10 aylik bebeğime bir şey öğretemiyorum

kuzucumm soruyor: 10

Bebeğim 1 hafta sonra 10 aylik olacak fakat bay bay gel gel alkış gibi şeyleri çok ugrasmama ragmen yaptiramiyorum.sadece çak dedigim zaman çakıyor.vur dedigim zaman pat pat ellerini masaya vuruyor. At dedigim de elindekini atıyor.göz teması iyi ce e oyununu cok seviyor.çekmeceleri karıştıriyor.bireysel farklılıkları  farkindayim fakat bu kadar ugraşmama ragmen artik en azindan bir taklit olsun yapmasi gerekmez miydi? Anne nerede baba nerede gibi sorulara da cevap yok.bizi taniyor bizi gorunce cok seviniyor ama sordugunda gostermiyor.oyuncaklari attigi zaman takip ediyor.sakladigim bi oyuncagi buluyor.nesne surekliligi var yani.ögrenme guçlugu olabilir mi? Benimle ayni sıkıntıyı yasayan var mi?lütfen yardımcı olun

Bu soruyu cevapla


16 Cevap


babu

Muhtemelen siz su an oyle bir endiseyle ogretmeye calisiyorsunuz ki o da yapmaktan kaciniyor. bir pedagog bu sekilde anlatmisti bana. sizin ona ogretirken icinizden aslinda test ettiginizi yani bakalim yapacak mi endisesi tasidiginizi o kadar guzel hisseder ki cocuklar bir tepki gelistirirler. ya onlar da anksiyete gelistirir ve/veya tamamen gormezden gelmeye calisirlar cunku o duyguyla basetmeleri zordur. 

Cocugunuz daha kucuk. Anlattiginiz ozellikler cok guzel. Onun disindakiler bireysel farkliliklar ve bu farkliliklar biri ileri biri geri anlaminda degil. Kimisi bir seyi once yapacak kimisi baska seyi. En onemlisi annelerinden guzel duygular alabilsinler (sevgi, nese vb duygulari fazlasiyla verdiginize eminim kast ettigim ilk paragrafta yazdigim kisimdi) Eger mumkunse bir sure hic dememenizi oneririm. Siz kendiniz vedalasirken bay bay deyin dogal bir sekilde, karsilik beklemeyin. bir sarki calarken istiyorsaniz kendiniz alkislayin, ona bakmayin bile. bir sure sonra rahatlayip hem fiziksel hem duygusal olarak hazir olunca her seyi yapacaktir :)


missmarttle

Kızım 6 aylıkken tesadüf eseri tel sarar hareketini yapmayı öğrenmişti. Kendi kendisine yapıyordu, ben de farkedince aferiiin, alkıış diyerek cesaretlendirmeye çalışıyordum. Bu arada yazlığa gittik, babaannesi ve dedesinin yanına. Çocuğa o kadar çok tel sarar şarkısı söyleyip hareketi yaptırmaya çalıştılar ki kızım melodiyi duyunca veya karşısına birş geçip bileklerini çevirmeye başlayınca dik dik bakar oldu :) o günden beri de sadece kendi kendisine takılırken yapıyor, biz isteyince yapmıyor. Demem o ki, bazen bebeklerimiz beklenti ve ısrarlarımızdan rahatsız olup tepki geliştirebilirler. Daha 10 aylık, bir anda bir sürü şey öğretmeye çalışmışsınız, kafası karışmış da olabilir. Biraz kendi haline bırakırsanız zamanla hepsini yapacaktır. İlla öğretmenize gerek yok, bebekler kendi kendilerine de gayet güzel öğrenebiliyorlar. Yapabildikleri yapamadıklarından daha önemli şu aşamada, siz bence başarılarını takdir etmeye, yapabildiği herhangi bir şeyi yaptığında cesaretlendirmeye gayret edin, onu tebrik edin, alkışlayın:) alkışı en güzel öğretme metodu bu bence :)


ayberke

Merhabalar,

niye 10 aylık bir bebeğe öğretme ihtiyacı hissettiniz anlamadım.10 aylıkken bahsettiklerinizi yapması gerekiyor mu peki? Yapabilir mi peki?

Her çocuğun gelişim, farklıdır.Bireysel farklılıkları biliyorsunuz zaten.Varsın yapmasın ne olacak.Şimdiden kaygılara başlarsanız ilerde işiniz zor.Çocuğun tadına varın.Keyfini sürün.Millete asla ve asla kulak asmayın. Dr'nuzu dinleyin. Ben 9 aylıkken konuşanı 1 yaşında iken bezi bırakanı çokkk duydum.O yüzden rahat olun.Bay bay için çok erken daha.  Bir de öğrenme başka bir şey taklit etme başka bir şey.Mesela benim oğlu 3 yaşında iken 10 kadar sayardı.Ezberden.Ama sayı nedir, ne işe yarar, 3 ün 2 den büyük olduğunu bilmezdi anlamazdı. E o zaman o sayıları öğrenmesinin ne anlamı var değil mi ?

Takılmayın böyle şeylere içinizi ferah tutun.


kuzucumm

Cevap veren tum arkadaşlara teşekkür ediyorum.bu benim 2. Cocugum kızımda hic boyle sıkıntılar yaşamamıstim.neyi ne zaman yapmasi gerektiği ile ilgili en ufak bir bilgim veya merakım yoktu.oğlumun dogduktan sonra hastane sureci oldu 2 kez. Daha sonra motor gelisimde de aksakliklar oldugunu hissettigim zaman 6 aylikken nöroloji doktoruna götürdük.çok uzun hikaye.doktor muaynesi emar şu bu derken doktor sadece motor gelisim acısindan hafif bi gerilik oldugunu bilissel olarak etkilenmedigini 1-2 yaş arasi yasitlarini yakalayacagini soyledi ama yaşadıklarım beni o kadar korkuttu ki...doktor öyle dese de ben bunu gözümle gorene kadar kendimi yiyip bitiricem.bu arada 8 aylikken oturmaya basladi simdi emekliyor tutunup ayaga kalkiyor fizik tedaviye kısa sürede yanit verdi.tabi bir de şöyle bi durum var 57 cm dogdu ve hala da iri bir bebek bu da etkiledi.yani demem o ki yaşananlar beni bu hale getirdi.içimdeki korkuyu bi türlü atamıyorum...Allah kimseyi evladiyla sınamasın.


babu

Sizi cok iyi anliyorum. Benzer sureclerden gectik ve bizin de gelisimi yolunda mi konusunda uyanik olmamiz gerekiyordu. Ama iste yukarida yazdigim pedagog yorumu da o zaman geldi bana. Bunun dozunu kacirmak cok kolay cok mumkun. Ciddi bir gecikme olsa zaten farkedersiniz. Eger mumkunse cocuk doktorunuzu gelisimi de degerlendiren doktorlardan secin ya da mevcut doktorunuza gidince bu endisenizden bahsedin, o gozle de baksin. Siz birakin yeter ki o isi. Siz anneligin cocugunuzun gulucuklerinin tadini cikarmaya calisin. Cocugunuz simdiden komut aliyor. Bu en onemli mental gostergelerden biri. Beraber eglenin, o caninin istedigini ogrensin. 

Bir de endisenizle savasmakta zorluk cekiyorsaniz kendiniz destek almayi deneyebilirsiniz. Anne endisesi cocugu cok etkileyen bir duygu. Bunu ogrenince endise iyice katlaniyor tabi. En azindan bende oyle oluyor, endisemle cocuguma zarar veriyor muyum diye endiselenmek :) ama oyle dusunmeyin, hem kendiniz hem cocugunuz icin kendinizi toparlamaya da ozen gosterin derim. Saglikla keyifle buyutun cocugunuzu. :) 



kuzucumm

Çok teşekkur ederim babu.Evet yardım almam şart gibi görünüyor.Bazı şeyleri zamana bırakmak iyi olacak.Gecirdigimiz 10 ay stres icinde gecti ve bu bebeğimi cok etkiledi herhalde.Vakit ayırdığınız icin çok teşekkur ederim.Allah cümlemizin çocuguna sağlik versin.


metelikatu

arkadaşlar çocuklarımıza çılgınlar gibi sürekli bişeyler öğretmeye çalışıyoruz. İstiyoruz ki diğer çocuklardan geri kalmasın, ezilmesin, bilsin ki özgüveni yerinde olsun, hazır cevap olsun, yap deyince yapabilsin, göğsümüzü kabartsın, hep başarı duygusunu yaşasın........ anlayacağınız bu liste daha da uzuyor. Çocuklardan hep beklentilerimizi karşılamasını bekliyoruz bunun için çocuğumuzun annesi ya da babası olmaktan çok farketmeden öğretmeni olmaya başlıyoruz. Sonrasında bu kadar emek, zaman, para harcadığımız çocuğumuz zaman geliyor öfke nöbetlerine giriyor, öğrenmeyi reddetmeye başlıyor, kuralları yıkmak zorluk çıkarmak çocuğun en büyük hedefi olmaya başlıyor sonra kendi kendimize diyoruz ki "ben bu kadar fedakarlık yapıyorum ama olmuyor". Ne olmuyor? Çocuğumuz kafamızdaki çocuk modeline uymuyor.

Peki şimdi; Ben bunu yaşayan bir anne olarak kendime neyi yanlış yaptım diye soruyorum. Cevap: Çocuğumun ne hissettiğini, hislerinin ne kadar derin olduğunu hep atlamışım, Çocuğumla oynadığım her oyunu, her faaliyeti her birlikteliği yönlendirmişim, öğütlerle süslemişim :(, onun sınırlarını, isteklerini, kaygılarını görmezden gelmişim. Hayatımın en değerli varlığına (öğretmek uğruna) değer vermemişim.

Oğlum şimdi 4 yaşına gelmek üzere dil ve motor gelişimi 6 yaşa tekabül ediyor, 100 e kadar sayıyor, yer kürede ülkelerin kıtaların adını biliyor, ingilizce cümle kuruyor, yumurta kırıp omlet yapabiliyor, daha neler neler amaaaaaa... bence mutlu değil ve ben bunu yeni farkediyorum :(( 

İnanın çok bilmek insanı mutlu etmez bırakın geç öğrensin sindire sindire öğrensin ama mutlu bir çocuk olsun, kolay güle bilsin, annesinin ona kaygıyla baktığını hissetmesin (acaba yapabilecek mi? yapınca gözünüz ışıldar yapamayınca ışığınız söner ve çocuk bunu çok net görür)

Evet çocuğumuzu tabiki  hayata hazırlıyacağız ama bunu kaygı duymadan (beyniniz şunu der...bak yapamıyo), karşılaştırmadan (ayşenin oğlu daha küçük ama o yapıyo), yarıştırmadan (bu remi keşke tamamlasaymışsın bak bade tamamlamış), başarınında-başarısızlığında tadını hissettirerek öğretelim.

Umarım mutlu, bilgisine güvenen, kendinden başkasını da düşünen bir nesil yetiştiririz. 


derya275

Her bebek her cocuk ayni deildir lutfen robot muamelesk yapmayalim yavrularimiza benkm iki kizim var biri 2 500 kilo dogdu meme ememezdi surunup gidemezdi neler yasadim ben bilirim si di 2 yasinda kucgima sigmiyor dana kadar oldu 😊

Oteki 3500 kilo dogdu su an 9 aylik ve 6 kilo zayif bayagi zayif ama fena hareketli o,dugu yerde durmuyor ayaga kalkiyo hizli hizli emekliyo falan filan 



kuzucumm

Yanlis anlasildigimi dusunuyorum arkadaslar.benim amacim bebegime birseyler ogretip bir yarisin icine sokmak degil.sadece yaşananlarin etkisiyle artik acaba bi sıkınti var mi diye düşunmekten yoruldum.algıları açık mı bilissel sorun var mi yani tamam 10 aylik cok bir şey beklememek lazim belki ama birşeyler geciktikçe korkularım katlanıyor.sadece örnek teşkil edecek birileri var mı diye merak ettim.yani şu benim bebegim 1 yaşina dogru soylediklerinizi yapti gibi.cevremdekilere yada ilk cocuguma baktigimda aradaki farki gorunce uzuluyorum.yoksa gec olsun da güc olmasin.mutlu olsun saglikli olsun herseyi geç olsun.herkese teşekkurler.tanımadıgım insanlarin uzun uzun bana birseyler yazmasi bile beni rahatlatti.


holuhop

sevgili metelikatu daha küçücük bir bebeğim var ve bu yazdıkların bana rehber olacak emin olabilirsin. çok güzel şeylere değinmişsin. teşekkürler kendim ve çocuğum adına



Cevaplamak için Üye ol