Sizin de sabrınız tükeniyor mu?

sappho soruyor: 10

Selam,

5,5 yaşındaki oğlum,Allah sağlıklı,uzun ömür versin. Beni yoruyor çok. Hiç söz dinletemiyorum. Baskı ve cezaya karşıyım.sinmesin,özgür olsun dedim ama zor yolu seçmişsin diyorlar.uyarilarimi zamanla anlayacak diye ümit ediyorum. Ben gerekli eğitimi veriyorum,karşılığını alacağım diyorum ama sabrim da kalmadı.bu saatten sonra da tarzimi degistirmemle bocalar çocuk diye ısrarla bu yola devam ediyorum...ne bileyim bir yanlış yaptık ama ne. ? Çorba oldu iyice... sorum aslında şuydu: sabrınızin bittiğini anladiginizda naapiyorsunuz,kendinizi sıfırlamak için var mi yöntemleriniz?

Bu soruyu cevapla


13 Cevap


SelmaOnurEmre

Çok net kurallarim var bu nedenle sabrım da genelde sifirlanmiyor. Bana göre ozgur yetiştirmekle kuralsizlik farklı şeyler. Özgür yetiştirin tabii ama kurallarinizi kararlılıkla uygulayın.Böylelikle sabrınızın tükendiği o noktaya gelmeyeceginizi göreceksiniz. Cocugunuza sınır koymak kitabını şiddetle tavsiye ederim.


mustafamami

4 yaş beni darmadağın etti. ukalalık çokbilmişlik dizboyu.... bu ara sabrım sık sık tükeniyor. sanırım 4 yılın birikimi. bende bir de küçük kız var :) abi ne yaparsa kardeş de aynısını yapmaya çalışıyor. abi boyama yapıyor kardeş boyalara atlıyor abi vermeyince çığlık kıyamet. geçecek tabi bu günler. bir de oğlum normalde kreşe gidiyordu 15 Temmuz'dan beri gitmiyor, tatile gittim ikisiyle ablam yardım etti ama yıldım yorgunluktan. eşim çok yardımcı sağolsun iki gündür geçirdiğim krizlerde alıp çocukları parka götürüyor. 

utanarak söylüyorum ki sabrım tükendiğinde kızıp bağıran birşeyler fırlatan bir anneye önüştüm. hatta arada bir iki kere popişine vurduğumu içim kan ağlayarak söylüyorum. dün gidip adem güneş'in kitabını aldım "annelik sanatı" artık terapiye mi giderim yoksa okul açılınca biraz rahatlar kendi kendime birşeyler mi yaparım bilmiyorum... 
en iyisi birine bırakıp biraz uzaklaşmak, bir kahve içip tatlı yemek, kendim için birşey yapmak... sınır koymak kitabını da mutlaka okuyacağım.   


asl22

Kesinlikle tükeniyor😉Bizde de durum çok farklı değil.evde ikisini idare etmekte bende zorlanıyorum.napıyorum atıyoruz çoluk çocuk kendimizi sokağa..hergün değişik bi parka gidiyoruz .yemeklerini yanıma alıyorum kendime de termosa çay,oooh değmeyin keyfimize😉Okul açılana kadar mümkün olduğunca bu yöntemi uygulayacağım,tavsiye edilir.ayrıca çok takılmamak gerek popoya bi şaplak arada sesi yükseltmek bunlarda çok normal bence( tabi sürekli olmamak kaydıyla)


nevinc

Mrb anneler yanliz degilsiniz sabri bitmis ara ara psikopata baglayan anne olarak tek tesellim bu gunlerin gecicegini bilmek Allahin izniyle esim ve benim cocuklarimiza karsi hep bir sinirimiz vardir yoksa iki cocuk basa cikamayiz sevgiler :)


ayberke

Aynen bende bir tane olmasına rağmen sınırlar zorlanıyor.Bağırdığım zaman çok oluyor.Hele 2 taneyi düşünemiyorum.O yüzden bu anlamda yanlız değilsiniz, bağırmak çağırmak tabiiki doğru değil ama malesef oluyor.Sorunun çözümü de annenin kendine zaman ayırabilmesin de birilerinin bu yükü paylaşmasında çocuklarında farklı aktiviteler yapmasında diye düşünüyorum.Tabii yapabiliyorsanız imkanlar dahilinde:)



mustafamami

aynen öyle.... Adem Güneş'in "annelik sanatı" kitabını aldım. ilk başta birkaç maddelik bir özet var. onu okusak bile yetiyor aslında. üzerimize yüklenen yük ve kaldıramama noktası.... haftasonu iki gün resmen kriz geçirdim artık. diyorum ya 4 yılın birikimi... eşim aldı çıktı ben de çıktım biraz avm gezdim kuaföre gittim bir tatlı yedim nasıl iyi geldi anlatamam... dğoduklarından beri bir gece bile çocuklarım olmadan dışarı çıkmadım, sinemaya 1 kere gittim o da koştur koştur eve döndüm, eşimle başbaşa 1 kere yemek yedik o da ablam aynı avm'deydi o gezdirdi biz çabucak yiyip kalktık. böyle yani... bebeği bırakıp fıldır fıldır gezenlere bir yandan laf ediyorm ama yapmak da lazım galiba :)) ha gayret analar az kaldı okullar açılacak ya sabır ;)   


ema_emine

La havle çekiyorum.Kuralları olmak gerekir bende de yok


iflah_olmaz

ben oğlum emmeyi bıraktigindan,yaklasik 2 yasindan beri senede 1 hafta annemlere birakirim oglumu.cok kucukten bana bağlı ama bağımlı olmayan bir cocuk yetistirmeye odaklandim calisan bir anne olarak.böylece 1 haftada olsa cocuksuzluk cok iyi geliyor.kafamiza gore takiliyoruz iatedigimiz saatte uyanip iatedigimiz saatte yatiyoruz.nefes aliyoruz..ayrica dogdugu gunden beri esimle beraber yaptik herseyini.alt degistirme,banyo,yemek yedirme,ozellikle de gece uykularinda esim benimle ayni oranda uykusuz kalmistir.simdi bunu neden yazdim.annelerde genelde ayyy erkek o esim yapamaz beceremez yediremez uyutamaz mantigi var.ayni seyi ev islerindede goruyorum esim sakın girmesin mutfaga herseyi batiriyor beceremiyor vs.gibi yakinmalari var kadinlarin.bence türk annelerinin kadinlarinin hem temizlige hem yemege hem cocuklara tek basina hakim olma herseyi cozumleme hastaligi yuzUnden bu kadar yorgunluklar yılgınlıklar yasaniyor.esimle bir program yaptik cuma aksamlari o cikar disari nefes alir arkadaslariyla vakit gecirir cumartesi ogleden sonralari da ben.bazen bos bos bi cafede oturup gelene gidene bakmak bile rahatlatiyor insani.ciftlerin birbirine ozel zamanlar yaratmasi cocuklu hayattan 2 saatligine de olsa uzaklasmak cok onemli bence.simdi benim cevremde de varr ayyyy hayatta cocugumu birakamam hayatta onlar olmadan tek gece geciremem...e o zaman kafayı sıyırcan canım yapcak bisey yok.bana gore mutlu ebeveyn=mutlu cocuklar.ayrıca cocuga ses gerekirse de yükselir hatası varsa uyarılır hatta ben bazen küsüyorum da oğluma:-)kavga da ediyoruz.bu kadar da vicdan yapicak bisey yok yahuu .anneler de arada bi delirebilirler...ha bi de cok cocuk mevzusu var.bence herkes sabrı kadar cocuk yapmali.velakin esimle benim sabrım tek cocuga uygun o yuzden tek cocukta karar kıldık...bu da cok onemli bence ebeveynleri en cok yipratan mevzu.kardes olsun bencillik olur diyorlar..hic katilmiyorum.yapicaksam cesaretim sabrim varsa ekomomim sosyal hayatım sarsılmayacaksa kendim icin yaparim 2.cocugu.evde delirip kafayi yiceksem mutsuz bir es yetemeyen bir anne olucaksam bir de üstüne sızlanacaksam niye yapayım ki 2.3.hatta 4.cocugu???genelde kızıyolar bana böyle diyince...ama acı gerçekler yapıcak bisey yok...kolaylıklar herkese..sevgiler...



Ayliz

Merhaba,

Tükenmez olur muyum? Tükendim, öldüm, bittim.

Her zaman anlatmaya çalışıyorum, sadece bebeğin - çocuğun ihtiyaçları, psikolojisi vs. yok, benim de canım, psikolojim var. Ama ailenin diğer fertlerinin işine geliyor, yardım etmeden, olumsuz eleştiriler yapmalar.
Biz, çocuklarımıza her dönemkinden daha titiz, yoğun bakıyoruz. Bunda biraz da okuduğumuz kitapların, televizyon programlarının çok etkisi var. Teoride kolay olan şeyler, pratikte her zaman hayat bulamıyor. Eminim, çoğumuz özel hastanelerde doğmadık, aşı için özel muayenehanelere götürülmedik. Hasta olduğumuzda çoğu vakit, evde sirkeli su, çorba vs. ile iyileştirilmeye çalışıldı. Özel okullarda okumadık, o kurs senin, bu kurs benim dolaştırılmadık.

Yeni nesilde karşılaştırma yaptığımda, kendimi daha sorumluluk sahibi, olaylara karşı daha duyarlı, sabırlı, zora gelebilen, dayanmaya çalışan, hemen rest çekmeyen biri olarak görüyorum.

Yeni nesil için; ne kadar maddi - manevi yorulsak da, karşılığı genelde beklediğimiz, istediğimiz gibi olamıyor.

Bir keresinde televizyonda rast gelmiştim, ünlü bir çocuk - ergen psikiyatrisi uzmanı, kendi çocuğu ile ilgili ciddi sorunları olduğunu söyleyip, teori ile pratiğin her zaman uyuşamadığını itiraf etmişti.

Kendilerine yetebilsinler, kimseye zararları dokunmasın, kibirli olmasınlar yeter diyorum. Özgüvenli olsunlar diye çabalarken, bazen bir bakıyorsunuz bazıları çok ukala, küstah, kibirli bir birey olmuş. Tabii bu arada çocuk sadece sizin yetiştirme tarzınızla da şekillenmiyor, onun da kendine has özellikleri de oluyor, bazı çocuklar da var ki, çok görüşmesenizde akrabalarınızdan birinin huyunu almış tamamen. Soyaçekim, karakterde de olabiliyor.

Her konuda beklentileri orta seviyede tutalım ki, harap olmayalım. İnanın kimse için hırpalanmamak gerekir.


birbebekannesi

Sarı kantoran çayını duydum, iyi geliyormus:)



Cevaplamak için Üye ol