2,5 yaş arayla kardeş

stc2014 soruyor: 3

Herkese merhaba, Kızım 29 aylık, 1 ay sonra erkek kardeşi dünyaya gelecek. Her yaşta çocukların kardeş kıskançlığı yaşayabildiğini, bazılarının kolay bazılarının zor atlattığını okuyor ve görüyorum. Aynı yaş aralığında çocuk sahibi olan ve bu süreci daha sakin atlatabilmemiz adına önerilerde bulunabilecek varsa çok sevinirim. Örneğin hastane sürecinde başından beri kızımız da yanımızda olmalı ve herşeye şahit olmalı mı, yoksa hastanede benim doğum odasına gidişimi görmek vs daha mı travmatik olur? Bebeği emzirme kardeş yanında mı yapılmalı? Kızım oldukça duygusal yapıda, hafif içine kapanık, özellikle anne-babaya sevgisini çok gösteren bir çocuk. Günde en az 10 kere seni çok seviyorum der :) Bebeğin gelişini anlatıyoruz ama çok oralı olmuyor açıkçası, tam anlamlandıramıyor. Acaba bilinçli olarak mı bu konudan kaçıyor? Bize aşırı düşkünlüğü de beni korkutuyor açıkçası. İlgi, özellikle ilk başlarda bebekte olacak illaki. Onu ihmal etmemek, dengeyi kurmak adına çok çaba sarfedeceğiz. Bu süreçte neler yapıp neler yapılmamalı sizce? Her çocuk farklı tabi ama deneyimleri merak ediyorum. Şimdiden teşekkürler

Bu soruyu cevapla


3 Cevap


halbuse

Merhaba,

Çok zor bir süreç sizi bekliyor ilk başta bunu kabullenin öncelikle :) Hele ailesine çok düşkünse bir de.

Hastanede sizi görecekse eğer kesinlikle mutlu görünün hiç bir şekilde ağrınız varmış gibi davranmayın suçu kardeşine atıyormuş.

Bizimki de bebek doğacak, kardeş geliyor vb. laflarına hiç ilgi göstermiyordu dediğiniz gibi ama aslında bilinçli olarak yapıyormuş daha sonraki konuşmalarından anladık.

İlk emzirmelerinizi göstermeden yapın en azından sizin kucağınızda durması olayına bir kaç gün alışsın, sonra yanında emzirirsiniz. Benim büyük kızım ilk ay resmen biberonda süt ile beslendi sadece kıskançlıktan. Her emzirdiğimde süt istedi, her altını değiştirdiğimde çişim geldi dedi (ki çişini de 1 2 ay sürekli altına yaptı ona da hazırlıklı olun).

Önceliğiniz her zaman büyük çocuğunuz olsun. Eskiden ne yapıyorsanız ikiniz birlikte bebeği biraz babasına bırakıp devam edin ritüellerinize. Tabi eşiniz de aynı şekilde.

Sen ablasın/abisin yapma kesinlikle demeyin.  Yardım isteyin ondan bezini değiştirelim, hangi kıyafeti giysin vb.  konularında. Bir de yeni kardeş hediye alsın büyüğe gelirken hastaneden tavsiyesi var ama biz hiçbir faydasını görmedik.

Benim kızım da bana aşırı düşkün, o yüzden çok ağlama krizlerine girdi onu bırak beni al, beni sev, bana sarıl diye ve ne yapsam sakinleşmediği zamanlar oldu. Birlikte ağladığımız da oldu. Ama geçti. Tamamen geçti diyemem ama artık kardeşini çok seviyor ağlamasın diye anne oyuncak ver diyor, başkaları o çirkin sen güzelsin deyince ( çok kötü bir yaklaşım) çirkin değil kardeşim diye ağlıyor. Ve şu an en sevdiğim kısmı çocuk taklidi yapıp kardeşini seviyor:)

Sabırlı olun. Ben ücretsiz izindeyim annem ile birlikte bakıyorum ikisine yoksa yemek ev işleri kesinlikle yardımsız olmuyor bu aralar. Yardım edebilecek kimse varsa hiç kaçırmayın. 

Bir de ben yaptım siz yapmayın. Kendimi çok suçladım o da bebek bana ihtiyacı var, neden bu kadar erken ikinci çocuk vb. diye ama öyle değil. Büyüyünce de ihtiyacı var çocukların annelerine.

İnşallah sağlıklıca kucağınıza alırsınız yavrunuzu. 


noronoro

Ben yeni anneyim ancak arkadaşlarımın çoğunun iki tane ve hepsi hamileliginde dogum hazırlığında mutlaka birlikte hareket ediyolar kardeş değilde ona arkadaş olacağını aşilamalisin eşyalarını elbiselerini birlikte hazırlayın ona nasıl bakması gerektiğini anlatın 😊 ve hiç bir zaman seni daha çok seviyoruz senin yerin ayri gibi sözler söylemeyin bi psikolog dan duymuştum. Allah analı babalı büyütsün kolaylıklar dilerim


pareom

Merhaba,

Bizimkilerin arası tam 3 yaş. Kızım 32 aylıkken kreşe başlattık. Biz de eşimle biraz kaygılanıyorduk, nasıl davranmalıyız diye okuldaki psikolog öğretmenlerine danıştık. Söyledikleri en önemli şey: "rahat olun, doğal davranın." Çocuklar bizi aynalıyorlar ve sezgileri çok kuvvetli. Öte yandan değişikliklere bizden çok daha kolay uyum sağlıyorlar. Biz bilgilendirme konusunu fazla abartmışız ben neredeyse her gün "kardeşin yakında gelmek isteyecek, biz babanla hastaneye onun karnımdan çıkması için gideceğiz. Senin yanında babaannen olacak, sonra geleceksiniz.."vs diye anlatıyordum. Psikolog öğretmenimiz bu kadar sık kardeş konusunu açmamızın kaygı yaratabileceğini söyledi. Hiç bilgi vermemek kadar kötü demişti. Nitekim son 15 gün çok az konuştuk kardeş konusunda o sormadıkça konuyu açmadık. Doğum sırasında babaannesinde kaldı ve sandığımdan çok daha kolay oldu işler. Emzirme konusundaki tavsiye de "Eğer yanınızda kalmak istiyorsa kesinlikle uzaklaştırmaya çalışmayın." Olmuştu. Ne kadar kalmak istediğini o belirlesin. Gerçekten işleri doğal akışında yürüttükçe çocukların uyumu daha kolay oluyor. Arada bebeği başkasına emanet edip büyükle ilgilenmek önemli ve gerekli. Kimi zaman da "kardeşinin şu an yardıma ihtiyacı var, istersen birlikte yardım edelim." demek gerekiyor.

Belki biraz zor ama bir o kadar da güzel bir dönem sizi bekliyor. Sağlıklı güzel bir doğum dilerim.



Cevaplamak için Üye ol