Anneanne ve babaanne ile büyüyen çocuk psikolojisi

deren22 soruyor: 10

oğlumu 4,5 aylık olduğundan beri çalıştığım için birer hafta arayla anneanne ve babaannesine bırakıyorum.onların çok iyi baktığına eminim ama son zamanlarda sürekli şununla karşılaşıyorum, bu durum çocuğun psikolojini olumsuz etkiler diyen insanlarla. aslında en başından beri bunu ben de düşünüyorum ama kabullenmek istemiyorum. büyüdükçe çocuğumda artık kendi kurallarımı koymakta zorlandığımı görmeye başladıkça bunu daha iyi anlamaya başladım. zaten aile büyüklerinin ikisi de tam zıt karakterler. annem kuralları uygulamak , düzen oturtmak istemezken kayınvalidem tam tersi çok katı kuralcı ve düzen yanlısı. ben de zaman zaman çok yorulduğumu hissediyorum. bu gün olduğu gibi. sonra da kendime kızıyorum bak en azından aileden birileri bakıytor bakıcıya bırakmak zorunda kalmıyorum diye. bu düşüncelerin arasında o kadar sıkışıp kaldım ki galiba çocuktan önce benim psikolojim bozuluyor.

Bu soruyu cevapla


13 Cevap


Meteboy

Benim anlamadığım çocuğun psikolojisinin neden olumsuz etkilendiğini düşündüğünüz? İki bakıcısının olması mı? Bence çocuklar düzen fikrine çok kolay alışıyor, önemli olan bakıcının sevgisi ve ilgisi.  Bu açıdan bence şanslı çocuğunuz. Benim oğluma da annem bakıyor, her ne kadar çatıştığımız noktalar olsa da, oğlumun çok sevildiğini biliyorum, bu yüzden içim rahat. Belki biz çalışan annelerin kaderi bu, keşke 3 yaşına kadar kendimiz bakabilsek ama ne yaparsınız, herkesin maddi durumu buna müsaade etmiyor. 20 aylık sanırım çocuğunuz, bu yaşta çocuğa kural belirlemek bence imkansız ve çok erken, kendinizi boşuna sıkmayın. Çocuğunuzun sevildiğini ve iyi muamele gördüğünü biliyorsanız içiniz rahat olsun. Çok şanslı olacaksınız ki, çocuğunuzu çok sevecek ve para için bu işi yapmayacak bir bakıcı bulacaksınız. Bulanlar da asla kaçırmasın zaten. Bir de şu açıdan düşünün, mutlu anne mutlu çocuk. Çalışırken mutluysanız, bu çocuğunuzda da yansır. Önemli olan çocuğunuzla ne kadar vakit geçirdiğiniz değil, geçirdiğiniz vaktin ne kadar verimli ve değerli olduğu. Bol sevgi, bol ilgi, az zamanda bol bol bunları sunun çocuğunuza ve bol sabır tabi ki, en önemlisi de bu. Bir de olduğu gibi kabul etmek.


nilinmasali

Kızım 25 aylıktı calısmaya basladıgımda,haftanın 6 günü tam zamanlı calısıyorum,yarım gün kreşe gidiyor günün kalan kısmında anneanne ,eğer onun işi varsa da babaanne bakıyor...

Birebir aynı şartlar olmasada  benzer durumdayız...
Ben kendi yasadıklarımızı yazıyım,bir kere anneanne babaanne faktörü çok büyük bir nimet,hasta olur,uykusu olur,o gün canı okula gitmek istemez evde pamuklara sarılarak bakılır,işten yarım saat geç çıksam çocuk ne olacak stresi yasamam,beraber sokağa cıksalar 
bilirimki gözlerini üzerinden ayırmazlar ben basında olsam ne kadar ilgilenirsem aynı ilgiyi onlarda gösterir...
Öte yandan çocuklar düzen severler,evlerinin konforunu isterler ama benimki evine hasret büyür,haftasonu olunca kapının önüne çıkmak istemez mesela,bakıcı olsa rahat rahat ikaz edeceğin şeyleri anneye kayınvalideye doğrudan söyleyemezsin,çocukla senden daha fazla vakit gecirdikleri için bazı konularda senden daha vakıftırlar mevzuya kıskanırsın:)

Amma velakin ben anneanne babaanne görmeden büyüdüm çok özlemini çektim kızım şimdi bu duyguları doya doya yasıyor,ilk zamanlar eyvah düzenim sarsılacak benim baktıgım gibi bakmayacaklar diye kendimi yedim bitirdim ama sonunda gördüm ki kızım mutlu,arada anneannenin gizlice yedirdiği dondurmanın muzipliği gözlerine yansıyor,babaanneyle gittiği günde de birşeyler öğrenebiliyor,hamileyken burun büküp asla giydirmem dediğim örgü yelekler gerçekten sıcak tutuyor:),biraz akısına bıraktım ,çocuklar büyüyor  sizin benim çocuklarımız bir çok çoğuda göre şanslı büyüyor,hayatta örneğin şekerli gıdalar yemesinden daha zararlıdır sevgisiz büyümesi,eminim ki beraber gecirdiğiniz o az vakitleri zaten en iyi şekilde değerlendiriyorsunuzdur,üzmeyin kendinizi boşu boşuna ben benim kızımı 1 yıl önce kenara çekip annen seni sevse bırakıp işe gitmez diyen bir insan müsveddesiyle tanıstım,ve ona keşke sende çalısıyor olsaydın da çocuğun sana daha az maruz kalsaydı dedim,geçtim gittim,bazı insanlar kendi mutsuzluklarını ,basarısızlıklarını gerceklestiremedikleri hayallerini baskalrının dünyalarına bulastırmaktan mutluluk duyuyor ne yazık ki duymayın onları...


hesnasena

Şu anda referans gösteremeyeceğim ama okuduğum bir makalede çocukların 3 yaşına gelene kadar sadece 1 kişi tarafından bakılması gerektiği yazıyordu. Mesela çok sık bakıcı değiştirilmemesi gerektiğini yazıyordu. Bakıcı olsun anneanne olsun babaanne olsun.. Eğer değişken bir ortamda olursa çocukların kafalarının karışacağını okumuştum ama eminim buna karşıt çalışmalarda vardır. Bana şahsen çok mantıklı gelmişti ve sadece anneme bakması için rica etmiştim. Evet çok büyük bir sorumluluk ama miniklerimizin sağlıklı büyümesi için çok fedakarlıklar yapıyoruz hepimiz.


smile_5050

merhaba  ıllakı annenın yerını kımse tutmaz bende kardesımde ananem baktı bızee    saolsun  ama hep ımrenırdım annemın ızın gununu dort gozle beklerdım  anne tabıkı daha sosyal  daha ıyı olur ama yaslılar bır cocuga ne kadar egıtım verebılırkı  bakmaya bakarlar ama   sızde yazmısınız duzen konusunda kural konusunda sanmıyorum  dort dortluk olcaklarını   bazen dusunuyorum kresler daha egıtıcı ogretıcı gelıyo   sız hıc dusundunuzmu   cocugunuzun yası musaıt


HOPELESS

Hiçbir kural yada hiçbir teknik herzaman aynı sonucu vermiyor. Bende oğlum 3 aylıkken çalışmaya başladım ve haftanın 6 günü çalışıyorum aynı şekilde bir hafta anneannede bir hafta babaannede kaldı ve hala kalıyor. Ki ailecek çok zor zamanlar geçirdik kötü(!) hastalıklar ve çok yakın aile içi cenazeler... İşte bu zamanlarda birbirlerine ve bana destek oldular bakıcı olsaydı ne yapardım bilmiyorum. Çok zorlandım ki hala zorlanıyorum mesela oğlum babaanneden geldiğinde üstübaşı pis gelir , çok fazla altına kaçırmış olur , çok yaramaz olmuş olur ve yemek yemez aburcubur yer ama annemden tertemiz çoğu zaman banyosunu yapmış altına hiç kaçırmamış çok akıllı ve aburcubur yerine fındık fıstık ceviz üzüm kuru dut yemiş olarak gelir. Tuvalet eğitiminde çok zorlandım kayınvalidem çok destek olmadı dışarı çıktıklarında rezil olmamak için altını hep bağlamış (sonradan haberim oldu) buyüzden oğlum çok geç alıştı ama annem altını açtım dedikten sonra bikez bile bağlamadı. Oğlum evet ilk başlarda bocaladı bizde bocaladık üç ayrı ev üç ayrı kural yada yaşayış biçimi diyeyim. Evde akşam çizgi film izleyemeyeceğini terliksiz gezemeyeceğini yatağında uyuması gerektiğini masa da hepberaber yemek yememiz gerektiğini çikolataya izin vermediğimizi biliyor ve uyguluyor. tabii bu söylediklerimin hepsini rahatlıkla anneanne ve babaannede yapabiliyor. 2,5 yaşından sonra haftada 3 yarım gün kreşe göndermeye başladım ve kurallara uymaya başlaması daha kolay oldu. Ama şunu çok iyi biliyorum oğlum çok mutlu çünkü giderken ağlamıyor ve herikisiylede ilişkisine bakıyorum sıkıntı yok anneannesine de babaannesine de sarılıp seni çok seviyorum diyor. Çocuklar gerçek sevgiyi hissediyorlar ve kurallı yada kuralsız sevgi ile büyüdüğüne çok seviniyorum bu yüzden içim rahat bakıcı olsaydı bu kadar rahat olamazdım İkinci bebeğime hamileyim bu sefer  bakıcı tutmak zorunda kalabilirim ve içim kuşku ile dolu  :(((



elfuelif

bence de smile_5050 ye katılıyorum. benimde oğluma annem baktı hep. babaannemizin çok ilişkisi olmadı ama eylül ayında kreşe başlayacağız biraz alıştırma olsun diye birkaç kez oyun grubuna gittik. ben çok beğendim çok memnun kaldım ama kreş müdürünün ve öğretmenin gözlemi de benimkiyle aynıydı. belli bir noktadan sonra hırçınlaşması, "hayır"ı kabul etmemesi(çünkü anneanne ona hiç hayır demedi) gruba katılmada zorlanması, paylaşma da yaşadığımız sıkıntılar vs. başlayacağımız kreşin danışmanı çocuk gelişimi uzmanı aliye coş hanımefendiyle görüştürdüler beni. en büyük problemin aman ağlamasın aman üzülmesin diye her dediğini yapan bir büyüğün ellerinde olması dedi. başka kreşlerle de görüşmüştüm burada sırf kayıt için böyle yaptıklarını düşünmüyorum. bir de evde tek bir kişiyle kalması 2 yaş ve üstü çocukların artık taklitle birlikte kişilik ve karakterinin oturmaya başlamasından kaynaklı sıkıntı olduğunu duyuyorum uzmanlardan. kiminle geçirirse bu süreci onu taklit eder.onun gibi davranır diyorlar. 0-6 yaş çok önemli bütün hayatı için. başlayacağımız kreşin müdürü de beni uyardı.tecrübelerimle söylüyorum dedi 4 ay sonra oyun anlamında da yetersiz geleceksiniz ve bu onu daha da hırçınlaştıracak dedi. doğru şimdi bile hemen sıkılıyor bizimle oynamaktan. galiba çocuklar 2 yaşından sonra yaşıtlarıyla vakit geçirmek istiyor :( 


maviboncukk

Parkta bir bebek vardı babaannesitle gelmiş. Babaaanne ve anneanne büyürüyormuş çocuğu. Peki soru olmuyor my herkesin düzeni farklı diye sordum. Annenin sözünün dışına çıkmıyoruz dedi. Yemek, uyku vb. Het konuda annenin doğrularını uyguluyorlarmış. Olmadı gereken de bu..


nilinmasali

Bu arada ben,anneanneye bir günü nasıl gecirdiğimizi yazıp bırakmıştım,kahvaltı saati meyve saati,uyku saati sevdiği yemekler sevmediği yemekler,giysileri kombinleyerek bırakıyordum,babaanneye ise bunu yapmıyordum çünkü zaten anca annemin bir işi olursa oraya gidiyor ki buda ayda 1-2 kez,orda gecirdiği zamanlara müdahale etmek istemedim  bizde babaanne biraz daha şımartmaya meyilli ayda 1-2 günlük şımarıklık rahatsız etmedi beni



berber

merhaba ben kızım 1 yaşındayken çalışmaya başladım o zmandan  beri  anneanne  babaanne sırayla bakıyorlar evimizde ...bahsettiğiz  gibi sıkınlar yaşamadık çok şükür.tam tersi kızım için çok iyi olduğunu düşünüyorum herşeyden önemlisi çocuğun sevgiyle  büyümesi .sizin için de öyle olacağını düşünüyorum.Anneanne babaanne çocuklar için büyük şans bence  içinizi ferah tutun


Meteboy

Bence 2 kreş için erken bir yaş, fırsatınız varsa 2,5 yaşında haftada 3 yarımşar gün, 3 yaşında da tam gün başlatın. 20-30 çocuğa aynı anda bakmak zorunda olan bir kreş öğretmeninin ilgisiyle, anneannenin veya babaannenin ilgisi, bakımı, geçirdiği vakit bir olmaz. 2 yaş, çocuklarda kişiliklerini ortaya koydukları yaştır. Elbette daha fazla hayır diyecekler, her şeyi kolay kabullenmeyecekler. Bunun fazla ilgiyle sevgiyle ilgisi yok, fazla ilgiden sevgiden çocuk şımarmaz. Kendine zarar vermeyecek konularda çocuğun istediğinin yapılmasının zararı yoktur. Yapabildiğiniz kadar isteklerini yapın, yapmadığınız ve yapamadığınız zaman sizi anlayacaktır, anlamasa da kabullenecektir. Ne yaparsanız yapın aranızdaki güveni yıkmayın, bol sevgi, bol ilgi ve bol sabrın açamayacağı kapı yok. Çocuğunuz sevgi ve ilgiyle büyüyorsa, içiniz rahat olsun. Az çok bir düzen tutturur herkes, çok katı kurallara da gerek yok. Zaten çocuk kendini ifade eder, istediğini bildirir.



Cevaplamak için Üye ol