Kızım benden çekinmiyor

reyhanislam soruyor: 9

Merhabalar sevgılı anneler..benm bir sıkıntım var Allah rızası için fıkırlerınızı beklıyorum..kızım 4,5yasında aramızdaki ilişki hep cok ıyı oldu..cok yakınız.ama kızım bu samımıyetımı herhalde zayıflık olarak kabul edıyor..benden cekınmıyor hıc...babasından cekınıyor o evde oldugunda uslu oluyo..babaannesınden cekınıyor çıkarı var cunku..benden cekınmıyor..her yolu denedım hıc bagırmamaya basladmbır ara ama o zamanda daha fazla şımardı..ortasını tutamıyorum nedır anlayamadm son zamanlar ıse bayagı ofkelenıyorum hakaret dahı edıorum sınırımden çunkı bosu bosuna zırlayıp aglaması ve bunlarn hepsını benm yanımda yapıyo olması benı gercekten çileden çıkarıyor...yerı gelınce sarılan öpen yerı gelınce sertlıuımı gosteren anne oldum hep ama benden hıc cekınmıyor nasıl edeyım napıyım bılemıuorum bu sımdı benı saymıyo 4,5yası var ılerde nasıl olacak babası calısıuo denızde 2hafta evde olmuyo sureklı benmle benden cekınmesı gerekç yoksa sonra nasıl üstesınden gelebılırm bır yanlısını gordugumde...lütfen cevaplarınıız esırgemeyın benden...

Bu soruyu cevapla


9 Cevap


benan_

çocuklar doğru ve yanlış hareketlere sevk eden birinden çekinmeleri ya da çekinmemeleri  olmamalıdır. çocuğunuz artık çok rahat diyalog kurulabilecek yaşta. ona sadece doğru ve yanlış hareketleri sebep ve gerekçesiyle anlatıp ikna edin. doğru davranışı yanında kimse olmasa da kendi isteğiyle tercih etmesini sağlayın yoksa ömür boyu başına çekineceği bir otorite bulmanız gerekir ki bu imkansız. 


reyhanislam

Evet ben de boyle dusunuorum aslında ama ikna etmeye calsııyorum zaten hep ama o yıne mızmızlanma pesınde kendısını de benı de cok yoruyor babasıyla vatsapda konustu az once babasından hem korkuyo hem onu cok sevıo..bana gelınce sadece sevıyo cekınmıuor son bır kac gun cekınmeye basladı cunkı aramıza mesafe koydum opup koklamak yok yani...ben bunu cok defa sınadm aslında bılıyor musunuz?yanı ne zaman samımı olsam cok o şımarıuo ne zamankı bıraz mesafe koysam o zaman toparlanıyo..cok garıp..herhalde benm kızım fazla samımıytı yanlış anlıyo zayıflık dıye nıtelendırıyo bagırmammayı zayıflık dıye bılıyo..tesekkur ederım yorumuz ıcın dua edıyorum Rabbım dogru duzgun yetıstrmeuı nasıb etsn bıze 


emineaslihan

Eskiler anne ve babalarından çekinirdi bende anne ve babamdan çekinerek büyüdüm bunun çok da güzel bir şey olduğunu söyleyemem Bu yaşımda Ben kızımin benden çekinmesini istemem daha çok Benimle duygusal biri bağının olmasını yani Ben üzüldüğüm zaman üzülmesini sevindiğim zaman sevilmesini İsterim Ve ona bu şekilde bir eğitim vermek isterim.


emineaslihan

Tabii bu tamamen benim fikrim doğru veya yanlış bilemiyorum :)))



ayssegulll

bebeklikten çocukluğa geçiş sorunlarına mucize çözümler.tracy hogg öneriyorum geç olmadan okuyun yaşadığınız sorunlar hangi sorunların getirisi bilmiyorum ama burada aradığınız cevaplar mevcut.


mavinot

çocukların samimiyeti yanlış anladığını, bağırmamayı zayıflık olarak anladığını sanmıyorum. sadece sizi deniyordur, neyi ne kadar yapabileceğini yaparsa ne olacağını merak ediyordur. babasının tepkisini öğrenmiş kızıyor diye yapmıyor. ama ben de benan a katılıyorum. önemli olan korktuğu için yapmaması değil doğru olduğu için yapması, yanlış olduğu için yapmaması. her zaman yanında olamayacaksınız.

eğer mesafe koyup öpüp koklamayı keserseniz o da sadece sizin isteklerinize göre davrandığında, sadece iyi kız olduğunda annesinin onu sevdiğini düşünebilir. o zaman hatasını üzüntüsünü nasıl paylaşacak sizinle. şimdi korkar sizi dinler belki ama ilerde başka sorunlar çıkar. bence kızınız sizden zaten çekinmesin kendini evinde rahat güvende hissetsin ama evinizin bazı kuralları olduğunu, annesinin bazı ihtiyaçları, işleri olduğunu bilsin. anlatabilirsiniz diye düşünüyorum o da anlar her şeyi anlıyorlar. anlaşıp anlaşmadığınızı sorun belki onun da istekleri olur siz de onu dinlersiniz. arada unutursa hatırlatabilirsiniz. başka bir konu olur tekrar konuşursunuz. o da annesiyle rahatça konuşabileceğini bilen bir kız olarak yetişir. öpüp koklamaktan kısmak zorunda kalmazsınız :)


reyhanislam

Tesekkur ederım yorumlarınız ıcın..❤️


ayazlali

Benim de oğlum dört yaşında, çok zor bir yaş, peygamber sabrı gerektiriyor, anneyiz ama insanız, sabrınızı ne kadar çok zorladığını inanın biliyorum. Fakat şunu diyeyim size, her zaman bir uzaktan bakın duruma, yani etrafınıza bakın sokakta dolaşan insanlar büyük çoğunlukla paylaşımcı, sosyal ortamlarda normal, efendi davranışlar sergileyen insanlar, birşey isteyince lütfen ve teşekkürler derler falan. Bunların hepsi dört yaşında annelerine kök sokturmuslerdir :-) Çocuğunuz eminim her durumda nasıl davranacağını çok iyi biliyor, ama bütün gün kendini sıkıp "iyi" olmak zordur, e tabi ki annenin önünde gevşeyecek, sizin buna sevinmeniz gerek :-) Benim anne olarak uzun vadeli amacım çocuklarımla öyle bir ilişkim olsun istiyorum ki asıl ciddi sorunların olabildiği ergenlik ve sonrası yaşlarında ne sorunu olursa olsun (ciddi şeylerden bahsediyorum, hamile kaldım, kendini öldürmek istiyorum gibi şeyler) önce bana gelsin. Ne olursa olsun onun yanına olacağımı bilsin. Tabi ki bütün gün mızmızla uğraşmak insanın canına tak eder, uzun vadeli düşünsem bile benim de molaya ihtiyacım oluyor, çocukları babalarina ya da anneanne babaanneye bırakıp kafa dinliyorum arada, kendi bardağınizi dolu tutun ki kızınızınkini doldurabilesiniz. 

Çok uzattım, ama bence önemli bir konu. Kızınız ilginizi istiyorsa demek ki ilgiye ihtiyacı var, siz ona o ilgiyi verin, öpüp koklayin, birşeye morali bozuk olunca avutun (sizin yasakladığıniz bir şey olsa bile empati gösterebilirsiniz) duygusal olarak zor anlarda siz kendiniz örnek olun ve iyi çözümler bulun, emin olun nasihatten çok daha fazla işe yarar. Mesela mızmız canınızı çok sıkıca bağırmak yerine derin bir nefes alın ve sürekli olumsuz şeyler duymak canımı sıkıyor o yüzden biraz sakince oturmak istiyorum, beş dakika izin istiyorum deyip biraz başka odada oturup biraz sakinleşip gelin mesela ve gelince kendimi daha iyi hissediyorum, beraber oyun oynayalım mı? deyin. İki yaşındaki ağlamalar için ilgi vermeyin denir, ama dört beş yaslar öyle değil, çocuklar artık duygularıyla basetmeyi öğreniyorlar ve biz büyükler için bile çok zor birşeydir (eşinize kızınca doğrudan söylüyor musunuz yoksa pasif agresif mı takılıyorsunuz, kendinizi de düşünün mesela) onlara destek olmak lazım. Saçma sapan birşey için ağlıyorsa emin olun bir derdi var, açtır, bugün biri ona kabalık etmiştir vs, kurallarinizi esnetmenize gerek yok (akşam yemeği olarak dondurma istiyorum diye ağlayabilir mesela) ama empatik olun, dondurmayı çok sevdiğini biliyorum, keşke içinde o kadar çok şeker olmasa da her öğün yiyebilsek, yemekte şu var, aç değilsen yemek zorunda değilsin, dondurmayı cumartesi yiyebiliriz. İnsanın çok sevdiği birşeyi istediği zaman yiyememesi çok moral bozucu olabiliyor, böyle şeyler söyleyin ve gerçekten acısını hissetmeye çalışın. 

Yukarıda yazdığım romanı 😂😂 okumak istemiyorsanız Adele Faber'in "Konuş ki dinlesin, dinle ki konuşsun" kitabını tavsiye ederim, ben çok yararlandım. İngilizce okurum derseniz ahaparenting de çok harika bir kaynak, şiddetle tavsiye ederim.


reyhanislam

Allah razı olsun hepsını okudum..hıcte sıkılmadm evet haklısınız)


Cevaplamak için Üye ol