Zor bebek ile nasıl pozitif kalınır?

GJosephine soruyor: 9

Merhaba 10 gün sonra 9 aylık olacak bir bebeğim var.Geriye dönüp 9 ayımıza baktığımda o kadar iç karartıcı geliyor ki.. hep 3 aydan sonra düzelecek 6 aydan sonra düzelecek diye kendimi avutmuşum Ama şu anda bu durumun düzeleceğine inanmıyorum sadece gerçekten büyüdüğü, beni anlayabildiği,bilinç kazandığı zamanı iple çekiyorum.. ciddi anlamda zorlanıyorum.Bebeğimize çok isteyerek sahip olduk ve doğal ebeveynliği benimseyerek yetiştirecektik. 9 ayda öfkeme hakim olamadığım çok zaman oldu hemen her gün ağladım.bazi günler kafami duvarlara kadar vurdum. Ve artık çocuğumun zor olduğunu kabul etmeliyim ama nasıl?

Şöyle anlatayım. Allaha binlerce şükürler olsun ki sağlıklı bir bebeğim var.

Ama doğduğundan beri BESLENME sorunlu. Anne sütü alıyor ama çok kısa emiyor ve neredeyse geçen aya kadar kendimi bu sebeple çok yıprattım sürekli doyuramıyorum yapamıyorum diye düşündüm. Ek gıdası oturunca problem etmedim. (Oturdu dediğime bakmayın o da çok sorunlu)

Sonra UYKU sorunu yenidoğan iken bile kucağımızda gezdirerek uyutabiliyorduk. Sonra kucağımda zıplatarak uyutmaya başladım(tam burada başladı kafami duvarlara vurmalar) bu böyle olmayacak diyip ayakta sallayarak uyutmaya başladık ve bu şekilde devam ediyoruz. Bazen 1 saat sallıyorum uykusu olduğu halde direniyor. Gece defalarca uyanıyor bazen 15 dk da bir bu arada meme düşkünlüğü açlık gibi bir durum yok.

Doğduğundan beri bebek arabası-puset-oto koltuğu asla durmadı uyuyorken koysak bile uyandı. Gittiğimiz her yerden apar topar geldik. Evde sakin huzurlu bir bebek olsa evden dışarı adım atmam ama evde de gülüyorken birden ağlamaya başlayan bir bebek. Sürekli ıııı gibi sıkılma sesleri çıkarıyor. Ve 2 dakika dahi (wc molasi) yanlız kalmıyor. Ben yanında olunca da farklı değil oradan alıp diğer tarafa koyuyorum oradan alıp öte tarafa asla vakit geçirmiyor. Oyalayabilmek o kadar zor ki perişan oldum.. Mutfakta ben birşeyler yapayım o yanımda dursun istiyorum tabiki saatlerce değil misal 15 dk bir şey bile hazırlayamıyorum kendime ya da ona o kadar sabırsız ki herşeyden sıkılıyor ve ağlamaya başlıyor ne yapacağımı şaşırdım devamlı aksiyon istiyor ve bunu yapamıyorum.

Size sorum böyle bir bebeğiniz varmi?

Ve bunu kabul edip (evet benim bebegimin karakteri bu diyip) nasıl pozitif kalabildiniz?

Bu soruyu cevapla


19 Cevap


GJosephine

@asucka bire bir aynı durumları yaşıyoruz sizin bir de yetmek zorunda olduğunuz diğer çocuğunuz var😔 bu günler biter de huzurlu günlere kavuşuruz umarım 🙏 


GJosephine

@babu detaylı yazınız için çok teşekkür ediyorum özellikle o artık sizi anlıyor tuvalete giderken anlatın demeniz algımı açtı anlamayacağını düşündüğümden saklanarak gitmeye çalışıyordum ama şimdiden anlatmak gerekiyor haklısınız.

yaptığım bir şeyi tam layıkıyla yapma takıntım vardı bu sebeple bebek olduktan sonra planladığım her şeyin yolunda gitmemesi de beni çok gerdi o sebeple dediğiniz gibi relax olursa olur olmazsa olmaz düşüncesi bana her şeyi deneyip aşırı yıprandıktan sonra geliyor o da kötü..

Ağlaması üzerine asla konsantre olamıyorum mutfakta mesela arkamda devamlı mız mız beynimde devamlı yankılanıyor kaç kez elimi yaktım kestim anlatamam :) ama aslında yine kendimle alakalı bir durum. Dönüşeceği kişiyi merak ediyorum hep özgüvenli, kendi kararlarını verebilen biri olsun isterim. Umarım yaptıklarımız yanlış yönlendirmez.

Büyüdükçe sizin ve onun davranışlarını tekrarlaması konusunu açabilirmisiniz rica etsem? Ileriye ışık olması açısından.

Sanki bu günler hiç geçmeyecekmiş gibi hissediyorum. Henüz yolun çok başındayız ve atak dönemi diş sıkıntısı olmadığı dönemlerde bile ultra zor bu sıkıntılar olduğunda nasıl olacağı düşüncesi beynimde dönüp duruyor. Çok kardeşli bir aileden geliyorum ama sanırım kızım kardeş konusunda benim kadar şanslı olmayacak ileride bir bebeği daha kaldırabileceğimi sanmıyorum :(





blissy

Öncelikle Allah yardımcınız olsun, sizi o kadar iyi anlıyorum ki içimde tekrar hissettim o günleri..

Maksimum 10 dakikalık döngüler ile uyuyan, uyandıktan sonra tekrar dalması saatler alan (2 aylık bebeğin 19 saat uyanık kalmasından bahsediyorum) ve uyanık olduğu her an eti kesiliyormuşcasına ağlayan bir evlada sahiptim(şu anda 5 yaşında :)), şükürler olsun ki sağlıklıydı ama ben akıl sağlığımı kaybetmiştim.

O zamanlar asla moralimi yükseltemedim, hiç mutlu olamadım bebekliğinin tadına hiç varamadım ama şu an tekrar yaşasam tek dayanağım bunların geçici olduğu (2 sene bile sürse geçici) olurdu.

Öncelikle eski hayatı unutmak gerekiyor, bir daha eski düzenli, planlı, sessiz, istediğin an istediğini yap hayatının dönmeyeceğini kabullendiğin zaman bulunduğun durumda küçük şeylerden mutlu olmaya başlıyorsun. Bu söylediğim eski hayatının asla dönmeyeceği korkutmasın emin ol yeni hayatın düzene girdiğinde eskisinden çoook daha güzel olacak.

İkinci olarak "asıl sen 2 yaş sendromunu gör, büyüdükçe dertleri artıyor" vs diyenleri asla ve asla ciddiye alma, onu diyenler saatlerice uyuyan, etrafa gülücekler saçan bebeği olanlar, onlar asıl zoru görmemiş olanlar. Sen sağlık sorunu dışında yaşayabileceğin en zoru şu anda yaşıyorsun. Oğlum şu anda beş yaşında, her geçen gün bir öncekinden iyiye gittiğini gözlerimle gördüm. 2 yaş sendromuymuş diş çıkarmaymış vız geldi bana ilk ayların yanında.

Üçüncü olarak uyku düzeni olan bebeğin nasıl sakinlediğini yaşayarak öğrendim. Kesinlikle ama kesinlikle bebekler netlik seviyor. Kaçta uyuyacağını ne zaman yemek yiyeceğini o bilmek istiyor. Telefon uygulaması edindim ve dakikasına kadar her şeyi tuttum.

Hayatınızı düzene sokmanızı öneririm. Uyku düzeni vermek ağlatmak istemiyorsan bile (ki ağlatmadan uyku eğitimi verme yöntemleri çok fazla, ben onlar ile uyku düzeni oluşturdum bir kere bile ağlamadan. 1 yaşında geldiğinde saati geldi mi tek başına odasında yatan bir çocuk haline geldi inanılmaz bir şekilde) uyku saatleri net olsun, mesela birer saatten günde üç ara uyku yapıyorsa tam o saatte her gün yatır (ayağında sallıyorsan ilk etapta ayağında salla farketmez) ama o bir saat uyansa bile oradan kalkmasın, o bir saat orada yatsın. Sonra bir sonraki uyku saatine kadar uyanık sonra yine aynı döngü. Ben tavandan astığım çingene salıncağı ile çözmüştüm ilk zamanları. Uyansa bile uyanma saati gelene kadar o salıncakta sallıyordum. İnan bana bir süre sonra uyku döngüleri uzuyor saati geldiğinde uykusu da geliyor ve dalması kolaylaşıyor. Bu şekilde bir süre sonra kendisi sallamadan dalabilir hale geliyor :)

Böyle kolay yazması biliyorum, ama aylarca ne bir yere gittim ne misafir aldım, uyku düzeni oturana kadar sosyal hayatı bitirdim, her uyku döngüsünde saatlerimi yanında sessizce boş boş oturarak geçirdim, geçici bir süreçti ve sonuç müthiş oldu.

Yine zor bir çocuk, kabul, beni yine hep yanında istiyor (5 yaşında hala bu değişmedi, bu onun kişiliği yapacak hiçbir şey yok) ama zaten buna alışıyorsun, en azından uyanık olduğu her an ağlamaları kesiliyor uyku düzeni olunca.

Çok uzun yazdım, bu konuda kitap bile yazabilirim ama bir insana bir an bile yardımım dokunacaksa ne ala :)

Tekrardan kolaylıklar dilerim


GJosephine

@blissy harikasınız gelecekten bildiren birilerine ihtiyacım vardı ve bu yazdıklarınız kesinlikle moralimi yükseltti.

Suanki duygu durumumdan çocuğumun etkilenip karakterinin ve davranışlarının neye dönüşeceği ve beni nasıl tanımlamayacağı da korkutuyor beni çünkü uykusuzluk yorgunluk her hevesle yaptığıma olumsuz yanıt (ek gıda-oyun) eklenince bende tahammülsüz ve önyargılı (yemeyecek işte, uyumayacak zaten, max 2 dakika yanlız kalacak) olmaya başladım. Beni bu şekilde görüp tanıyor malesef. Sizde bu durum nasıl oldu oğlunuzun sizinle bağı nasıl acaba?

Gece uykusuna geçişte uyku düzenimiz var ama sadece geçişte gerisi çok fena sabah 4 gibi uzatmaları oynuyoruz. Aslında doğduğundan beri aynı rutini uygulamam ve ısrarcı olmamın bir avantajı olmadı(gece) çünkü devamlı kendini uyandırmaya çalışıyor Şöyle yatıp bir sakince uyuyamadık 9 aydır bir elim emzikte bir elim beyaz gürültüde(evet hâlâ) pıspısla sabahı zor ediyoruz. Gündüzler için de bire bir aynı saat olmasa da kabataslak bir aralık var ama çalışıyorum ve annem bakıyor böyle bir değişken de var. Annem buna dikkat etmez uykusu gelince uyuturum mantığı.. Ama ben dikkat etmeye çalışacağım.

Duyusal hassasiyeti yüksek bebekler demekki büyüdüklerinde de öyle oluyor bunu kabullenip yaşamak gerek çok haklısınız ��



durudan

Merhaba,

Yalnız değilsiniz öncelikle:) uyku eğitimine yanaşmamanıza sevindim evet bu bir tercih ama bebeklerin koşullu ağlatılması ve kortizol hormonunun yükselmesi ilişkisi beni korkuttuğu için bende eğitim vermeyenlerdenim.Kızım şuan 2 yaşında hala emiyor ve gece max.2 saat uyuyor sonra meme için tekrar uyanıyor bende gece uykusunu hala uyuyamıyorum:) ama gündüzlerimiz çok güzel.Şunu söyleyeceğim tünelin ucunda ışık var yaşı büyüdükçe ve iletişim arttıkça güzelleşecek herşey.2 yaş sendromu denen şey sizi korkutmasın çünkü bilgi güçtür ve okuduğumuz ebeveynlik kitapları ışık oluyor.therapist.mom u (Ebru Sidar)duymuşsunuzdur mutlaka onun da duyu hassasiyeti olan bebeklerle ilgili postları vardı belki yararı olur size.

Yanından ayrılırken haber vermeniz zamanla çok işe yarayacaktır şuan anlamasa bile güven inşasında size artı olacak.

Doğa,park,akran teması çok iyi oluyor ama bu ara virüs sebebi ile onlar da yapılamıyor.Zor bir dönemden geçiyoruz büyük küçük hepimiz.Size salın rahatlayın diyemiyorum çünkü bebeğinizin size çok ihtiyacı var ve ihtiyaç karşılanmadan ihtiyaç olmaktan çıkmıyor :)Bazen kabullenmek de iyi geliyor insana

Sağlıkla büyütün bebeğinizi

Sevgiler


GJosephine

@durudan teşekkür ediyorum. Evet takip ediyorum şuanda nilüfer devecigilin ışığın yolu kitabını okuyorum. Bu günlerin aydinliklara çıkması ümidiyle sevgiler


blissy

Yazdıklarımın sizi iyi hissettirmesine sevindim :)

Ben bir de o dönem iş aradım 1,5 yaşına kadar iş bulamadım ve bunun da mutsuzluğu vardı aşırı mutsuz bir anneydim gerçekten her anlamda zor geçiyordu hayat benim için.

Evet çocuklar annelerinin mutsuzluğunu hisseder kesinlikle, bu onları hırçınlaştırır belki daha çok ağlamalarına neden olur, ben uzman değilim belki başka başka sonuçları da olur, ancak anne ile bağını etkilediğine inanmıyorum. Eğer etkileseydi oğlum yüzüme bile bakmazdı çünkü 1,5 sene çok mutsuz bir annesi vardı. Ki ben çok zor bir bebek olduğu için annemden çok destek aldım, çocuk ilk 1,5 yılının yarısını anneanne bakımıyla geçirdi diyebilirim (ben de yanlarındayım tabii ama annem mümkün olduğunca beni dinlendiriyordu yanımızda olduğu sürece her şeyiyle kendi ilgileniyordu). Şu anda bana aşırı bağlı, her zaman da öyleydi. Çok da iyi bir ilişkimiz var oğlumla. İlk zamanları düşündükçe rüyada gibiyim gerçekten :) 

Tabii bunda davranışlarımın etkisi olabilir, çok ağladım ama asla onun yanında ağlamadım, dökse de yemese de bağırmamaya çocuğu terslememeye çok özen gösterdim (insanız bazen sabrımız taşabiliyor hala bile bağırırsam gider "senin yaptığın yanlıştı ama ben de sana bağırmamalıydım özür dilerim" vs konuşurum), onunla çok çok çok konuştum arkadaşmış yaşıtımmış gibi hep, istemediği şeyi asla yaptıramadığım bir çocuk, benim de aktiviteler yemek yedirmeler vs çok kursağımda kaldı, hala da kalıyor ısrar etmemeyi öğrendim.. Bunların ne derece etkisi vardır bilemem, sizde durumlar çok farklı da olabilir, daha iyisi daha kötüsü de olabilir ama onu bu kadar düşünen bir annesi varsa annesiyle bağının kötü olacağına hiç ihtimal vermiyorum için rahat olsun :)

O tahammülsüzlüğü karamsar hali çok iyi tanıyorum, belki zor biliyorum ama o anda ne yapıyorsanız bırakmak, mümkünse odayı terketmek çok iyi gelecektir. 

Uyku rutini oluşturmak anneler ile gerçekten çok zor oluyor, belki izin dönemine denk getirilebilir onu bilemedim :) 

Uyku rutininde mucize bir şekilde sabaha kadar uyuyacak diye bir şey yok, ama zamanla uyku süresinin uzayacağına garanti verebilirim(bizim 10 dakikadan 35 dakikaya çıktığında sevinçten havalara uçmuştum sonra o 3 saatlik öğle uykularına kadar çıktı ama tabii zamanla). Asıl amaç çocuğa bu saatlerde uyuyacaksın güvenini vermek, bu onun uyanık kaldığı süreçte daha huzurlu olmasını sağlar ve kendi kendine uyumayı öğretmek, bir süre sonra gece uyansa da kendisi dalabildiği için sizi yanında görmesi yeterli olacak ve kendi kendine uyumaya devam edecek acıkmadığı ve susamadığı sürece. Ancak bunun için yalnızca gece değil tam zamanlı bir düzen olması gerektiğini düşünüyorum, bir önceki uykusunu kaç saat önce ve ne kadar süre ile uyumuş olması onun gece uykusuna geçişini ve gece uyku kalitesini çok etkileyecektir, bu da gece düzeninin aslında oluşmamasına neden olur. 

Söylediğim gibi, ben yaptım ama neden hala sabaha kadar uyumuyor vb mükemmeli beklemeyin, minik minik iyileşmeler illa ki olacaktır onlara odaklanırsan daha mutlu olursun :)


GJosephine

@blissy çok çok iyi geldi yazdıklarınız tekrar teşekkür ederim 

Bende onun yanında ağlamamaya,öfkemi dizginlemeye çalışıyorum. Sonuçları sizinki gibi olur umarım.

Uyku rutini işine de kollarımı sıvadım. Tabiki mucize beklemiyorum bir tık iyileşse yetecek sonuçta bunun dişi var,hastalığı var.. Bu günleri atlatıp yazdıklarımı okuyacağım tavsiyelerinizi unutmayacağım:)


blissy

Güzel haberleri bekliyoruz o zaman 😊



Cevaplamak için Üye ol