3 yaşındaki kızım kreşe gitmek istemiyor

photofemme soruyor: 9

Merhaba,

2 hafta önce bir haftası günde bir saat alışma olarak gitti kreşe. Gayet iyiydi. Öncesinde de çok hevesliydi okula gitmek için. İlk üç gün ben gittim onunla, sonraki iki gün bakıcı ablamız. İlk hafta çok ağlayan çocuklar vardı. Sınıftan kaçmak isteyenler, kapıyı açmak için kapının önünde yığılanlar vardı. Öğretmen ise kapıyı kapatıp çıkamayacaklarını söylüyordu. Başta onlarla pek ilgilenmedi kendi kendine oynuyordu kızım. Ben dışarıda bekliyordum onu.

İkinci hafta "anne ben okula gitmek istemiyorum" demeye başladı. Sabah ben bırakıp öğleden sonra bakıcımız alacaktı okuldan. Ama en fazla iki saat kaldı. Ben bıraktıktan sonra okuldan arıyorlardı. Kızınız ağlıyor diye. Gidip alıyorduk. "Kapıyı neden kapatıyorlar anne? Hep orada mı kalıcam anne?" diye sorular soruyordu.

Şimdi üçüncü haftadayız. Sabah gittik bugün. İlk günlerde ağlayan çocukların hepsi alışmış. Güzel güzel oynuyorlardı. Bir saat kaldım sınıfta yanında sonrasında işe gitmem gerektiğini ama anneannesinin burada kalacağını anlattım. Ama kıyamet koptu. Eve götürdü anneannesi tekrar. 

Okuldan almalı mıyım? Alırsam seneye de aynı şeyi yaşar mıyız? Deneyimli anneler siz neler yaptınız?

Bu soruyu cevapla


9 Cevap


Ebru_A

Kapıyı kapatmaları, çocuklara çıkamayacaklarını söylemeleri v.s. korkutmuş çocuğunuzu. Terkedilme korkusu içinde oluyorlar zaten o yaşlarda, bir de okuldakilerin davranışları korkusunu perçinlemiş. Okul seçiminizi de tekrar değerlendirmenizi öneririm. Ağlatmadan alışmalarını sağlayan, daha insancıl yaklaşımı olan okullar da var. En az 2 hafta okul çevresinde çocuğunuz ihtiyaç duyduğu anda yanında olun. Ama imkan varsa bir süre okul meselesini rafa kaldırın derim, kolay gelsin.


ayazlali

Ay ay benim oğlan da böyle sonradan açtı muslukları. O da aynen kapı meselesine takıldı. O kapı kapanınca ve kapıya bakınca başlıyormuş ağlamaya. Ben de ona dedim ki, bak ben öğlen gelip seni alacağım, kapıya bakınca üzülüyorsan kapı kapanınca açacağın başka bir kapı koyayım yanına. Bir kart yaptım, kapı çizdim, kestim, kapı gibi açılsın diye, altına da ben onu okuldan alırkenki halimizi çizdim, kapıyı açınca ben geliyorum onu alıyorum gibi oluyor. Çizmek yerine onunla bir fotoğrafınızı bastırıp koyabilirsiniz.

Neyse, onu çantasına koydum, bilmiyorum hiç çıkardı mı, ama orada olması bile onu rahatlattı. Bir de ağlamaları babasına yapıyordu, sabahları babası bırakıyordu. Bir hafta boyunca ben bıraktım, önceden anlaştık, bak dedim seni bıraktıktan sonra doğru sınıfına koşuyorsun, hiç geri gelmiyorsun. Nasıl bırakayım diye ona sordum, bir öpücük ve bir sarılma istedi, tamam, öyle yapacağız dedim, sonra koşarak sınıfa. Sarilmadan sonra sınıfa nasıl girecek diye hiç bakmadan hızla oradan uzaklaştim her seferinde ve birkaç günde çözdük.

Kendiniz kararlı ve tutarlı olmalısınız. Kesinlikle uzatmayim, anlastığınız rutini yaptıktan sonra oradan kaçarak uzaklaşin. Neden ağladığını rahat bir vaktinde (okula gidip gelirken değil) konuşun, ne yapmak istediğini ona sorun. Benim oğlan bunları 4 yaşında iken yaptı, üç yaşında okula giderken arkasına bile bakmıyordu. Ama kızlar bu tür sosyal konularda daha çabuk olgunlaşır diye biliyorum. 


dilrubaa

Oncelikle sundan emin olun genel olarak evde rahat olan cocuklar okula gitmek istemez, evde keyfi yerindeyse ilgilenen birileri varsa konfor alanindan cikip okula gitmek onlar icin zordur. Okula gitmek istemiyorum diyecektir mutlaka sabah giderken. genelde okula gidince unuturlar. Ama orda da keyifli degilse, okul cikisinda keyifli olmuyorsa, israrla iyi olmadigini soyluyorsa okul degistirmeyi de dusunebilirsiniz. Kizim 3 yasinda basladiginda bir sure sonra alisti ama hemen sonra okulu sevmiyorum ogretmeni sevmiyorum demeye basladi. Ogretmen benim de icime sinmedigi icin bir sure sonra okul degistirdik ve bu cumleler bitti. Yine sabah gitmekte zorlandi ama okulla ogretmenle ilgili sikayeti kalmadi. su an birinci sinif ve hala sabah okula gitmiycem diye uyaniyor ama donuste okul cok cok guzeldi diye geliyor.

cocugunuzu dinleyin, birseyden rahatsiz oluyor olabilir gercekten


akasya2213

Benzer süreçten geçmiş biri olarak sizi çok iyi anladığımı söyleyerek başlamak istiyorum. kesin olarak emin olduğum bir şey var ki birçok okul öncesi öğretmenin normal karşıladığı  çocuğu okula ağlatarak alıştırmanın hiç de normal bir şey olmadığını düşünüyorum. Bana 15 gün boyunca "ağlayabilir siz bırakın çıkın" önerisine kısmen uysam da çözüm bulamadık o okuldan alıp başka bir okula verdim evet hemen alışmadı ama benim aklımı okulda bırakıp çalışmamı engelleyecek kadar sorun da çıkarmadı. Devam ederse sorun okul değiştirmeyi düşünebilirsiniz bence. Ama lütfen ağlayarak orada bırakmayın. Yazdıklarımın hepsi tecrübelerim sonucudur, görelidir, bence'dir:)))

Kolaylıklar dilerim




photofemme

ebru_a evet çok korkmuş kapalı kapıdan. Öğretmenine bahsettim, bir sonraki gidişimizde kapıyı açık bırakacağını hatta kapanmasın diye önüne sandalye koyacağını söyledi. O biraz rahatlattı kızımı. 

ayazlali güzel bir fikirmiş. Şu an kapı yönünden rahatladı biraz ama yine de söyleyeceğim bu fikri.

dilrubaa aksine sürekli öğretmenim çok tatlı, çok seviyorum diyor. Aksini söylese bir saniye durmam alırım okuldan ama böyle söylemesi de beni engelliyor. Ve evet evde kalmak istediğini söylüyor. Öyle ki "ben ve baban işe gidiyoruz, abla da başka işe gidiyor artık gelemez evde yalnız kalırsın" diyorum. Tamam kalırım diyor. Yani yalnız kalmayı bile göze alıyor.

akasya2213 kesinlikle ben de ağlatarak alıştırmaya karşıyım. Ama bazılarının şimdi alırsan okuldan bunu kullanır, her okulda aynı sorunu yaşarsın yorumlarından da korkuyorum.

Bugün yine beraber gittik sınıfa. Bir saat kadar kaldım yanında. Ben varken çok mutlu, oynuyor, eğleniyordu. Sonrasında işe gitmem gerektiğini söylediğim anda kıyamet koptu yine. Annem girdi bu defa sınıfa yanına. O şekilde ağlayarak bırakmak yüreğimi dağladı ama her yöntemi denemek istedim. Benden sonra biraz sakinleşmiş ama ara ara tekrar annemin yanına gelip eve gitmek istediğini söylemiş. Annem bir saat kadar tutabilmiş sonrasında eve dönmüşler.

Öğretmenler kızım ağladığında ilgilenmek için yanına geliyor. Kızım çığlığı basınca hemen dönüp gidiyorlar. Bilmiyorum böyle mi olmalı? Hemen pes ediyorlar. Başka kreşlerde nasıl yöntemler deneniyor bilemiyorum.

Yarın ise sabah hiç sınıfa girmeden onu kapıdan verip gitmeyi düşünüyorum. Bu hafta sonuna kadar deneyeceğim. Biraz olsun ilerleme olmazsa alacağım okuldan artık.

Çok teşekkür ederim hepinize.


akasya2213

Benim ikinci gönderdiğim okulda şöyle bir yöntem uygulanıyordu. Çocuğu annesinden, babasından alan kişi öğretmeni değil bir başkası olmasına dikkat ediliyordu. özellikle uyum sorunu yaşayan ağlayan çocuklar için işe yaradığını söyleyebilirim. bizde de işe yaramıştı. "şimdi alırsan daha sonra da aynısı olur" cümleleri bana da çok söylendi hatta beni fazlası ile germişti bu düşünce ama öyle olmadı. siz de şimdiden bunu düşünüp kendinizi bunaltmayın bence. 

yarın ne yaşayacağımızı biliyor muyuz?

umarım iyi şeyler yaşarız:)

tekrar kolaylıklar:)


Ebru_A

Çocuklar biz yetişkinler gibi içten pazarlıklı değiller o yaşta sadece korktuğu için ağlıyor, sonrasında bunu kullanmaz merak etmeyin. Biz aynı yaşta benzer bir deneyim yaşadık, ama benim kızım çok daha ağır geçirdi, değil okul yabancı kapalı bir ortama girdiğimizde bile basıyordu çığlığı. 6 ay okul konusunu rafa kaldırdık, eski düzen devam ettik, sonrasında daha deneyimli eğitimcilerin olduğu bir okulla tekrar denedik. İlk gittiğimiz okulda bırakıp gitmemi istemişlerdi, diğer okulda alışana kadar size ihtiyacımız var, lütfen gitmeyin dediler, yaklaşık 3 hafta gibi bir süre ben ve çok sevdiği dayısı dönüşümlü bekledik okulda, sınıfa girmemiz yasaktı, ama istediğinde bizi görebileceği bir yerdeydik. Sonrasında güle oynaya gitti okula. Ağlayarak alışır belki, ama okul hakkındaki ilk deneyimi iyi olmalıydı, severek gitmesi benim için önemliydi. Şimdi 2. sınıfa gidiyor, okulun açılmasını sabırsızlıkla bekledi. Öyle ki takvim yapıp her günü işaretledik.

Her anne, her evlat ve hepsinin şartları farklı, biz deneyimlerimizi paylaşıyoruz sadece. Kendi içinizden geçtiği gibi davranın, doğrusunu bulacaksınız.


photofemme

Sabah yine ağlama krizi eşliğinde gitmek istemedi. Götürmedim okula. Karar verdim alacağım okuldan. Yine eski sistemimize döneceğiz bir süre. Bakıcı ile yani. Korkularının geçtiğini anlayınca tekrar konuşacağım başka okula gitmek ister mi diye. 

Yardımlarınız için çok teşekkür ederim.


minok

geçen sene taşınmak durumunda kaldığımız için oğlumun kreşini de değiştirmiştik. Site içinde bulduğumuz iyi gözüken bir kreşle anlaştık. 1-2 hafta gayet iyiydi. Sonrasında ben bu okula gitmek istemiyorum diye ağlamalar başladı. Numara yapıyor falan diye düşündük önce. pek oralı olmadık. Fakat kreşten bir arkadaşı oğlumun yanağını ısırınca olay patladı. Çocuktur yapabilir tabi. O yaşta çocuğun hareketlerini kestiremeyebilirsin. Benim için önemli olan bu olay karşısında öğretmeninin tavrıydı. Kameradan izlemek istedim olay anını. Gerçekten de öğretmenin arkasını döndüğü anda oldu olay. Müdahale etmesi imkansızdı. O anda yaşanan bu talihsiz olaya üzüldüm fakat oğlumun da kreşe bir türlü ısınamaması beni huzursuz etmişti. Öğretmeniyle bu olay hakkında daha detaylı konuşmak istedim ve kadının bana söylediği şey bende tüm ipleri kopardı. Bana dediği şuydu "diğer çocuklar oğlunuzu dışlıyor. Gruplarına almıyorlar". Nasıl yani? Böyle bir durum varsa ortada, bir öğretmen olarak çocuğu gruba adapte ettirmek senin görevin zaten. Bu zamana kadar neden bize bir şey söylemediniz? çocuk çaresizlik içinde okula gidip gelmiş bunca zaman demek.. Bunları düşündükçe eşim ve ben o kadar üzüldük ki ertesi gün hemen başka bir kreş aramaya koyulduk. Yine sitemizin içinde bir Amerikan koleji vardı. Oraya kaydını yaptırdık. Oğlum gayet güzel yeni kreşine alıştı ve hiç sesini çıkarmadı. Kesinlikle çocukların adaptasyon problemlerini öğretmenlerin aşabileceği kanısındayım. Yeterli donanıma sahip bir öğretmense bu tarz durumlar yaşansa bile devamı gelmeyecektir. Bence farklı bir okul bakamanızın faydası olabilir..


Cevaplamak için Üye ol