1.5 yaşında oğlum var ve eşim aşırı sinirli, bosanmak ?

Uzgunbaba soruyor: 10

Merhaba 7 yildir evliyiz ve 7 yildir esimle anlasamiyoruz, hep sustum hep alttan aldım bir gün anlar diye, ama küfür hakaret, ailemin yaninda ailesinin yaninda bagirip çağırmalar kucuk dusurmeler bunu yapan bir kadın esimden pskolojik şiddet görüyorum her seferinde ozur diliyor bi daha yapmicam diyo umurunda değil tekrar ediyo, kendimi erkek gibi hissetmedigimi davranışlarını duzeltmesini guzel güzel anlattim.

Bende dört dortluk bi es oldugumu iddaa etmiyorum ama sakin kaliyorun yapıcı olmaya çalışıyorum sürekli. En başından beri bu şekilde, sevgi beklentim yok artik sadece bana saygi duymasini istiyorum annem babam dahi ben mutlu olayim diye gelinleri ne istiyorsa yapiyor agizlarini acmiyo annem babam, sirf ben mutlu olmayim diye, bu durumda bile ailem hakkinda bana ileri geri konuşuyor. Yillardirda konuşuyor ve ben evde tatsızlık çıkmasın daha fazla sinirlenmesin diye sustum.

Gecen sene bi tartismamizda ben bosanmak istedigimi soyledim bir sure ayri yasadik kisa bir sure, ondan sonraki süreçte ayri odalarda uyuduk. Ben bu süreçte cok ciddiydim goz yaslarina hic aldanmadim, arayip benim annemi oglun benimle bosanmak istiyor demis ailemde sen merak etme biz onla konusup ikna ederiz demisler, buna ragmen bile ailem hakkinda kotu konustu..

1 ay sonra ben sensiz yapamiyorum, sevgini kiymetini anladım soz veriyorum bidaha olmayacak.. esim aşırı egoya sahip bi insan bana karşı bile, maddi isteklerinden doyumsuzluklarindan bahsetmiyorum, sirf mutlu olalim diye ne isterse yapiyorum. Biz baristik tabi ben kendimi kontrol edemeyip esimin ilk tartisma sirasinda bosa beni ozaman demesiyle bosol 3 kere dedim birden. Baristiktan sonra 1 hafta gecmedi annemin babamin abimin yaninda bagirarak beni azarladi sokakta bagiriyor arkadaşlarımın yaninda azarliyor.

Allah razı olsun hic biseyimi eksik etmez ama sinirlendigi zaman iftar sofrasini bile hazirlamaz, iftara birini davet ettiysek ezana bir 2 saat kala tartistiysak bana der ara soyle gelmesinler. Ve emin olun 7 yildir her seferinde bagirip cagirmadan guzel guzel anlatmisimdir ve tamam demistir.

Esimin annesiyle konustum anne dedim ne olur sende konus kizinla bana hakaret etmesin dayanamiyorum artik oda bana benide dinlemezki dedi.

Oglumu cok seviyorum, esime karsi hala saygim var ama bana tahammul edemiyor, bende bu durumdan cok rahatsız olmaya basladim artik, pskolojim bozuldu duygusuz bir insan oldum ürkek korkak bi adama dönüştürdü beni.

Kusra bakmayin yazim hatalarimdan dolayi, onerileriniz benim için cok onemli. Benim yasim 32 esimin 31.

Bu soruyu cevapla


12 Cevap


Damla

Çok benzer şeyleri yaşayan bir tanıdığım var. Çocukları 2 yaşında iken boşandılar. Bebek annede kaldı, babası babannenin de yardımını alarak her hafta sonu gördü çocuğunu ve ilgilendi. Ayrılmadan sonra babanın iletişimi anne ile neredeyse tamamen kesildi, çocuk için gerekli iletişimi anneanne ve sms üzerinden yürüttüler. Yaş büyüdükçe de görüşme süreleri ve babanın sorumlulukları giderek arttı. Belirli kritik dönemlerde anne benzer öfke patlamaları olsa da ayrıldıktan sonra ikisi de hayatlarını bir vadede düzene koydular. Hem anne, hem baba, hem çocuk için çok daha iyi oldu benim gözlemime göre.

Belki bu çok pozitif istisna bir örnektir bilemiyorum, her durum kendi içinde değerlendirimeli mutlaka. Belki eşinizin tedavi imkanı vardır, hiçbir uzmanlığım yok bunu da bilemiyorum. Ama çözüm olmuyorsa, ben sürekli öfke, kavga, küfür, sinir olan bir evliliği sürdürmenin çocuk açısından yarardan çok zarar olduğunu düşünüyorum. Bir taraf bunu yapmaya devam ediyorsa  bile diğer ebeveyn farklı bir örnek teşkil edecek bir düzen sunmaya çalışabilir bence.


Uzgunbaba

Damla hanım cok teşekkürler yanitiniz icin, benimde kabullenemedigim, o Yunanistanda yaşıyor ailesi orada, ayrıldiktan sonra oglumla gorusmem cok daha zor olacak. Ve ayrıldık diyelim esim zorluk çıkartır gelip gitmem oglumu gormem için.. 

Ayrlmakta istemiyorum ama artik bağırışlari sinirlenmelerine tahammul edemiyorum, su an yunanistandalar. Ne yapmam gerekiyo, gidip bir kere daha konuşmak istiyorum ama kesinlikle anlamiyo beni, istedigi seyi kabul ettigimde bile kavga ediyo benimle.


Damla

Eşiniz çalışmıyor, ailesi Yunanistan'da ve boşanırsanız oraya dönecek gibi anladım? Küçükken ayrı şehirlerde zor olur mutlaka pratik olarak. Eşinizi alışmaya yönlendirme gibi bir imkan varsa belki her durumda kendisine iyi gelir. Ve her şekilde bir uzman yardımı almak iyi olur diye düşünüyorum. Belki benden daha fazla tecrübesi, bilgisi olan arkadaşların önerileri olur.


Uzgunbaba

Evet doğru anlamışsıniz, alışmaya yönlendirmek tam olarak nedir Damla hanım anlayamadim.


Damla

Alışmak değil çalışmak olacaktı, pardon.



ayazlali

Çok üzücü bir durum. Bence eşiniz öfke kontrolü terapisine gitmeli. Mutlaka bir uzmana görünmeli. Bence evli kalmak istiyorsa eşiniz bunu yapmalı, ama yapmamakta ısrar ediyorsa evliliği kurtarmak için size birşey kalmıyor. Yani eşiniz de çaba göstermeli, tek kişi ile yürümez evlilik. 


Uzgunbaba

Ayazlali teşekkür ederim.yorumunuz icin keske esimde bu çerçevede dusunebilse, o herseyi bekliyo ben yapayim, hataliyken bile benim ozur dilememi istiyo kendisi dileyemiyo..


momi

Boyle bir evlilikte saglikli cocuk yetistirmek cok zor olabilir. Esiniz bu sekilde devam ettiginde cocugunuzun gozu onunde olan ani patlamalar tartismalar onu olumsuz etkileyecek o da bunu cevresine uygulayacaktir. Cocuklarimiz bizim aynamiz. Durumunuz gercekten zor eger dediginiz.gibi cabalayan taraf hep sizseniz bu bile ayrilmaya sebep olabilir. Burda kimse size kosa.kosa.gidin bosanin demez elbetteki sartlarinizi siz degerlendirip karar vericeksiniz. Once esinizede sizede uzman destegi alma yoluna gidebilir hatalari dogrulari gorup sonra neye karar vereceginizi secersiniz. Vereceginiz karar sizi kari koca olarak ayirsa da anne babaliktan ayirmayacak. Yani cocugunuza karsi sorumluluklariniz omur boyu devam edecek.Umarim en dogrusu neyse onu secersiniz. 



bayselif

Çok zor bir durum.Baba olarak küçük yaşta çocuğunuz olması durumunda çocuğun velayeti , görüşmeniz gibi konular açıkçası çok sıkıntılı.Hele farklı bir ülkeye gidecekse , her şeyi titizlikle düşünmek gerekiyor.

Eşinizin sizin dışındaki insanlara karşı tavrı nasıl peki?Eşinizin herkesle mi problemi var , yoksa evliliğinde mi mutsuz?Örneğin genel olarak agresif bir kişilikse çocuğunuza yaklaşımı nasıl olacak?

Eğer kendisi de karşı çıkmayacaksa terapisti öneririm ben de.Belki de depresyondadır.Anneliğin özellikle ilk yılları çok zorludur , belki durum bundan ibarettir.

Umarım daha huzurlu olabileceğiniz bir yol bulursunuz.


Damla

Ben de bu tanıdığım aile için çok endişeleniyordum boşanma sürecinde. Çocuğun babasında kalması mı gerekir acaba diye düşünüyordum. Öfkeli bir annenin çocuğu tek idare etmesi çok daha zor olur diye, baba çok ilgili idi çünkü birliktelerken de. Fakat anne ile birebir iletişimim olmasa da ayrılmadan sonra daha sakin davrandığını düşünüyorum. Yalnız burada anne meslek sahibi güçlü bir kişilik. Yalnızca çocukluktan gelen bazı sorunlar yüzünden, ailesinin zamanında yaptığı hatalar yüzünden böyle olduğunu ve ayrılma sonrası yardım aldığını, hem psikolojisini hem de hayatını düzelttiğini düşünüyorum. Bazen bazı ilişkiler çok yıpranıyor. Bu noktaya gelmeden toparlamak lazım. Belirli bir yıpranmadan sonra sanki kişiler temelde hata kendilerinde ise bile yeni insanlarla yeni sayfalarla sanki daha az efor ile toparlıyorlar. Belki de her ne olursa olsun benim yanımda olur diye güvendiğiniz, bir yandan eleştirdiğiniz, yıprattığınız kişi de sizi terk edip gidince daha sarsıcı bir şekilde kendinizi toparlamanız gerektiği yüzünüze vuruluyor olabilir. Ya da kinci bir yapısı varsa sürekli aklında tutup, kafasında  kurduğu konuların öznesi uzaklaşınca bir rahatlama da oluyor olabilir. Özetle, birlikte iken öfkesini kontrol edemeyen bir anne, boşanma sonrası da çocuğa karşı bu tutumu sürdürür gibi bir koşul yok sanırım. Tamamen düzelme olmasa bile git-gel'lerle daha stabil bir ortam sağlamak önemli olan.

Sürdürülen ilişkilerde de, gördüğüm en sık iki tepki şekli, öfkeden korkarak alttan almak, ya da aynı şekilde öfke ile tepki vermek. Aslında tepki vermeyerek ya da aynı şekilde tepki vererek normalize etmiş oluyorsunuz. Aklıma gelen bir çözüm böyle tepkiler verdiğinde, sorun çıkardığı konuyu tartışmayı hemen kesip tepki şekline dikkat çekmek, ne olursa olsun ortamdan uzaklaşmak, yalnız kalmasını sağlamak, daha sonra sakin bir anda tepki biçimini  ve sorun konusunu ayrı ayrı konuşmak. İftar örneğinde misafiri arardım örneğin gerçekten, ya da bunun mümkün olmadığını belirtip kendisinin evden ayrılmasını rica eder misafiri ben ağırlardım tek başıma. Günü kurtarıcı tavırlardansa uzun vadeli çözüme yönelik tepkiler düşünmek lazım. Belki öncelikle siz kendiniz bir uzmana giderek taktik, yardım sorabilirsiniz.



Cevaplamak için Üye ol