2 küçük çocuklu hayat

rapunzel_34 soruyor: 6

Merhabalar.kendimi burad sürekli 2 çocukla ne zaman rahat ederim gibi yazıları okurken buluyorum.oğlumu isteyerek dünyaya getirdim.fakat doğum yaptıktan sonra çok kötü lohusa depresyonuna yakalandım ve oğlumu istememeye sanki hayatım bitmiş.birdaha eski günlere dönemiyecekmişim gibi hayal ettim.neyseki zamanla herşey düzeldi.oğlum çok zor bir bebekti çok zorlandım.tek başına vaktım kimsem yoktu.vardıda yoktu aslında.sonra tekrar çocuk istemediğim için korundum.çünki gerçekten hiç istemiyordum ve sipiralı hamile kaldım.çok ağladım hamile kaldığıma hiç sevinmedim.çünki oğlumdan sonra eve kapandım.işi bıraktım.tam düzeliyorum işr dönücem oğlumu büyüttüm derken.tekrar başa döndüm.aldırmayı düşündüm ama allahtan korktum vardır bi hayır dedim.doğum yaptım.bu arada oğlum tam iki yaş sendromunu ağır geçiriyor.kıskançlıkta cabası yemiyor döküyor.bana vuruyor dışarı çıkamıyoruz durmuyor.bebeğimi kucağıma alınca kafamdaki bütün kötü düşünceler bitti.

Şimdide yorğunluğun dibine vurdum.heş düşünüyorum ben ne zaman rahat ederim söyleyin bana anneler ne zaman nefes alabilicem oğlum bi yandan ağlıyor bebeğim bi yandan ağlıyor kafayı yemek üzereyim.

Birde gelen giden demezmi allah kolaylık versin.senin işin çok zor.sen işin bitti artık bundan sonra rahatlık yok.otur evde iki çocukla kimselere sığamazsın.yaşlandın felan.evet şuan öyleyim sığamıyorum.ama canları sağ olsun napalım allah böyle istemiş.vardır bi hayır

Bu soruyu cevapla


6 Cevap


aakin

Sizi çok iyi anlıyorum benzer bir durumdan ben de geçtim. kızım ve oğlumun arası yaklaşık 24 ay. ilk yıl oldukça zor geçti zamanla zorluklar azaldı. şimdi biri 7,5 diğeri 5,5 yaşında. hala zorlandığım zamanlar oluyor ama hayatım bitmiş falan değil. çalışıyorum, kendime zaman ayırabiliyorum. Çevrenizin ne dediğinin hiçbir önemi yok. bu zamanları geri gelmeyecek ve inanın öyle özleyeceksiniz ki. zaman zaman eşinize bırakıp çıkın bir hava alın, destek olmak isteyenleri asla geri çevirmeyin, bırakın eviniz pis, çamaşırlarınız ütüsüz olsun. hepsi geçiyor geriye sadece anılar kalıyor. O anılarınızı güzel kılmaya bakın. Sağlıcakla büyüsün yavrularınız.


SelmaOnurEmre

Ben de aynı süreçten geçtim. Büyük oğlum 2 yaşındayken 2. oğluma hamile kalmışım. Üstelik birkaç ay sonra yurtdışına tayinimiz çıktı. Küçük orada doğdu. Elimde bir 2,5 yaşında sendromun dibinde bir de hiç uyumayan hep kucak isteyen 2 çocukla kalakaldım. Eşim de çok yardımcı oldu denemez o süreçte. Öncelikle şunu söyleyeyim Allah sağlık versin de hepsi geçiyor. Hatta bir süre sonra iyi ki yaşları yakın demeye başlayacaksınız. Ama önünüzde iyi yönetmeniz gereken bir süreç var. Malum çocukların kişiliklerinin oluştuğu en önemli dönem 7 yaş öncesi. Alabildiğiniz kadar yardım alın. Mümkünse haftada yarım gün de olsa olsa temizlik için bir yardımcı bulun. Aile büyüklerinize durumunuzu anlatın yardım isteyin. Eşinize güzel bir dille yardıma ihtiyacınız olduğunu anlatın. Planlı olun.  Gereksiz tembellik yapıp işlerinizi sıkıştırmayın. Azıcık da olsa kendinize zaman ayırıp kafanızı boşaltmaya çalışın. Sizin psikolojiniz iyi olursa çocuklara da yansıyacak daha sakin ve daha huzurlu olacaklar.

2 yaş sendromu sürecini de iyi yönetirseniz 3 yaşında pamuk gibi bir çocukla karşılaşacaksınız. Evinizi çocuklara göre düzenleyin. ortada mümkün olduğunca kendilerine zarar verecek bir şey bırakmayın. Sonrasında büyüğe çok çok az hayır deyin. Büyük oğlum2 yaşındayken 2 yaş sendromu seminerine katılmıştım. Psikolog demişti ki; "Hayır dediğiniz birçok konu ebeveyne iş çıkarak olmasından kaynaklıdır. Misal su ile oynamak istiyor. Siz ortalık ıslanacak diye hayır derseniz hem onunla inatlaşma başlayacak hem de onun belki yeni bir keşif yapmasını engellemiş olacaksınız. " Bu perspektiften bakın olaylara.

Bol bol sarılın sevginizi dile getirin. İnanın zaman çok çabuk geçiyor. Ve yükler gittikçe hafifliyor...


bayselif

Arkadaşlara katılıyorum.İlk oğlum çok uysal , sakin bir bebekti , 2,5 yaşındayken kendi isteğimizle 2.çocuğu denedik,çok şükür oldu.Doğumdan sonra etrafımda kimseyi bulamadım.Eşim bile dayanamıyordu , çünkü ev ortamı tam bir kaostu.Küçük oğlum çok ağlayan , çok ilgi isteyen bir bebekti , büyüğüm de daha çok küçüktü.Açıkçası 2 yılı gözden çıkarmak gerekiyor.Sonrasında herşey unutuluyor , hoş hatıralar kalıyor.Şimdi ikisi oynadıkça hatta kavga bile etseler iyiki diyorum yaşları yakın yapmışım.

Biraz sabredin , çok çok zor bir görev annelik , dünyanın en zor işi.

Ama sonuçlarını alıyorsunuz , içindeyken zaman geçmiyor gibi dursa da geriye dönünce o kadar çabuk geçiyor ki , bu yaşadığınız sıkıntılı dönemi fazlasıyla özlüyorsunuz bile.


sahinur

Çok zor bir süreç ama geçiyor.Arkadaslara katılıyorum biraz sabır ve kendinize çok yüklenmeyin. Sizi kötü hissettirenleri duymazdan gelin.burada en büyük is eşinize düşüyor.size nefes aldıracak zamanlar lazim bunu da o sağlamalı. 


zehrashn

Bende sizin gibi tek büyütüyorum kayinvalidem yok annem var ama oda sadece sevmeye ..iki çocuk evet baya zor oluyor 2.doğumum biraz yordu beni o yüzden 4 5 sene düşünmüyorum 3. Yü ..Ne zaman biter bilmiyorum ama daha başlamadık diyebilirim daha okula gitmiyorlar ne alsak giyiyorlar ne versek inatlada olsa yiyorlar ilerde nasıl olurlar bilmiyorum ama inşaallah hayırlı akıllı uslu ailesine vatanına imanına bağlı birer insan olurlar ..kısacası şimdinin keyfini sürelim en iyisi çocukken yapmayıp ne zaman yapacaklar bu nazi bu inadı 🙂bide gelene gidene bakmayın onların çocuğu yokmu hicmi yaramazlık yapmadılar kırıp dökmediler boşverin siz onları valla çocuklar evde istediği yeyip içiyor istemeyen gelmesinde gitmemde  cocuk var simarik derler olmasa olmiyor derler onlara yaranilmaz yani ..rabbim sizede sabir versin inşaallah hayırlı günler cocuklarinizla mutlu olun 😊


derya275

Hepsi geciyor merak etmeyin sabir sab8r sabir size ihtiyaclari var 



Cevaplamak için Üye ol