Oyun terapisi ile öfke nöbeti ve vurmaya çözüm bulan var mı? acill

metelikatu soruyor: 4

Arkadaşlar oğlum 3 yaş 9 aylık, okuldan sürekli oğlunuz vuruyor, kavga ediyor gibi söylemleri öğretmeninden ara ara duyuyorduk tabi durum normal çocuk kavgası boyutundaydı. Ancak 1 ay önce bu vurmaların şiddeti ve sıklığı artmaya başladı,üstüne üstlük çırmalama, arkadaşlarına zarar verme,derslere katılmama, okulun sunduğu bütün etkinlikleri reddetme ve öfke nöbetleri başladı..Bu arada oğlum 23 aylıktan beri aynı okula gidiyor,okul ve öğretmen konusunda herhangi bir şüphemiz yok.Oğlum okulda yaşadıklarını, yaptıklarını, kendi hissettiklerini birebir anlatan bir çocuk (mesela bana "anne okulda bugün zırıl zırıl ağladım bide yanlışlıkla arkadaşıma vurdum" diyor). Oğlumun anlattıkları ile öğretmenin anlattıkları arasında net karşılaştırma, eşleştirme yapabiliyoruz.

Bu yaşananlar üzerine oyun terapisi için Çocuk psikoloğu olan Hatice Çelik Menderes' e (izmir-Alsancak) gittik ilk görüşmede çocuğun doğumundan itibaren yaşadığı süreci, anneyle babayla gün içerisinde ilişkisi,kriz anlarını nasıl yönettiğimiz,problemlerimiz üzerine bir konuşma yaptık ve bize öfke nöbeti geçirdiği zaman ya da vurduğu zaman nasıl davranmamız gerektiğini uygulamalı olarak gösterdi ve uygulamamızı istedi.10 gün sonra 2. görüşmeye gittiğimizde çocukla 15 dakika oyun oynadı ve bizim dikkatle izlememizi istedi sonrasında bunun üzerine konuşmalar yapıldı ve evde hergün dönüşümlü olarak birgün anne birgün baba, başlangıcı ve bitişi söylenerek yapılan, sadece duygu yansıtma ve davranışın anlatıldığı yarım saatlik bir oyun seansı yapmamızı söyledi.Şimdi bunu uyguluyoruz ama halen okulda durum felaket :(

Aranızda oyun terapisine giden bundan fayda gören ya da tavsiyesi olan var mı? İnanın kötü durumdayım çocuğumun mutsuz olduğunu görmek beni mahvediyor :(( 

Bu soruyu cevapla


4 Cevap


burkatek

Evet oyun terapisinin faydasını gördük. Haftada 1 uzmana gittik 12 seans. Onun yönlendirmelerini uyguladık. 


metelikatu

burkatek, sizinde oyun terapisine gitme nedeniniz bizimkiyle aynı mıydı? oğlum özellikle bu hafta okula hiç gitmek istemiyor çünkü okulda çok ağlamaya başladı bu yüzdendir ki sabahları "anne bugün okul günümü, gitmek istemiyorum çünkü çok üzülüyorum" diyor.

Önümüzdeki 2 hafta okula göndermemeyi planlıyorum biraz nefes alsın rahatlasın istiyorum


metelikatu

açılan konu hakkında son bilgi aktarmak istiyorum. Ola ki benim gibi ihtiyacı olan, ne yapacağını bilemeyen, ya da uyguladığı yöntemin sonuçlarını kestiremeyen anneler için yazıyorum bunu. Çocuk psikoloğuna giderken sürecin nasıl işleyeceğini hiç bilmeyerek gittim ve giderken aklımda olan sorular "acaba nerde yanlış yaptım?, belkide sorun okuldadır ya da okuldaki çocuklardadır" şeklindeydi.

Ancak 3. seansın sonunda hala çocuğumun öfkesinin şiddetini ayarlayamaması sonucunda bir umutsuzlukla psikoloğa "2 ileri 1 geri gidiyoruz tam herşey iyi gidiyor derken haftanın 1-2 gününü kötü geçiriyoruz bu durumun düzeleceğinden emin misiniz?" diye sordum. Bana emin bir şekilde "eğer anne ve baba tutarlı bir şekilde davranışlarını anlattığım ve öğrettiğim çerçevede değiştirirse, çocuğunuzun davranış biçimi kesinlikle olumlu şekilde değişecek" dedi. Yani sorun bende miydi?

Cevap EVET. Hani ben mükemmel anneydim. Bütün sorun çevreseldi. Yok efendim hiç de öyle değilmiş ak koyun kara koyun belli oldu.  Bunu görmek ve kabullenmek gidilen yolda işleri kolaylaştıracaktı.

4. seansta sadece benimle konuştu, soru sordu, verdiğim cevaplardaki doğru duyguyu yakalamaya çalıştı, ve o duyguyu çocuğuma nasıl hissettirdiğimi gösterdi. İşte aydınlanmaya başladığım an, tamda bu an oldu. Bir sonraki seans 2 hafta sonraydı. Bu 2 haftada 33 yıllık öğrenmişliklerim ile son 2 aydır öğrendiklerim arasında sıkça duygu dalgalanmaları yaşadım ama hem kendimde hemde çocuğumda müthiş ilerlemeler kaydettik :) Hep yeni öğrendiklerimi yapabiliyor muyum? tabiki de hayır ama yapamadıklarımı (yani eski ben davranışlarımı) çabuk farkediyorum ve düzeltmek için geri adım atıyorum, alternatif yaratıyorum ya da kendime düşünme zamanı veriyorum.

Çocuğumu hayata hazırlamak uğruna her anne gibi savaş veriyordum. Yarış dünyası ya her şeyi öğrensin ki kimseden geri kalmasın, özgüveni yerinde olsun, hep başarılı olsun, en az 2 dil bilsin, 4 yaşında tek başına 35 parça puzzle yapabilsin, neden-sonuç ilişkisini hemen öğrensin, sonuçlara katlanmayı bilsin....... bu liste daha da uzaaaar gider. Her anne bu listede yer alan bir kaç şeyi mutlaka yapıyor. Sonuçta anne, annelik vasfını kaybedip çocuğunun öğretmeni olmaya başlıyor ve bu çocuğun duygu açlığını giderecek bir annesi olmadığı için, çocuk öfkeli, uyumsuz, sorunlu, içe kapanık, şiddet yanlısı ya da çok sesssiz hale dönüşüyor.

Sonra anne-baba kendine şunu soruyor "ne dediyse yaptık, ne istediyse yaptık, isteği herşeyi elimizden geldiğince aldık, onunla oyun oynadık, azcık olan zamanımızı onunla geçirdik, konuştuk-anlattık ama neden hala ............. böyle davranıyor?" diyoruz. 

 Eğer böyle bir durumdaysanız lütfen bir uzmandan yardım alın. Ve lütfen gittiğiniz psikoloğun diplomasını görün, fotoğrafını çekin daha sonra hangi üniversite mevzunu ise diploma no.sunu o üniversiden kontrol edin ve asla mı asla çocuğunuza ilaç vermesine izin vermeyin. 3 seansın sonunda gözle görülür olumlu değişiklikler gözlemlemiyorsanız ya kendinizi  ya da gittiğiniz psikoloğu ciddi anlamda tekrar değerlendirin. 

Çocuğunuza ve size yardımcı olması için gittiğiniz psikoloğun sizi sadece para olarak görüp görmediğinden emin olun lütfen.


burkatek

Çok sevindim olumlu sonuç almanıza. Benim , bizim yaşadıklarımızda sizinkine benzer ama ben sizin gibi uzun ve güzelce açıklayamayacağım İçin cevap yazmamıştım. Yazdıklarınıza aynen katılıyorum o kişiyi araştırıp öyle gitsinler , çocuğu para olarak görmeyen işini hakkıyla yapan biri çok faydası oluyor



Cevaplamak için Üye ol