çalışan anne ve çocuk sevgisi

fatih_1453 soruyor: 7

merhaba 

benim sıkıntım şu ki bebeğim 3,5 aylıkken maddiyat yüzünden işe başlamak durumunda kaldım ve bebeğime kayın validem bakıyor oğlum şuan 27 aylık . babaannesinden ayrılırken ağlıyor çoğu şeyi ondan istiyor hadi onlara alışmıştım ama kaç gecedir beni babaannem uyutsun diye ağlıyor ve  sonuçta kazanan o oluyor .gecelerdir ağlamaktan canım çıktı  beni sevmiyor mu diye düşünmeye başladım. ne yapmam gerektiğini bilmiyorum ve herşeyden soğudum resmen  :(
benzer sorunları yaşayan mutlaka birileri vardır yardım bekliyorum.

Bu soruyu cevapla


7 Cevap


ferhunde79

Anneden öte bir sevgi yoktur, olamaz da. Merak etmeyin zamanı geldiğinde siz onun vazgeçilmezi olacaksınızdır. Şu an küçük ve genelde ihtiyaçlarını babaannesi karşıladığı için ona daha alışkın olabilir, bence kendinizi üzmeyin, onun da dikkatini çekecek aktiviteleri birlikte yapmaya çalışın :) 


jise

Biz böyle bir dönem yaşamıştık çok iyi hatırlıyorum. Üç yaş civarıydı sanırım bizim.
Herşeyi anneannesinin yapmasını istiyor, ben işten gelince bana selam bile vermiyordu.
Bir süre ben ağırdan aldım, çok fazla üstüne düşmedim. "Anneanneme inebilir miyim" dediğinde "Hayır ben işten yeni geldim ve seninle vakit geçirmek istiyorum, sen beni özlemedin mi"şeklinde yaklaşırken, "Tabi ki inebilirsin, ama çok kalmazsan sevinirim, ben de seni özledim" demeye başlamıştım. "Suyumu anneannem içirsin"e kadar varıyordu istekleri.

Tavrımı netleştirdikten sonra (anneanne taleplerinin beni duygusal olarak hiç etkilemediği şeklindeki duruş üzerine bilhassa) çocuğumun tavrı da değişmeye başladı. O hafta kısa bir sohbet arasında işe gittiğim için, onu bıraktığım için bu kadar tepkili olduğunu anlattı kendi kelimelerince. Bir kaç gün çalışmak zorunda olduğum ama bunun onu sevmediğim anlamaına gelmediğini, vs vs sürekli anlattım.

Maaşellah o günden beri bir sıkıntımız yok. Yine de ara sıra benden azarı yiyince 1Ben anneanneme gidiyorum yeaa" şekilde kaçışlar yapsa da onları normal buluyorum.

Lütfen canını sıkma, çalışsan da çalışmasan da bir çocuk şu hayatta en çok annesini sever. Sadece ilişkinin oturması zaman alabiliyor. Küçükken tepkilerini anlaşılmaz ve çetrefilli şekillerde ifade etseler bile büyüdükçe onu içine kapatan, kıran şeyleri sözel olarak anlatmayı tercih ediyor. Hepsi geçici dönemler bunların. Zamanında senin gibi beni yaralayan, ağlatan bir konuydu ve unutmuş gitmişim bile.

Sevgiler,


fatih_1453

çok teşekkür ederim arkadaşlar umarım bende çabuk atlatırım bu zamanı da rahatlarım . ama ah ettim 2. çocuğum olur ise kimseye teslim etmeyeceğim. 


ferhunde79

Benimki de tam tersi, nefes alamıyorum hem de çalışıyorum. Sanırım ölçü çok önemli :) 

Çalıştığınız için kendinizi suçlamayın, zamanı geldiğinde bunun sizin ve onun için iyi bir şey olduğunu o da anlayacak. 
Ve bence 2. çocuğumu emanet etmeyeceğim diye şimdiden kendinizi şartlamayın bence, şükür gözünüz arkada kalmıyor belki o zaman iyiki babaannesi varmış diyeceksiniz. :) 


ikikiz

Canınızı sıkmayın, ben kızlarım 14 aylıkken çalışmaya başladım ve 14 aydan 36 aya kadar kızlarımdan biri benim kucağıma bile gelmek istemiyordu. Babasına cok düşkün olmuştu.

Bende çok üzüldüm, pedegoglara danıştım , işi bırakmayı düşündüm ancak pedegoglar beni ikna etti ve çalışmaya devam ettim.  36 aydan sonra gerçekten aramız düzeldi, şu anda çok iyi bir ilişkimiz var.

Canınızı sıkmayın  ancak bir pedegogla da görüşün derim.


moms

benimle cocuklar arasında boyle bir sorun yok tam tersi bunaltacak derecede duskunler. ama babalarıni 10 gun gormeseler nerde demezler. esim de bu duruma cok uzuluyordu, hatta cok duskun olmalarından dolayı beni kıskandı,sucladı, cocuklara kustu vs. ama ben dısarıdan baktıgımda neden duskun olamadıklarını goruyordum. cocuklar oz bakımlarını yapan, onların ufak sımarıklıklarına goz yuman, onlarla kaliteli oyunlar oynayan, yuzlerini gulduren aile bireylerine daha duskun oluyor. sizin icin demiyorum ama babane gunduz bakıorsa aksam siz devreye girin, siz yıkayın oyun oynayın yemek yedirin uyutun, anne ise gidior babane geliyor desin.


guta

Hiç kimse annenin yerini tutamaz. Fakat küçükken çocuklar onunla kim daha fazla ilgileniyorsa, öz bakımını kim gerçekleştiriyorsa ona daha düşkün oluyorlar. Ben de çalışıyorum, her gün 7 de eve geliyorum. Ama geldiğim zaman mutlaka sadece onunla ilgileniyorum. Mutlaka siz de yapıyorsunuzdur biliyorum ama sadece örnek olarak söylüyorum. Mesela banyo, hiç bakıcıya bırakmam, o benim ve oğlumun arasında keyifli bir zaman. Geldiğim zaman mutlaka ben yemeğini yediririm, ben uyuturum. Haftasonu kimseye bırakmam, tüm işleri bende. Dışarı çıkartırım, oynarım. Zamanla çocuk moms'ın dediği gibi annem işe gidiyor o yüzden bakıcı ya da babaanne geliyor diye düşünmeye başlıyor.



Cevaplamak için Üye ol