Dogum sonrasi depresyon

mutsuzanne soruyor: 10

Dogum yapali 1 ay oldu bebegimi bi seviorum bi sevmiyorum genel olarak hic sevmiorum hicbir his yok arada bi opuyorum ama sonra gecio bole hissettigm icin inanilmaz.kotu oluorum istahim yok sutum cok azaldi surekli mutsuzum olmek istiorm annemde kaliorum ben ilgilenemiorum bebekle iicmden gelmio pskiytrye gittm ilac verdi neden boleym bebegmi sevemiycekmiyim bole yasayan var mi lutfen bisiler soleyin

Bu soruyu cevapla


15 Cevap


cicikusbicirik

Öncelikle sizi tebrik ederim bir çok kadının arzu edip belki olamadığı anneliği tattınız ama daha çok yeni, duygularınız bence normal.Zamanla daha iyi olacağına eminim .Anneniz yanınızda çok şanslısınız.Ben maalesef annemi kaybettim.Madem anneniz bebekle ilgileniyor siz de kendinize bakın,hafif bir makyaj yapın ,sevdiğiniz işlerle uğraşın,kısa bir yürüyüşe çıkın.Bebeğiniz biraz büyüyünce ,size gülümsediği zaman ,parmağınızı sıktığı zaman daha iyi hissedeceksiniz.Unutmayın önce siz iyi olacaksınız sonra çevrenizdekiler.Çok geçmiş olsun sevgili kardeşim.



mutsuzanne

Sizde yasadiniz mi yoksa sadece yorum mu


ayazlali

Ben yaşamadım ama çok normal olduğunu biliyorum, doğum sonrası depresyon. Normal dediğim, tabi ki çok çok ciddi bir durum, ama birçok insanın başına geliyor. Doğum yaptığım hastanede doğumdan sonra sürekli depresyonda mıyım diye anlamak için anket yaparlardı. Ben çok şanslı idim, her iki bebekte de annem olsun, eşim olsun, eşimin annesi olsun çok yardım ettiler, yeni doğan zamanları zordu ama depresyona girmedim. Tavsiyem ilaçlarınızi kullanın, bu durumu yaşayanlar ile konuşun, ailenizden destek mutlaka alın, eşinize de durumu açıklayın ya da doktorunuz açıklasin. Bu çok çok ciddi birşey, lütfen kendinize çok iyi bakın. Siz iyi olursanız, bebeğiniz de iyi olur. Zaten doktora giderek, birşeyleri kötü gittiğini fark ederek en doğrusunu, en iyisini yapmışsınız. Anneliğe alışmak çok zordur, herşey çok iyi olsa bile zordur, depresyonda iken eminim çok daha zor. Kendinize çok iyi bakın, kendinizi sakın suçlamayin. Çok geçmiş olsun, umarım en kısa zamanda atlatırsiniz, sağlığıniza kavuşursunuz.


Mektepli

ayazlali ye aynen katılıyorum. Öncelikle tebrik ederim. Doğum bence tüm anneleri şöyle bir sarsıyor. Aslında yoğun duygu değişimleri yaşıyoruz da denebilir. Doğum sonrası sizin gibi hemen olmasa da sonradan herkes bebek bakımı, ev, eş derken puff. Yani diyeceğim başında olmasak da ya ortasında ya sonunda karşılaşıyoruz. Herkes birşekilde sizi anlıyor emin olun. O nedenle sakın kendinizi üzmeyin. Anın tadını çıkarın. Oh anne yanınızda. Yardıma ihtiyacınız olduğunda çekinmeden söyleyin. Eşinize her zaman açık olun, erkekler net söylemeyince anlamıyor. Yani boş yere beklentiye girmeyin. Sevdiğiniz uğraşlarınız varsa mutlaka devam edin. Sizi mutlu eden şeylerden uzak kalmayın. Bana göre çocuk sevgisi ona emek verdikçe sürekli artıyor, güçleniyor, böyle değişik birşey oluyor. Bebeğimi ilk elime aldığımda dünyalar güzeli bebeğim oldu, en mutlu anneyim vuuu demedim ben de. Hem sevinç hem şaşkınlık hepisini yaşıyorsunz. Ancak onun yeni doğduğunda en çok bana ihtiyaç duyması benim yanımda sakinleşmesi kokumu istemesi tamamen bana ihtiyaç duyması bana muhtaç olması çok savunmasız olması içimi eriten durum işte. Dayanılmaz ağlamaları olduğunda yavrum ben yanındayım dök içini veya ağlama annesi buradayım moduna hemen girmeme vesile tamamen bana muhtaç olduğunu hatırlamamdan ötürüdür.


mustafamami

yazılanlara ek olarak sosyal medyada abartılan duygulara, görsellere bakıp "ben niye böyle değilim" demeyin çoğunun göstermelik olduğunu, proje olduğunu unutmayın lütfen. bence de durumun farkında olmanız çok iyi doktora da gitmişsiniz, inşallah iyi olur herşey. havalar güzelleşiyor parka filan çıkın bir nefes alın, bağlarınız zamanla kuvvetlenir endişelenmeyin. 



cancun

ben yaşadım doğum sonrası depresyon. gece evden kaçmayı çok düşünüyordum bebeği bırakıp acaba nasıl olur diye hayaller kuruyordum. ama yardım edecek kimsem olmadığı için mecburen oğluma bakıyordum fakat içimden yoğun hisler gelmiyordu çok zorlanıyordum uykusuzluk sürekli aşırı emzirme vs. zaten doğduğunda hemen agucuk bugucuk olamadım. çok tatlı bir bebek ama yabancı gibiydi bir süre. şu anda oğlum 5 yaşında ve dünyada ondan daha çok sevdiğim bir canlı yok:)) canımdan çok seviyorum. ilk doğduğunda da seviyordum bir şey olursa kafayı yerdim ama bağ kuramamıştım hemen sanırım bilemiyorum çok karmaşık uykusuzluktan zaten net düşünemiyordum sürekli emzirdiğim için ve yardım edecek kimse olmadığı için bütün bakım bende olduğu için aşırı stres oluyordum vs. 

14 aylıkken işe başladım emzirmeyi kestim doktora gidip ilaç kullandım. şimdi oğlumu o kadar çok seviyorum ki bu seferde aşırı sevgiden kafayı yiyecek gibi oluyorum:))) bence zamanla bazı anne ve bebekler bağ kurabiliyor. oğlum 3 aylık olduğunda ilk gerçekten sevgi hissettiğimi çok net hatırlıyorum. 3 aydan önce hep kaçma planları vardı:))) acele etmeyin kendinizi diğer annelerle vs kıyaslamayın bol bol açık havada yürüyüş yapın. 


mutsuzanne

Sevginin zamanla olusmasi normal dimi cunku onunla ilgilenmek cok zor gelliyor istemiorum cunku bu bni korkutuyor


cancun

mutsuzanne sevginin zamanla oluşması bence çok normal bana en azından bu şekilde oldu. o zamanlar şöyleydi uykusuzluk beslenme ( yaklaşık 18 saat memede geçiyordu 1 günde, oğlum hiç uyumazdı) bebekle ilgili her şey benim üzerimde insanlar emmediği zaman alıp iki agucuk gugucuk yapıyor benim yorgunluktan sevecek halim zaten kalmıyordu. fakat diğer taraftan da kimsenin ilgilenmesini istemiyordum. yani en ağır basan duygu yorgunluk ve uykusuzluktu pek bir şey hissedemiyordum. bir de doğum büyük bir olay bana göre hormonal değişiklik vs benim için ooo kadınlar yüzyılardır doğuruyor bunda ne var gibi bir durum değildi. ben oğlumla yalnız kalmaktan çok tedirgin oluyordum bebekken çünkü sürekli boğazına süt kaçırıyordu ve sürekli aşırı kusma vardı 8 ay. bir de bebek sizi tanıyıp tepki vermesi zaman alıyor tepkiler vermeye başlayınca bağ kurulmaya başlıyor bence.

bebeğimi sevmiyorum neden sevmiyorum diye düşünmenin kimseye bir faydası yok zamanla zaten istemesenizde dünyada en çok çocuğunuzu seveceksiniz:))



bdivarci

Canım öncelikle çocuğu eşin mi istedi sen mi? Bi arkadaşın kocası istemişti kız istememişti demiyorum bak. Kocası istediği için kız da yapmak istemişti. Hamileyken camdan atladı çocuğu doğurmak istemedi ama Rabbim korudu yaşayacak günü varmış. İkisine de bişey olmadı. Pskolog tedavi ilaç derken doğumunu yaptı iki ay sonra işe başladı ilgi sıfır çocuğa başkası bakıyo zaten. Bizde de ben istemiştim çünkü aşığım bebeklere. Ve şarkı söyleyerek gittim doğuma. Doğumdan sonra bir hafta onu izleyerek ağladım. Anne oldun sen de on dk da bir uyandım emzirdim (ki ben 16 saat fln uyuyan bi insandım normalde) ailem başka şehirde yaşıyo eşimin ailesini de istemedim ben tek başıma baktım kızıma beş bucuk aylık suan. Doğdugundan beri tek başıma yıkıyorum yediriyorum oynuyorum seviyorum. Ama eşim ilk zaman öylesine seviyo gibiydi kızıyodum ona nasıl insansın ya ben aşığım tapıyorum haşa kızıma sen sanki başkasının çocuğunu seviyosun diye. Ama şimdi o da benden çok seviyo. Adapte sorunu sanırım bu. Bazıları doğuştan anaç ruhlu oluyo bazıları olayı kavradıkça. Ona bak yavrunu okşa sev annesi olduğunu görsün o seni sevdikçe sen ona daha çok bağlanacaksın. Umarım en kısa zamanda atlatırsın. İleride onun en güzel en mink en heycanlı anlarını kaçırdığın için pişman olursun bak çok çabuk büyüyolar ben şimdiden özledim ilk hallerini :)) mutlu sağlıklı günler diyliyorum bebişinide öpüyorum :))


kurablyemm

Lohusa depresyonu



Cevaplamak için Üye ol