an aktivitesiz bırakmadı onu dışlanmış hissetmesin diye. Ama annenin yeri ayrı tabii çocukta. Emzirmek bile eziyetti bazen çünkü abi hiç rahat vermiyordu. Bir yıl sonunda alıştılar birbirlerine, benim de hayatım biraz daha kolaylaştı ama o bitmeyen koşturma henüz sonlanmadı diyebilirim. 

Tahminim küçük de 4 yaşına gelince biraz nefes alacağım ama size önerim bir maratona hazırlanın şimdiden:)

Sağlıkla kucağınıza alırsınız umarım :)



derya275

Burda bi arkadas demisti gun boyu kosmaktan cocuklardan birinin bezini tum gun degismedigimi hatirliyorum die 😀 sabirla su bir yilin gecmesini bekliyorum...birak dinlenmeyi tuvalte gitmeye vaktim yok gidince kucuk bi taraftan aglar ablasi kapiyi yumruklar vay halimi sen dusun su an basim catliyor daha yeni kahvalti yaptim of of


mustafamami

ilk zamanlar tabii ki zor. yardım illa ki olması lazım. babanın yardımı şart zaten, abiyi babaya zimmetleyin ;)) biz de kızı ben uyutuyorum emzirdiğim için, baba oğlanı uyutuyor hatta çoğu zaman beraber uyuyakalıyorlar heheheh. ya şaka bir yana iki çocuk başlangıçta zorlasa da sonrası çok tatlı oluyor. hele benim kız yeni yeni abi diyor, anne demesinden daha çok seviniyorum inanın. arada itişmeler çekişmeler illa ki oluyor ama birbirlerini çok sevdiklerini görünce içimde tuhaf bir hisler bişeyler... günlük rutine bakarsak, ben hala emzirdiğim için sabahları birazcık uyuyorum, kahvaltıyı eşim hazırlıyor, çantaları yedekleri sulukları ben hazırlıyorum, kızın altı değişiyor, hadi oğlum hadi oğlum deniyor ;) kahvalı, wc, dişler derken çıkmaya 30 saniye kala ne bulursam üstüme geçirip gözüme kalem çekip çıkıyorum ;)) oğlum 1 yaşından beri tam gün kreşe gidiyor. bu sene çok yorulduğunu düşündüğüm için devlet anaokuluna verdim saat 16'da çıkıyor (aslında o bile 8 saat oluyor o bile çok :() iş çıkış saatimi ona göre ayarladım. kızımı da ocak ayında kreşe başlattım işe dönmem gerekti, hatanın 3 günü saat 15-15:30'a kadar gidiyor. işten çıkıp önce kızı alıyorum sonra oğlanı alıp eve dönüyorum. oğlanın okul çıkışı sürpriz bir atıştırmalığı oluyor illa ki. sonra akşam yemeği ve diğer ev işleri, kızı emzirme vs vs.... eşim geliyor yemek, çizgi film, kitap, masal, uyku... eğer çocukları uyuturken uyuyakalmazsak gizli gizli kalkıp ya birşeyler okuyoruz, birşeyler izliyoruz... 


mustafamami

hiç unutmuyorum bir banka memuresi aralarının 3 yaş olduğunu öğrenince "6 sene sonra rahatsın" demişti. son kalan 1 yılımı yaşıyorum. kız da 2 oldu mu, memesi tvaleti bitti mi, o zaman dans ;)) 



zuhreninkuzusu_kerem

hepinize çok teşekkür ederim . Eşim dışında destekçim malesef yok bu yüzden en azından ilk bir yıl  ( yazılanlardan gözüm korktu ilk bir yıldan :)  ) çalışmasam mı diye düşünüyorum . Ama sonra yeniden iş hayatına atılma fikri yeniden bir şirkette bir yerlere gelmeye çalışma fikri gözümde büyüyorda büyüyor ...


Damla

Ben kızımda ilk bir yıl nasıl geçti anlamadım. Üstelik çok çok yoğun bir tempoda idim ve oğlum da  ilkokula yeni başlamıştı. Oğlumda ilk bir yıl evde idim, tek olduğu halde çok zorlanmıştım. Bebeğiniz doğsun, baktınız olmuyor bir çözüm bulursunuz ama bence baştan işinizden ayrılmayın. Önerim hamileliğin son dönemlerinden itibaren iyi bir yardımcı arayışında olmak. Ben ilk çocukta adapte olmakta zorlanmıştım çocuklu hayata, ancak ikincide düzenimizi çocuklu hayata göre oturttuğumuz ve tecrübeli olduğumuz için öyle zor gelmedi. Ne ilk çocukta harcadığım araştırma zamanını harcadım, ne sorunlarda ilkindeki gibi panikledim. İlgi dağılınca ilk çocuğun bakımı da bence kolaylaşıyor. Aralarındaki paylaşımdan ikisi de sizin uğraşıp da öğretemeyeceğiniz bir sürü şeyi öğreniyor. Hayatımızın en doğru kararlarından biri olarak görüyorum.


Cevaplamak için Üye ol