özgür ruhlu olsun derken ortaya bambaşka bir şey çıktı.

sappho soruyor: 10

Selamlar,

Çocuk eğitimi konusunda eşim de ben de çok okuyan, araştıran, psikologlara,pedagoglara danışan ebeveynleriz.ama çocuğumuza bakıldığında hiç böyle ebeveynler tarafından büyütüldüğü düşünülmez.

Cevremde sinmiş, ürkek, özgürlüğü kısıtlanmış çok çocuk gordugumden üzülürdum. " bu kadar da uslu olunmaz ki yaa,çocuğun doğasına ters" diye düşündüğüm çocukların ailesine baktığımda, cezayı çok kullandıklarıni gozlemledim. "Biz ceza vermeyelim ve sınırlarımız da mümkün olduğunca sınırlı olsun." dedim. Zoru seçtik yani.sabırla, bıkmadan, usanmadan yaptığının yanlış olduğunu söyleyip, duzeltecegi konusunda hep yureklendirip ona guvendigimi hissettirdim. Kısmen başarılı olmuştum, mutluydum. Hakkını arayan, özgüvenli,özgür ruhlu,yaratıcı, soran sorgulayan... Bir çocuk oldu.fakat saygısızlıgina hiç bir şey yapamıyoruz. Vallaha burada diye söylemiyorum. Gerçekten biz eşimle ve ikimiz de oglumuzla çok saygılı konusuruz.bunun önemini de sıklıkla anlatiriz.Yok yok. Bildiğiniz saygısız ve terbiyesiz bir çocuk oldu.üzülüyoruz.artık sevdiği şeylerden mahrum bırakma yöntemine başladık. Hiç yol katedemedik. Okuldan öğrendiği terbiyesiz lafları kullanıp bize bağırıp vuruyor.oturup seans gibi konuşuyoruz. En sevdiği oyuncakları kaldirdik,3 gün TV cezası vs. Verdik. Aynı.. Hiç eyvallahi yok.10 tane olumsuz davranışı değil de 2 tane olumluyu söylüyor, ceza suresini kisaltabilecigimi söylüyorum. " yok anne daha cezam bitmedi " diyor ama davranışlar aynı. Sizin bana vereceğiniz denediginiz ve başarılı olduğunuz yöntemler var mı? Ama lütfen yanlış anlamayin ama makale yazısı işimi görmez, çokça mevcut bizde. Bizzat denediginiz metodları öğrenmeyi çok isterim. Çok teşekkürler...

Bu soruyu cevapla


16 Cevap


nevinc

Mrb her annenin cocuk yetistirme dogruyu yanlisi ogretme anlatma metotlari farklidir.Kizimi 3 yasinda pedogog'a goturtugumuzde ilk cumlesi cocugun sinirlari olmali demisti esim ve benim nacizane cocuk buyuturken asla musama etmiycegimiz konunun saygi olduguna karar vermistik siz isin ucunu biraz kacirmisiniz bundan sonraki surecte bence profosyonel yardim almalisiniz cunki karsinizda kisiligi karakteri sekillenmis bir cocuk var kolayliklar diliyorum :)


nukhetsp

Ben de nevince katiliyorum. Yanlis anlamayin ama bence profosyonel yardim almanin yani sira varsa anane veya babaneden fikir alabilirsiniz. Zira bu konuya onem verdiginize gore onlar sizleri yetistirirken basarili olmuslar. Ben ozguvenin basibuyruk hareket etmesine izin vererek kazandirilacagina inananlardan degilim. Bence sinirlar bilinmeli, cocuk hukuki kurallarin yani sira sosyal kurallarin da farkinda olmali. Ben eger cocugum birisine vurmaya kalkisirsa ozellikle de kendinden buyuk birisine, konusmakla kalmayip sesimi yukseltiyirum ve sevdigi birseyden mahrum birakiyorum. Bunu siz de yapiyormussunuz zaten. Bunun buyuklerin dunyasinda polise sikayet edilebilecegini, kanunlara da aykiri oldugunu cezasinin oldugunu soyluyorum.


guta

Fazla serbest bırakmışsınız anlaşılan, temel konularda kural her zaman gerekli diye düşünenlerdenim. Saygısızlık, şiddet, yalan gibi konularda baştan hayır demenin çok faydası oluyor. Yoksa çocuklar kuralsızlıktan çevresini düşünmeyen, sınır koymayan bir çocuk oluyor. Sizinki öyle diye söylemiyorum, sakın yanlış anlamayın. Çevremde gördüğüm genelde bu. Yeni nesil anneler özgüvenli çocuk yetiştireyim derken duyarsız çocuk yetiştiriyorlar. Mesela çocuk bir başkasına vurduğunda o anda müdahale edilmeli, çocuktur yapar kesinlikle denmemeli bence. Sizinkinde de bunun bir süreç olduğunu düşünmek lazım. Sonuçta daha çok küçük, her şeyi yeni öğrendiği bir yaşta. Benim yazdıklarınızdan anladığım kuralsızlık hakimken bir anda işler kötüye gidince cezaya çok fazla başvurmanız, bu yüzden de iyice işin ucunun kaçtığı. O yaştaki bir çocuk için 3 gün ceza bence çok gereksiz.  1. günün sonunda cezanın ne için verilmiş olduğunu unutacak zaten. Size vurduğu anda bunun yanlış olduğunu söyleyip, ilginizi o anda çekebilirsiniz. Oyun oynuyorsanız ciddi bir şekilde yaptığının yanlış olduğunu, kimseye vurmaması gerektiğini söyleyip, oyunu bırakıp başka odaya gidin ve konuyu daha fazla uzatmayın bence. Saygısızca konuştuğunda da bunu açıkça söyleyip onu biraz ilgisiz bırakın. Arkadaşına vurduysa hemen arkadaşının yanından uzaklaştırın, gerekirse eve geri getirin. Ama bunu çok fazla ceza olarak vermeyin çocuğa, o zaman daha çok yapıyorlar. Bir cümle yeter bunun için, arkadaşına vuramazsın, bu şekilde oynamana izin veremem. Daha fazla nasihat vermeyin, alın götürün çocuğu içeriye. Cezasız olmaz ama bir anda ceza uygulayıp çocukla yüz göz olmak da olmaz. Her şey açık olmalı çocuğun gözünde, kısa ve anlayacağa şekilde. Bunları yapın çok da üzerine gitmeyin. Bence siz anne baba olarak saygılı olduktan sonra eninde sonunda o da sizi örnek alacaktır.


sappho

Ben çocuğu için kariyerini bırakan,çok ilgili,sevgi dolu,sabırlı,yeni oyunlar üreten,aktivite delisi,çocuğunu çok mutlu eden bir anneydim. Son 3 aydır kendimi b.k gibi hissediyorum. Bir başarısızlık hissi,geç kalmisliģin pismanlığı... katılıyorum size ipin ucu kaçtı,ama yakalayacağim. Kişiliği,karakteri sekillenmis demişsiniz nevinc. Bence daha zamanımız var yaaa.paniğe sokmayin beni.çok edilgen bir donemimdeyim,inanır etkilenirim. Daha 3 ay önce mutfakta gördüğü böceğe dedi ki: "aa böcek ne işin var senin burada,dur ben seni hayatına gondereyim" peçeteyle zarar vermeden alıp,balkondan aşağıya bıraktı" hoşçakal böcek,sana iyi hayatlar,iyi günleeeeer." Diyeceğim o ki vicdanli bir çocuktu. Son 3 ayda sevdiği insanlara bile," üzülsun,banane.." diyebiliyor. Vicdan,merhamet,duyarlılık bizim için çok önemli. Ona da verdiğimizi düşünüyorduk. Yazmaya enerjim olsa 4-5 sayfa yazarım vallaha. Sizlerin tecrübelerini,tavsiyelerini önemsiyorum.

Annem babam hayatta değil. Ama çok şımarık bir çocuk olduğumu hatırlıyorum ve çocukluğuma şahit olanlar da "seni ikna etmek için ne kadar dil dokerlerdi." Diyorlar.şiddet,ceza..vs yerine konuşarak anlatma,sabirla ikna etmeyi kullanmislar. Gayet sağlıklıyim şükür. Kendime ve çevreme olan saygi sevgide sorun yok. Okulda arsiz,terbiyesiz 2 tane çocuk var. Onlarla arkadaşlık ediyor.acaba bu mu etkili diye düşünüyorum. Pedagog var bildiğim,haklısınız bir danışmak lazım...teşekkür ederim


sovan

Çocuk yetiştirmenin en güzel tarafı hata bile yapsanız her zaman telafi imkanının olması. Bunu hep söylerim. Bu işin bir de tek doğrusu yok. her iki yönden de aşırıya kaçtığımız, dengeyi sağlamaya çalıştığımız zamanlar oluyor. Çocuklarda vicdan ve empati için 5 yaş erken diye biliyorum. Bu gelişim evrelerini falan da okumuşsunuzdur muhakkak. Ben de bazen çok gevşek bazen çok disiplinli buluyorum kendimi. Bu iş gerçekten zor ayrıca.

Bence moralinizi bozmayın. Herşeyden önce anne olarak mutlu ve huzurlu olduğunuzdan emin olun. Rahat olun. Dilerseniz profesyonelden yardım alın. Ben sorunumuz olsun olmasın belli dönemlerde destek alıyorum ve çok faydasını gördüm. 
daha çocuğunuz 5 yaşında ve hiçbir şey için geç değil. Şimdi ayar vericem diye de başka türlü bir aşırıya kaçmayın. Acele etmeyin. Zamanla dengeyi bulacağınıza, bulacağımıza inanıyorum.
Kolaylıklar dilerim :) 



fatmaank

Sevgili Sappho,

Daha önce başka bir konuda yazmıştım, kızımın son zamanlardaki agresifliğini vs. Ben de sizin gibi hatta özgüvenli olsun derken için cılkını çıkardık herhalde diye düşünmeye başlamıştım ki, hem kreş görüşmeleri hem de kızımı kreşteki arkadaşlarıyla bir arada gördükten sonra düşüncem değişti. Kızım tek çocuk, kendi başına oynamayı çok seven, sakin, bugüne kadar defalarca sorunsuz seyahate gittiğim, rahat bir çocuktu fakat üç ay kadar önce kreşe başladıktan sonra bize vuran, istediği bir şey olmayınca saatlerce ağlayan hatta arada ısırmayı deneyen bir çocuğa dönüştü. Kreş psikoloğu, diğer çocukları taklit ettiğini ve geçici bir durum olduğunu söyledi, inanın gözümle görene dek inanmadım, bir kaç kez yerinde gözlediğimde, kızımın bazı hareketlerinin kreşteki bazı özellikle hiperaktif çocuklarla birebir aynı olduğunu gördüm, hatta bazı davranışları orada deyim yerindeyse hayatta kalmak için yaptığını anladım, akşama kadar o şekilde davranıp eve geldiğinde bocalama yaşadığını fark ettim. Kreşten almaya karar verdim fakat bu kızım için daha da üzücü oldu, öğretmenini çok sevdiği için çok ağladı vs. Nihayetinde yaza kadar sabredip yazın tatil oldu diyerek oradan alacağım.

Bunları şunun için yazdım, çocuğunuz da o iki terbiyesiz dediğiniz çocuğu taklit ediyor olabilir. Bizim psikolog özellikle onları taklit etmesinin normal olduğunu çünkü kızıma göre en alışılmadık ve dolayısıyla ilgi çekici davranışları onların yaptığını söylüyor. Ama inanın ben evde kendimi suçlamaktan kızımı tanıyamamaya kadar bir sürü duygu yaşadım ve hala yaşıyorum. İlk zamanlarda çok sinirlendim, ceza verdim fakat özellikle kızımı arkadaşlarıyla aynı ortamda gözledikten sonra empati yapıp sabrımı artırmaya karar verdim ve bizde epeyce işe yaradı. Şöyle ki, kızımla birebir aktiviteyi artırdık, beraber parka gitmek, yapboz yapmak, mutfakta kurabiye yapmak vs gibi. Bunları yaparken normalden daha sabırlı davranıyorum fakat gereksiz yere mızıldama, vurma moduna geçtiği anda, bağırmadan ama kesin bir şekilde, onun eski halini çok özlediğimi, her zaman olduğu gibi konuşarak anlaşabileceğimizi, kreşte çocukların birbirine vurduğunu bildiğimi fakat bunun doğru ve bizim evde geçerli bir davranış olmadığını, sakinleşince yaptığımız şeye devam edeceğimizi fakat o haldeyken onunla devam edemeyeceğimi söylüyorum. Yaptığım işi bırakıp ona sarılıyorum, hadi git odanda oyna isterse diyorum. Eğer yaşadığı kriz artarsa, benim de sinirlenmek istemediğimi ve bana vurmasına izin vermeyeceğimi söyleyip ortamdan uzaklaşıyorum, onu babasıyla bırakıp öbür odaya geçiyorum mesela. İlk birkaç sefer bu şekilde yapınca yine kriz yaşadık, ağladı vs ama sonra sakinleşince yanıma geldi ya da ben yanına gittim yine aynı konuşmaları yapıp sarıldık. Çok uzattım ama kendi hissettiklerimi okudum sizin yazınızda. Bence daha çok sabır, daha çok sevgi ve empati ile çözebilirsiniz. Çocuğunuzun özünde alışkın olduğu hareketler bunlar değil sonuçta. Kendinizi suçlamayı bırakın fakat ceza vererek negatif ilgiyi pekiştirmesine yol açmayın. Kreşteki çocuklarla anneleri evinize davet edin, çocuğunuzu o çocuklarla bir arada gözlemleyin, benim böyle bir davette gözüm açıldı. O zaman çocuğunuzun neyi neden yaptığını daha iyi anlayabilirsiniz.


sappho

Sovan,fatmaank,yorumlarıniz beni çok rahatlattı,cok tesekkurler.

Bugün okulda bir arkadaşı onu cimciklemis sonra bizimki de ıssırmış,ardından arkadaşi da onu ıssırmış. Öğretmeni," ilk kez bir arkadaşına zarar veriyor buna şaşırdım. Ancak şiddet yanlısı olmasa da çok zor bir çocuk. Kurallara çok dirençli ve hep aykırı olmak peşinde. Beni yoruyor ve cok zorluyor,ikna edilmesi çok güç bir çocuk. Herkes sandalyesini yan yana dizerken oglunuz gelip sınıfın tam ortasına koyuyor ben burada oturmak istiyorum diyor mesela ve bunun gibi çok aykırı davranışlar. Son 2 aydır çok değişti.profesyonel bir yardım öneriyorum ama ilk önce okulumuzun pedagogu sizinle görüşmek istiyor" diyerek beni çağırdı. Yarın gideceğim. Bakalım nasıl bir çözüm onerecekler...


selencem

Son 3 ayda değişti demişsiniz. Bu sıralarda okulda veya evde köklü değişiklik oldu mu? Sticker vermeyi denediniz mi? Her olumlu davranış için bir sticker. 100 sticker olunca da hediye veya gezi. 5 yaş zor, bol bol konuşup anlatmak gerek. Aslında güvenilir bir pedagog öneri verebilir. Ama nacizane, ben olumsuz davranışa hemen tepki veriyorum. O an ortamdan uzaklaştırma, o sırada bir şeyden mahrum etme. Yoksa 3 gün tv filan işe yaramaz, sebebini unutur, bağlantı kuramaz daha o kadar uzun süre.



sunny

Aslinda bahsettiginiz davranislar cocugun farkli ve ozguvenli oldugunu gosterir ornegin sandelyeyi sinifin ortasina koymak her cocugun yapabilecegi birsey degil :) yanlis anlamayin ama okullar da siradan insanlar yetistirmeye odakli. ama siddet ve umursamazlik konusu onemli bana gecici gibi geldi. hic unutmam Denize hamileyken birara neden tekme atmiyor diye doktora kosmustum, o da demisti li onun da bir keyfi var. Herzaman ayni davranamaz ki :)


ece_g

Ben de Sunny e katılıyorum bir öğretmen olarak hep standart kurallara uyan tekdüze çocyklar yetiştirmeye odaklı bir müfredatımız var. Aykırı olmak istemesi de güzel bir davranış ben geçici olduğunu düşünüyorum bence üzülmeyin



Cevaplamak için Üye ol