2.çocuk isteği

zamazingo88 soruyor: 6

2.çocuk düşünüyorum. Ama 3yaş oglum biraz hassas. Yasıtlarindan ve yükses sesten korkan biraz gergin bir cocuk.kardeşe nasil tepki verir kararsizim. Kardesten de korkar mi, var mi boyle durumlari yasayan veya önerisi olan 

Bu soruyu cevapla


6 Cevap


patriapotesta

merhaba,

çok benzer tedirginlikleri yaşamış ve şu anda ikinci çocuğu 8 aylık olan bir anneyim.

benim oğlum da  2 ila 4 yaş arası biraz tedirgin, insanlarla kolay anlaşamayan, gerek kreş ve gerekse sosyal ortamlarda benden ve babasından ayrılmak istemeyen, hatta bu nedenle sık sık ağlayan, bizi endişelendiren bir çocuktu. oğlum, hem eşimin ailesinin, hem de benim ailemin ilk torunu, o yüzden çok yoğun ilgi altında büyüdü ve öyle de devam ediyor. biz onun bu gergin ve biraz problemli durumunun hiç değişmeyeceğini düşünüyorduk ama o "2 yaş sendromu" dedikleri ama gerçekte yaklaşık 3.5-4 yaşına kadar süren gergin dönemin artık nihayetlenmesi ve 3.5 yaşındayken başladığı kreş yaşamının yaklaşık 4-5 aylık bir alışma süresi sonunda çok olumlu sonuçlar vermesiyle oğlumuz tabir yerindeyse kabuklarından arındı ve ortaya yepyeni, sosyal, özgüvenli ve matrak bir çocuk çıktı. 

biz de bunu fırsat bilip hemen ona bir kardeş yapalım dedik ve sonuç olarak minik kardeşi de şu an 8 aylık :) oğlum, hamileliğimden itibaren (tabi ona karnım belirmeye başladıktan epey sonra söyledik kardeşi olacağını) kardeşini genel olarak olumlu duygularla bekledi, tabi zaman zaman olumsuz şeyler hissettiği de oldu ama biz onun bu duygu ve düşüncelerini, her ne olursa olsun bizimle paylaşmasında hiçbir sakınca olmadığını söylediğimiz için bize hissettiği herşeyi, her aşamada anlattı. örneğin, doğumu dört gözle beklerken ve bizimle hastaneye gelmişken, kardeşini hastane odasında gördüğü ilk an, babasına "biz gidelim artık, bu bebek çok çirkin, ben burada kalmaktan rahatsız oluyorum" diyip, eşimi de alıp eve döndü, biz bebekle hastanede kalakaldık :) sonraki 48 saat hiçbir şekilde yanımıza gelmeyi kabul etmedi, sonra her nasılsa kendi isteği ile geldi ve o günden beri kardeşi ile sanki o kardeş hep varmış, yeni doğmamış gibi, yarı matrak yarı ciddi ama şefkatli bir ilişki kurdu. Bu süreçte  biz ona, olumlu veya olumsuz, hissedebileceği herşeyin normal olduğunu hep hatırlattık. Kardeşini sevip benimsemesini sağlamak adına, ona herhangi bir sorumluluk ya da görev vermedik, bu bana biraz haksızlık gibi geldiği için. ama bahsettiğim ilk 48 saatlik süreçten sonra kardeşini sanki, kendisi doğduğundan beri kardeşi hep varmış gibi benimsedi. Ara sıra "kardeşinin doğmamış olmasını mı isterdin yoksa bir kardeşinin olması güzel mi" diye sorduğumuzda, hep kardeşli olmayı tercih ettiğini söyledi, tabi bazı klozlarla (örneğin, "ama ağlayarak senin başını ağrıtmasın bak!" ya da "ama babamın çalışması gereken zamanlarda ağlayıp onun dikkatini dağıtmasın tamam mı?" gibi)

yani kısacası, erkek çocukların o bebeklikten sonraki erken çocukluk dönemi (ki bence özellikle 2-4 yaşları arasındaki 2 yıl çok eziyetli) biraz dalgalı, biraz huzusuz geçebiliyor ama sonrasında çocuk mutlaka rahatlıyor. bunu hem kendi çocuğumda hem de çevremizdeki diğer küçük erkek çocuklarda sıkça gözlemledim. o nedenle, sırf bu yüzden kardeş konusuna şüpheli yaklaşıyorsanız belki 4 yaşını biraz geçmesini bekleyebilirsiniz. ve şunu da unutmamak lazım, çocukları kardeş fikrine alıştırmak için anne babanın önünde uzun bir süreç oluyor hamilelikte. galiba önemli olan o süreçte çocuğa doğru yaklaşımla bunu kabul ettirmek. 

sorularınız olursa yine seve seve yanıtlarım. umarım herşey gönlünüzce olur, sevgiler.


zamazingo88

Merhaba. Cevabiniz icimi o kadar rahatlatti ki, bu gergin, huzursuz halin geçebileceğini mesajinizda hissetmek bile iyi geldi. Kreşe ve sosyal hayata alistirmaya çalismak bile problem su an sizin yaşadiğiniz gibi. Ayni süreçlerden geçiyoruz.Çok teşekkür ederim size.

Kolayliklar diliyorum, sevgiler.


zamazingo88

Kreşe alıştirma yöntemlerinizi de bilmek isterim yazabilirseniz.


patriapotesta

Biz de geçin kresi, kendi arkadaş ortamlarımızda bile kalamıyorduk bazen, kimseyi istemiyordu bizim oğlan,  insanların yüzüne bakıp bakıp sinirlenir ağlardı, biz de böyle dışarda olacağımıza hiç çıkmayalım diyip eve donerdik çoğunlukla. Sonra kreş zamanı geldi çattı, açık söylemek gerekirse ilk 2 ay çok zorlu geçti, çocuk hep mutsuz, aglamakli, biz onun için uzuluyoruz, hayatimizin hep o dönemdeki gibi geçeceğini düşünüyordum ben de o zamanlar. Ama güvenebileceğiniz, çocugunuzun bu kaygılarını doğru anlayıp onu dogru yönlendirebilen bir kurumdaysaniz, en yabani çocuğun bile bir alışma devresi sonrası okula adapte olduğu bir gerçek

Açıkçası bizimkiler gibi isteksiz ve sosyallesmekten korkan cocuklar için bu kreşe alışma surecinde beklemek, biraz zamam taniyip kararli olmak disinda ben yapacak pek birsey bulamadim. Tabi aksamlari bol bol cesaretlendirme ve özendirme konuşmaları, keşke ben de kreşe gidebilsem imrendirmeleri havada uçuşuyordu ama oğluma en çok biraz zaman iyi geldi, bir baktık ki atlatmış o gitmek istemiyorum sendromlarini, kendine arkadaşlar bulmuş, öğretmeniyle düzenli ve düzgün bir diyalog yakalamış. O zaman tabi omzumuzdan kalkan yük anlatılamaz, çok mutlu olmuştuk. Bir daha da hiçbir zaman eski ürkek, kimseyle iletişim kurmak istemeyen, hırçın çocuk olmadı. Şimdi gittiğimiz restoranlarda, dükkanlarda bile bir çocuk görse yetiyor, saniyeler içinde tanışıyor ve oyuna davet ediyor. Sizin de böyle olacak çünkü bu sadece benim oğluma özgü bir durum değil, erkek çocuklarının geneli böyle gelişiyor. Umarım bir an önce siz de bu aşamaları atlatıp rahatlarsiniz, sadece biraz zaman vermek gerekiyor. 


Sevgiler 


zamazingo88

Çok teşekkür ederim, yol gösterici oldu cevabiniz. Huzurla büyütün yavrularinizi, sağ olun. 


patriapotesta

Teşekkür ederim, siz de. Herşey gönlünüzce olsun.



Cevaplamak için Üye ol