Anneye bağımlılık ve bırakıp gidecek kaygısı :(

habibe_88 soruyor: 5

Merhabalar benim 26 aylık olan oğlumun yaklaşık 1.5 aydır inanılmaz bie şekilde bağlılığı arttı.Tamam önceden de anneciydi 24 ay emdik sürekli üstümdeydi ama tuvalete gidebiliyordum en azından babayla parka bahçeye giderdi yok şimdi çocuğun sanki etini kopartıyorlar gibi ağlıyor resmen titriyor çocuğum 2 dk göremese yada ben bir tuvalete girsem. Dışarının bile keyfini çıkaramıyor yavrum beni göremediği anda ağlamaya başlıyor nerde hata yaptım(K) bilmiyorum ama işin içinden çıkamıorum artık. Hiç bırakıp gitmedim anneanne babaanne aynı şehirde değil bırakacak yerim yok henüz çalışmıyorum da 24 saat birlikteyiz sürekli oynarız, gezeriiz ,pasta yaparız ama ben çok korkmaya başladım bu durumdan . Bunu yaşayan anneler var mı ?varsa nasıl atlattınınz ? Nasıl davrandınız? acilen bi pedagoga gitmem gerekir mi? lütfen bana birşeyler söyleyin 

Bu soruyu cevapla


5 Cevap


dilrubaa

Memeden kestikten sonra mi oldu acaba? Memeden ayrilinca terk edilmis hissedip boyle yapabiliyorlar diye okumustum. Bi sure bence hep yaninda olun, bol bol sarilin anlatin, gececektir diye dusunuyorum. Ustune gitmeyin ama, alissin diye birilerine birakmaya calismayin bence daha cok terk edilmis hissedebilir. Kolayliklar, ayni derecede olmasa da benzer sekilde yapisik bi kizim var, biz de burda yalniziz, kimseyle kalmaz benden baska. Memeden kesince bize de olur diye korkuyorum daha da kesemedim zaten:)


civancim

Benzer durumdayız anlıyorum sizi biz de değişiklik olsun die annanenin yanına geldik burda çok zorlamadan hafif ağlamalar mızmızlanmalara dayanıp bırakmaya alıştırmaya çalışıorum tabi bu başka odaya gitmek kadar kısa oluo😄ama ben de tuvalete bile gidemiyordum faydası oluo gibi ama eve dönünce nolucak bakıcaz.tavsiyeleri dinlemek isterim ben de


bluebamboom

Beni sormuşsunuz :) kızım 21 aylık olana kadar neredeyse hiç ayrılmadık. İşim nedeniyle haftanın 2 günü yarım gün bakıcıya bırakmam gerekti. Ilk 1 ay çok zor oldu. Özellikle ilk 2 hafta. Şimdi hiç sorun olmuyor. Bu süre içinde bakan kişinin tavrı ve sizin yaklaşımınız çok önemli. Rehber öğretmen bir arkadaşımız bize nasıl davranmamız gerektiğini anlatmıştı, ve bunun bir süreç olduğunu, en fazla 1 ay içinde alışacağını söylemişti. Dediği gibi de oldu. Ben önceden "bugün ben işe gideceğim, seninle x kişisi ilgilenecek. Benim işim bitince geleceğim. Baba da işe gidiyor. İşi bitince geliyor. Ben de gideceğim, işim bitince geleceğim" diye anlattım, giderken de tekrar ettim. Tabii ki "oldu anne hadi görüşürüz" demedi. Çok ağladı. Ama ben veda faslını uzatmadan çıktım hep. Bu onun gelişimi için önemli bir adım. Ağlamasına izin vermeniz, söylediğiniz zamanda da gelmeniz gerekiyor. Gelince de "bak, söz verdiğim gibi döndüm" diyip kucaklıyor ve oynuyordum. Eğer imkanınız varsa kısa sürelerle başlayıp yavaş yavaş süreyi uzatın. Benim öyle bir imkanım yoktu ve hop diye 4 saat bırakmam gerekti. Bakacak kişinin de çok sabırlı ve sevecen olması gerekiyor....


nilgun27

Ayni durum bizde de yasandi. 3 ay kadar surdu. Iyun oynarken bile 10 saniye de bir goz ucuyla bana bakardu yerimde oturuyormuyum diye. Kafasini cevirdiginde beni gormezse deli oluyordu resmen. Ustelik dogdugundan beri neredeyse haftanin 5 gunu anneanne , babanne, hala , dayi v.s evimizde olur. Yabanciya alisiktir anlayacaginiz. Bu duruma ragmen ayni kaygiyi biz de yasadik. Ama gecti. O donemden yalnizca "benim annem nerde" sorusu kaldi :) bunun gecici bir donem oldugunu soyleyebilirim size.

kolayliklar dilerim


habibe_88

Yaklaşık 2 ay önce bu soruyu sormustum benimle ayni sorunu yasayan anneler için şimdiki durumumuzu paylaşmak istedim. Simdi daha iyiyiz üzerine giderek biraz ağlayarak 2 günde sorunu halletik. Hic bir şekilde gizlice gitmedim gideceğim yere anlattim agladi çok agladi ama geleceğimi 2 3 denemeden sonra annladi simdi hem o hem ben çok daha mutluyuz :) cevap veren bütün arkadaşlada cook tesekkur ederim :)



Cevaplamak için Üye ol