Zor bebek ile nasıl pozitif kalınır?

GJosephine soruyor: 10

Merhaba 10 gün sonra 9 aylık olacak bir bebeğim var.Geriye dönüp 9 ayımıza baktığımda o kadar iç karartıcı geliyor ki.. hep 3 aydan sonra düzelecek 6 aydan sonra düzelecek diye kendimi avutmuşum Ama şu anda bu durumun düzeleceğine inanmıyorum sadece gerçekten büyüdüğü, beni anlayabildiği,bilinç kazandığı zamanı iple çekiyorum.. ciddi anlamda zorlanıyorum.Bebeğimize çok isteyerek sahip olduk ve doğal ebeveynliği benimseyerek yetiştirecektik. 9 ayda öfkeme hakim olamadığım çok zaman oldu hemen her gün ağladım.bazi günler kafami duvarlara kadar vurdum. Ve artık çocuğumun zor olduğunu kabul etmeliyim ama nasıl?

Şöyle anlatayım. Allaha binlerce şükürler olsun ki sağlıklı bir bebeğim var.

Ama doğduğundan beri BESLENME sorunlu. Anne sütü alıyor ama çok kısa emiyor ve neredeyse geçen aya kadar kendimi bu sebeple çok yıprattım sürekli doyuramıyorum yapamıyorum diye düşündüm. Ek gıdası oturunca problem etmedim. (Oturdu dediğime bakmayın o da çok sorunlu)

Sonra UYKU sorunu yenidoğan iken bile kucağımızda gezdirerek uyutabiliyorduk. Sonra kucağımda zıplatarak uyutmaya başladım(tam burada başladı kafami duvarlara vurmalar) bu böyle olmayacak diyip ayakta sallayarak uyutmaya başladık ve bu şekilde devam ediyoruz. Bazen 1 saat sallıyorum uykusu olduğu halde direniyor. Gece defalarca uyanıyor bazen 15 dk da bir bu arada meme düşkünlüğü açlık gibi bir durum yok.

Doğduğundan beri bebek arabası-puset-oto koltuğu asla durmadı uyuyorken koysak bile uyandı. Gittiğimiz her yerden apar topar geldik. Evde sakin huzurlu bir bebek olsa evden dışarı adım atmam ama evde de gülüyorken birden ağlamaya başlayan bir bebek. Sürekli ıııı gibi sıkılma sesleri çıkarıyor. Ve 2 dakika dahi (wc molasi) yanlız kalmıyor. Ben yanında olunca da farklı değil oradan alıp diğer tarafa koyuyorum oradan alıp öte tarafa asla vakit geçirmiyor. Oyalayabilmek o kadar zor ki perişan oldum.. Mutfakta ben birşeyler yapayım o yanımda dursun istiyorum tabiki saatlerce değil misal 15 dk bir şey bile hazırlayamıyorum kendime ya da ona o kadar sabırsız ki herşeyden sıkılıyor ve ağlamaya başlıyor ne yapacağımı şaşırdım devamlı aksiyon istiyor ve bunu yapamıyorum.

Size sorum böyle bir bebeğiniz varmi?

Ve bunu kabul edip (evet benim bebegimin karakteri bu diyip) nasıl pozitif kalabildiniz?

Bu soruyu cevapla


19 Cevap


piripella

Öncelikle Allah kolaylıklar versin. Anlattıklarınız bana hiç yabancı gelmedi.Benim de kızım çok mız mız huysuzdur. Ancak 10 aylıkken kızıma uyku eğitimi vermiştim ve inanılmaz faydasını gördüm çünkü uykusunu alan bebek de neşeli keyifli olur ve uyku eğitimini tüm annelere şiddetle tavsiye ederim. Uykularını düzenli uyduktan sonra huysuzlukları bitmişti ama ardından azı dişleri çıkarmaya başladı yine mız mız yine de eskiye göre çok daha iyi. 


GJosephine

@piripella teşekkür ediyorum fakat uyku eğitimini sakıncalı bulanlardanım ileride yaratabileceği defektlerden korkuyorum tabiki siz de ağlatmamışsınızdır mutlaka bebeğinizi.. bir de diş olayı var tabi uyku eğitimi olsa dahi bozulma riski.. eğitime girişsem dahi bebeğim beşiğe koyunca benimle temas edemezse çok sıkıntı yapacaktır ağlama, vurma vs. Bunu kaldırabileceğimi sanmıyorum 


piripella

İlk başta ben de tedirgindim yapamam diyordum. Ama sonra düşündüm her akşam saatlerce uyutmak için uğraşıp gerilicez sürekli uyanan mız mız bir çocuk mu yoksa 2 3 gün zorlayıp artık deliksiz uyuyan bir çocuk mu? Ben uyku eğitiminde katı olmadım hatta çok esnektim bebeğimin benle temasını hep sağladım ilk günler tabi tepki olarak ağladı çünkü ayakta sallanmaya bağımlı bir bebekti . Şu anda da azı dişler geliyor çok huysuz ve uykuya dalana kadar bende yanına yatıyorum birbirimizi öpüp severek uyuyoruz o kendi kendine uykuya dalıyor ben kalkıyorum gece de uyanırsa kucağıma alıp öpüyorum sarılıyorum anında dalıyor uykuya 😊eskiden olsa bunlar bana hayal gelirdi ama bebeğini tanıyıp doğru yolda gidersen hiç biri hayal değil😊


GJosephine

@piripella harikasınız sizin için çok güzel olmuş o halde . Umarım biz de görebiliriz o günleri


orkide83

cnm seni cok iyi anliyorum benim kizimda cok benzerdi 12 aylik olduktan sonra degismeye basladi hatta 18 aylikta cok dha kolaylasti diyecegim. yani biraz daha sabret uyku konusunu cozmeye calisin. gun iceriisinde disari dogaya parka vs cikartin bol bol. varsa yakinda bebek onlarla biraraya getirin. aklima gelenler bunlar. bol sabirlar diliyorum. sunu anladim ki cocuk bakmak gercekten cok zormus hele ki bizimkiler gibiyse :)



Gknr

Merhaba, 9 ay deyince bile tüylerim diken diken oldu. Ben 9 ay hiç uyumadım desem yeridir, nitekim çocuksuz hayatta haftasonları 12'den önce kalkmayan birinin 9 ay hiç uyumamasını düşünün. Kolay kolay ağlayan biri bile değildim ama en son 9.ayda merdivene oturup hüngür hüngür ağladığımı hatırlıyorum. Eşim bile korktu durumumda o derece kötüydüm. O gün karar verdik uyku eğitimine. Çocuklarda annenin sabrını zorlama doğuştan başlıyor bence:) ama eşim son derece sabırlı eğitimi yaptı. Keşke ağlamadan mümkün olsa herşey ama tabii ki ağlayacak. Şuan 3 yaşında neye ağladığını bilmeden bile ağladığı oluyor, 'ağlamak istiyorsan ağlayabilirsin, ben burdayım, sakinleştiğinde konuşalım' cümlesini günde kaç kere kuruyorum bilseniz:)) buarada uyku eğitimi verdik ama 17.ayda sütten kestiğim için yeni uyku krizi başladı. Göğsümüzde yatırarak uyuttuk yaklaşık bir yıl. En azından ayakta zıplama bitti diye şükrettim vallahi. Çok iyi anlıyorum sizi, insan tamam 3 ay, hadi 6 oldu ama bu ne yaaa, dediği çok zaman okuyor, hepimiz aynı şeyleri yaşıyoruz, akıl sağlığını korumak çok zor ama zamanla iyileşiyor. Her adım ek gıda, sütten kesme, tuvalet eğitimi gibi süreç bittikçe daha da rahatlayacaksınız. Kendinize alan yaratın, boş boş yürümek, tuvalette 20 dakika kalmak bile alan  sayılır. Ağlasa da alışacak. Zaten düşmana emanet etmiyorsunuz, onun yanında olan kişi de onu seven biri. Hem başkasına güven duymayı da öğrenir. İnşallah en yakın sürede herşey yoluna girer🙏❤️


GJosephine

@orkide83 yanlız olmadığını bilmek rahatlatıyor enteresan bir biçimde :) yakın arkadaşlarımla aynı dönemde doğum yaptım bu sebeple çevremizde çok bebek var ister istemez kıyaslamalarım oluyor bu da mutsuz ediyor çünkü bu işi en ağır atlatmaya çalışan ben oldum.

İleride kendini ifade etmeye başladıkça işlerin kolaylaşacağına içten içe inanmakla birlikte insanlarin "-sen 1 yaşından sonra gör. En zoru 1-2 yaş arası" gibi yorumlarının akibetinden de korkuyorum:)


GJosephine

@gknr çok haklısınız alan herşeymiş bunu anladım

Uyku eğitiminin devamlı bozulma gibi bir handikabı olduğundan ve zaten çok zor vereceğimi bildiğimden yanaşamıyorum. Diş dönemimiz yeni başladı belli ki 2 hatta 3 yasına kadar sürebiliyor. Çocuğum hiç bir sekilde 9 aydır kendi kendine uyuma meyili dahi göstermedi bir kerecik bile olsa umudum olurdu.

Şuanda ağlama konusunda çok doğru yaklaşıyorsunuz tebrik ederim. Keşke 3 yaşındayken bize de böyle söyleyen bir annemiz olsaydı ❣




Asucka

Öncelikle Merhaba,

Sizi o kadar iyi anlıyorum ki yazınızı okudukça kendimi gördüm sanki. Benimde kızım suan 11 aylık çok zor bir bebek ve çokta  hareketli. Yaşına girecek ama ne uyku ne de beslenme düzenini oturtabilmiş değilim hala. Düzelecek ümidiyle bekledim hep ama gittikçe daha da zorlaşıyor sanki.  5 ayına kadar emzirebildim sadece stresten yorgunluktan kendimde yeterli beslenemedigim icin sütüm azaldı ve bıraktı.  Disari çıkmak facia gibiydi bizim icin hiç durmazdı. Şimdi seviyor ama çıkamıyoruz tabi virüsten dolayı :( Emzik  hiç almadı binbir cesit marka denediğim halde. Suan devam sütü hariç hiç birsey yemek istemiyor mama sandalyesinde kesinlikle oturmak istemiyor sürekli hareket halinde oyalamak icin eline ne versem atıyor. Herseyden cabuk sıkılan bir bebek. Uyku deseniz sizin gibi neler neler denedim ama sürekli değişim istiyor. Geçen hafta son çare tavana asili hamaklardan aldık en sonunda kanguruyla bel fıtığı olmama ramak kalmıştı. Basta sevdi havalara uçtum sevincten ama sonuc şimdi ondada uyumak istemiyor. Ne yapacağımı şaşırır oldum. Birde 6 yaşında oğlum var ve ikisine yeteyim derken kendimi unutuyorum. Zaman zaman ağladığım oluyor acaba ben mi  bir yerde yanlış yapıyorum diye kendimi suçlamaya başladım artık. Oğlumda hiç bunlari yaşamadım cok sakin uysal bir bebekti ayak uydururdu herseye ama kızimda nasıl asacagim bu sorunları diye kara kara düşünür oldum. Umarım geçicidir bu süreç ve en kısa zamanda düzene girerler.


babu

Tum yanitlari okumadan yaziyorum, tekrarlar olursa simdiden ozur dilerim :) 

benim oglum da cok cok zor ve uyumayan bir bebekti. Uyku egitimi ben de ver(e)medim. Yatakta kendi kendine uyumasina dair cok calismalarim oldu da sonuc alamadik :) ben kendi yorgunlugumdan, uykusuzlugumdan gecmistim, onun uykusuzluktan dolayi o kadar huysuz olmasindan cok uzgundum. Bu sebeple 9 aylikken tracy hogg’un yatir kaldir yontemini denedim. 1 gecelik denemenin sonunda sabah 5e kadar emzirmemeyi basardim. Ertesi gun 5e kadar hic uyanmamisti. Sonra bazi saglik mevzulari oldu, devam edemedim ama aglatmama konusunda kesin kararliysaniz o yontemi dusunebilirsiniz. 

Iyi uyumayan cocuk maalesef nesesinden de istahindan da kaybediyor. Keza anne de :) 

yine okuduklarinizdan anladigim siz de benim gibi, asiri dusunen bir annesiniz. Evet bazi cocuk daha zor ve bazisi cok kolay, ona zor bebek annesi olarak kesin katiliyorum ama ben sonradan algiladim ki daha az kafaya taksam belki her sey daha kolay duzelecekti. Yataginda neden uyumuyor, uyaninca neden dalamiyor vb diye oyle cok panik oluyordum ki. Oysa benle ayni donem dogum yapan ve dert etmeden keyifle kucaginda uyutan, memede uykuya gecmesine takilmayanlarin cocuklari daha cabuk duzgun uyumaya basladi. Yani bazi seyleri de bebek olmanin dogal hali diye kabul etmek lazim belki. 

Bir de azicik da aglayiversin :) yani gece tek basina birakin aglasin anlaminda demiyorum da sagda otururken agliyor diye sola gecirmeyiverin. Annesi yaninda, karni tok vb. Biraz da mizildansin, kendi kendine miziltisini bitirmeyi ogrensin. Yoksa bizdeki gibi buyudugu halde sakinlesmek icin hep sizin mudahalenize ihtiyac duyan bir cocuga da donusebilir. Ama bunu da “himm simdi biraz birakayim, mizildansin” diye is gibi yapmayin. Tuvaletinizi rahatca yapin, mizildanirsa mizildansin gibi dogal surecleri yasayin. 

Hep hatirladigim bir sey var. macar bir arkadasim vardi. Bebegi deliksiz uyuyordu ve yataga koyunca kendi kendine uyuyordu. Aglatarak mi uyku egitimi verdin, dedim. Hayir, hic gerek olmadi, sinyalleri gozlemledim falan dedi. Vay be, dedim :) sonra bir gun beraberken cocugun uyku saati geldi, yataga koydu, bebek aglamaya basladi. Agliyor dedim. Yok bu aglamak degil dedi. Bence bayagi agliyordu cocuk. Bir sure oyle devam etti. Anne de, bu aglamak degil, demeye devam etti. Ama bu arada yanindaydi da. Sonra cocuk bayagi yirtinmaya baslayinca, simdi agliyor, deyip kucagina aldi. :) macar olusunu da sundan yazdim, biz turk annelerinin aglama tanimiyla, uyku konusunda kitap yazan batililarin aglama tanimi da farkli galiba. 

Gercekten cok zor gecirdim oglumun ilk yillarini (uzgunum ama evet yillar :) ) buyudukce bebekkenki davranislari hem onun hem bizim tekrar ettigimizi farkettim. Sizin cocugunuz artik sizi anliyor. Onu unutmayin. Mesela tuvalete giderken anlatin ona. Donunce de, bak dondum iste deyin. Mutfakta is yaparken, benim bunu yapmam lazim diye aciklayin. Kelimeleri anlamayacak belki ama sizi anlayacak. 

Sonucta gercekten cok da takilmayin. :) bebekler agliyor, bazisi daha cok agliyor iste :) kendinizi rahatlatacak yollari bulun. Kolayliklar ve keyifli gunler dilerim. 



Cevaplamak için Üye ol