6 yaşındaki yeğenimin psikolojisi

beatrix soruyor: 9

Ablamın kızı 6 yaşında. Yurt dışında doğdu, büyüdü. 8 aylıktan beri kreşe gidiyor. Ana dili gibi hakim dile. Arkadaşlarının çoğunluğu yabancı hatta. Türk çocuklarla da iletişimi güzel. 1. Sınıfa gidiyor okuma yazma matematik gayet iyi.

2 yaşında bir kız kardeşi var. Anne babaları  eğitimli , bilgili, ilgili.. ablam ve eşi çocuklarla birlikte güzel zaman geçirir kriz anlarını güzel yönetirler. Ablam çocuklarını hayatı yaşamayI  seven ailesine de kandisine de zaman ayırabilen bir anne. 

aynı zamanda yurtdışında çalışan bir öğretmen. Her iki dile de hakim.

Sorum şu ki yeğenimin bazı açıklanamayan davranışları var. Veya bu açıklamalara ben ulaşamıyorum.

örneğin arkadaşları yanında annesine kötü davranıyor onu itiyor yere düşürüyor

örneğin Türkiye’ye geldiklerinde seni bir doğumgününe götürmek isterim gelir misin diyorum 2 yaş büyük bir kızım var ve bu iki kuzen iyi anlaşıyorlar tamam diyor hazırlanıyoruz son anda hayır gelmeyeceğim diyor 

daha büyük bir problem olarak asla makarna pilav ekmek labne peynir ve taze fasulye dışında yemek yemiyor Nadire’n muffin yiyor. Meyve ve ceviz. Tüm yedikleri bunlar. Çorba köfte daha önce yemediği şekil renk bir kurabiye mesela aşka ağzına sürmedi. Türkiye’ye geldiklerinde benim 2 çocuğum ve kız kardeşi mücverleri kapış kapış yerken o seyrediyor. Bununla ilgili uzun süre yardım aldı bir pedagogdan ufak adımlarla ilerlemeye çalışıyorlar ama hala çalışıyorlar net bir gelişme yok.

mesela evde baş başa yaptıklarını anlatıyoruz bu durumların onu da bizi de üzdüğünü söylüyoruz. Anlıyor ama ertesi gün yine aynı tutum ve davranışlar

mesela kostüm giymeye bayılır her gün her yere kostüm giyen kız okulda kostüm günü olduğunda asla kostum giymek istemiyor tamam giymek zorunda değilsin diyoruz sınıfta prenses kostümlü kızların arasında mutsuz, oyunlara katılmıyor. Ve hırçın davranışlar

tablet oynama hakkını kaybettin çizgi film vs izleme hakkın yok dediğimizde saatlerce boş boş oturuyor yatıyor salonda. Rahatsız değil gibi sıkılmıyor yani. O zaman bizim mahrum bırakma planımızda bir işe yaramıyor

baleye gidiyor piyano çalıyor ayrıca dans kursuna gidiyor ancak bu aktiviteleri de çoğu zaman olsa da olur olmasa da olur kafasıyla yapıyor. 

Bir kursun, etkinliğin deneme dersine gidiyor örneğin. Sevdiği arkadaşları da dahil gruba. Beğendin mi ister misin diyoruz evet diyor annesi kayıt yaptırınca ertesi hafta ağlıyor gitmeyeceğim diye

bu problemler kardeşi doğmadan önce de vardı. Yaşı büyüdükçe geçer , zamanla anlar, kardeşin pozitif etkisi olur diye düşündük özellikle yeme probleminde ama  her şey kötüye gitti

overly emotional child diyor psikoloğu biz de ona göre davranıyoruz. Ancak biz onu böyle kabullendikçe başka yan problemler de çıkıyor gibi. Bütün önerilerinize varsayımlarınıza bildiklerinize talibim. 

Doğumuna girdiğim , göbek kordonunu kestiğim Kızım gibi gördüğüm yeğenimin böyle olması beni de üzüyor. Annesini bir de siz düşünün

Gelişim psikolojisi, çocuk ruh sağlığı gibi bir çok ders aldım Üniversite de. Öğretmenim bir sürü değişik karakterde çocuk görüyorum her gün ama bu konuda bir fikrim yok bir yol haritası çizemiyorum



Bu soruyu cevapla


9 Cevap


beatrix

mesela iki aile yaşıt çocukları var hafta sonu İçin plan yapılmış. Aileler bir araya gelince nasılsın diye sorulduğunda veya hoş geldin dendiğinde cevap vermiyor kendisine bakılmasından soru sorulmasından hoşlanmıyor . Bu yoğun duygusal durumu sebebi ile bizde ona nasılsın demiyoruz dikkatimizi ona yöneltmiyoruz. 

Okulda öğretmeni ona soru sorduğunda bilmiyorum diyor ancak benzer nitelikte bir soruyu sınıftan başka bir çocuğa sorduğunda kendisi cevaplıyormuş kısık sesle. Öğretmeni tesadüfen farketmiş bu durumu


Annecikk

merhaba

Okuğum yazıda dikkatimi çeken tek sey 8 aylıktan beri kreşe gidiyor oluşu. bu konuda herhangi bir eğitim almadım. ama bende bir anneyim. yani anneye en çok ihtiyacı olduğu bir dönemde kreş ortamında büyümek ona iyi gelmemiş olabilir. tabi anne çalışmak zorundaysa ona diyecek birşey yok. böyle durumlarda sanırım anaokulu yaşı gelene kadar mümkünse bir aile buyuğu bakabilseydi daha farklı olabilirmiydi acaba diye düşündüm. dikkat çekmek amacıyla da yapıyor olabilir. her yas farklı bir davranış sergileyebilirler. umarım en kısa zamanda istediğiniz gibi olur.


beatrix

Annecik ben de aynı ihtimali düşündüm ancak hem bakacak kimse olmadığı için hem de bütün  eğitim hayatı orda geçeceği için dile hakim olmak açısından mecburlardı. 2 yaşından evvel gereklilik olmadıkça ana kuzusu kalmalılar. Cevabın için teşekkür ederim


mummymelo

Merhaba,uzman değilim ama bana temeli kıskançlık gibi geldi. Bizim de başımıza benzer bir durum gelmişti çok sık görüştüğümüz komşumun kızıyla. Kızlarımız aynı yaşta ve beraber vakit geçirmekten çok keyif alırken bir dönem onun kardeşi doğdu. Ardından değişmeye başladı çocuk. Şöyle anlatayım; 

-benim kızımı parka çağırıyordu , hazırlanıp çıkıyorlar 10 dk sonra hayır ben sıkıldım eve gideceğim diyordu. ancak eve gidince de huysuz aslında istediği tam olarak o değil. Yeniden parka geri geliyor suratı 5 karış, ne oyun oynuyor ne oynatıyordu.

-örneğin çikolata çok severler, ikisine de alıyoruz ben yemeyeceğim istemiyorum diyor ısrar etmiyorum olur diyordum. ardından yan gözle bakıyor istercesine, yani biliyorum istediğini ama neden almıyor onu çözemiyordum- hala çözemiyorum.

-birlikte oldukları zaman kızım devamlı oyun kurmaya onunla oynamaya çalışıyordu ama hayır onu oynamayalım bunu oynamayalım diye küskün küskün bir duvara yanaşıp kollarını bağlayıp oturuyordu.  

Hayattan keyif almamak, insanların hevesini yarım bırakmak, devamlı melankolik  bir ruh haliyle ile gezinmek çocuğa yapışmıştı resmen, anne babası kendini parçalıyordu onu mutlu etmek için ama bir türlü memnun edemiyorlardı. sonra ne oldu bilmiyorum herhalde kardeşine alıştı  iyice, ya da büyüdü olgunlaştı tam ne denir bilmiyorum artık yaşamıyoruz böyle şeyler. bu bahsettiklerim 6-7,5 yaş arasında yaşandı diyebilirim.  çok şükür şu anda herşey yolunda. inşallah sizinki de toparlar, o kadar zor bir durum ki, çocuğu izole etmek de çözüm değil ama her olumsuz davranışından kendi kızım da hemen etkilendiğinden çok zor bir dönem geçirmiştik.



beatrix

Evet mumymelo tam da bahsettiğin gibi hayatta zevk almama, açıklanamayan bir melankoli durumu var. Sebepsiz yere neşelenmek bazen bu ayarı tutturamamak gibi de geliyor. Babamız bipolar hastası uzun yıllardır. Teşhis koyulalı 10 yılı aştı ama hep varmış ruhunda bu hastalık biz hastalığı öğrendikçe anlayabildik bunu. Bazı yönleri ile bipolar bozukluğa da benzetiyorum.

annenin bu kadar sevgi dolu olmasına rağmen toplum içinde 6 yaşında bir kız çocuğunun onu itip yere düşürebilmesini aklım almıyor. Değil fiziksel şiddet görmek sesinin tonuna bile dikkat eder ablam azarlamak gibi olmasın der misal bir şeye kızınca. Hani sanki altında bir anne öfkesi var diyeceğim ama Anne’ye öfkelenecek bir durum bir bakış açısı da bulamıyorum. Her iki çocuğuda aynı yaşlarda kreşe başladı. Birini kreşe yolladı diğerini kendi baktı desem değil. Her konuda eşit davranılır. Aile olarak herkes birbirine sevgi doludur. Bu eşit olma eşit davranma konusunu abartan ailelerden de değiller. Bazen bir konudaki gösterilen hassasiyet çocuklarda bu duruma ekstra ilgi çekebiliyor çünkü Kaş yaparken göz çıkarmak oluyor. 

Oyun terapisi alıyor ayrıca Haftada bir iki defa bazen okul bazen kurs arkadaşları ile play date yapıyor.

evine gelen arkadaşlarına isterseniz size bütün oyuncaklarımı verebilirim demiş ve benim ,anneannesinin hediyesi olanlarda dahil herşeyi onlara vermiş. Çocukların böyle bir talebi yokken hem de. Sonra onlar oyuna devam etmiş yeğenim izlemiş öyle onları. Bu 2li, 3lü gruplarda hep böyle. 


mummymelo

beatrix merhaba,

benim komşum bu konuda bir uzmana danışmadı ama ben onun ve sizin yerinizde olsam kesinlikle daha derine inip sorunu anlamaya çalışırdım. İnsan kolay yetişmiyor, biz de belli alanlara hakimiz istemeden de olsa hata yapma şansımız var ve bunun sonucu ağır olabilir. Hele ki ailede hastalık geçmişi varsa mutlaka üzerinde durulmalı. Ben kendi kızımla yaşadığım sorunlarda hemen okul psikoloğundan destek alıyorum, farklı bir bakış açısı ile olaya yaklaşmama yardımcı oluyor. Size de varsa okul psikoloğunuz yoksa dışardan bir profesyonelle ilerlemenizi iç huzurunuz için tavsiye ederim


beatrix

Hem okullarında pedagog var onunla görüşüyor bir de bu aşırı duygusal çocuklar alanında çalışan ayrı bir psikologla ayda 2 kere görüşüyor. Yeme problemi için özellikle

Sınıf öğretmeni ile de bağlantı kurdular ancak gelişme göremiyoruz davranışlarında

endişe ettiğimiz mevzulardan biri de gayet düzgün yemek yiyen her 2 yaş çocuğu kadar (ne eksik ne fazla oranda )girişken insancıl olan küçük kız kardeşine de kötü örnek olma ihtimali.

altı yaşında bir kız çocuğu tüm gününü evde geçirmek istiyor. Dışarı çıkmak istediği anlarda ya çıkınca eve dönmek istiyor veya dışarda nadiren iletişim kuruyor. Oyuna katılamazsa ağlıyor. Bazen arkadaşları onlarda kalıyor ertesi gün haliyle ekstra bir samimiyet kurulduğundan onu oyuna çağırmakta ısrar ediyorlar gitmek istiyor ama gitmiyor ağlıyor. Gittiği normal çocuk gibi oyuna katıldığı zamanlar nadir. Ama yok değil yani neye göre o psikolojiye giriyor değişkeni nedir bilemiyoruz

Bütün günü evdengeçirirken oyuncak oynama tercihi pek yok

yaşıtlarından beklenen evcilik oynamak, resim yapmak, daha hareketli toplu oyunlara veya kutu oyunlarına yönelmek gibi davranışları , hikaye uydurma, hayali arkadaş, hayal kurmak da yok

öylece salonda oturabilir mi bir çocuk. Ceza gibi algılar çoğu akranı ; tv olmadan tablet olmadan oyuncak oynamadan geçen zamanı

hayal gücü yüksek diyeceğim ama resim yapmıyor zevk alarak tamam. Evde piyano var çalmak istemiyor çoğunlukla. Kafasından geçeni anlamak kestirmek imkansız gibi. Açıldığı  içinden geçenleri belli ettiği bir alan olmalı gibi geliyor bana.

çok daha iyi, detaylı çizebilecekken bir kağıda tükenmez kalemle iki çizik atıp seni çizdim teyze diyor baş gibi görünen bir daire çizimi

yüze ele ayağa benzer bir çizimi yok. Kalemi Bastırarak çizdiği bir kısım yok. Olağanüstü bir detayı bırak yaşına uygun çizdiği bir figür dahi yok. Yığınla boyası vardır genelde kullanmıyor bile. 

bu kadar uzun süredir psikoloğa pedagoga gidip bir sebep bulamamak bir tanı koyamamak da annesini yıpratıyor haliyle. Ablam 38 yaşında 10 sene evvel eşiyle Ankara’da üniversitede tanışıp severek evlenip Belçika’ya  yerleşti çocukları orada doğdu gurbet psikolojisi üzerine bir de bu kızının durumu çok zorluyor onu

sesime ses verdiğin için teşekkür ederim. Belki başka bir uzman görüş almak veya başka tetkikler yaptırmak gerek. Bazen insan gözünün önünde duranı göremez ya belki biz de öyle olduk.




sappho

Merhaba, sorunuzu ilk okuduğumda aklıma gelen bipolar oldu. Niye rahatça söyleyebiliyorum, çünkü siz yorumlarda telaffuz etmişsiniz, yoksa haddim değil tabi, uzman da değilim, ama yakınımızda var ondan biliyorum ve sözkonusu hastalıkla ilgili çok araştırmışlığım var. Ama daha da önemlisi gözlemlerim. Ben yerinizde olsam iyi bir psikiyatr araştırır hemen tedaviye başlardım. Çocuktur, şımarık.. vs diyerek çok hastalığın ilerlemesine neden oluyoruz. En iyisini işin ehli uzmanlar bilir. Neyse ki ilaçla tedavisi var. Çok çok geçmiş olsun..


keyjan

Merhaba. Babada bipolar varsa bunun üzerine yoğunlaşmanız gerektiğini düşünüyorum. Sappho'ya katılıyorum. Bir an önce psikiyatristle görüşmelisiniz. 

 


Cevaplamak için Üye ol