2 yaş kaygı ve korku

Meteboy soruyor: 9

Merhaba, 28 aylık oğlum 24 aylıkken kreşe başladı haftanın 5 tam günü olarak. İlk başlarda çok fazla bir sıkıntımız olmadı alışma konusunda. Fakat zaman geçtikçe okula gitmek istemiyorum şeklinde ağlamaları çoğaldı. İstedikleri olmadığında kendini yerlere atmalar, sinir krizi geçirir gibi ağlamalar vb... davranışları başladı. Sürekli aklına her estiğinde okula gitmek istemiyorum şeklinde dillendiriyordu. Kreş değişikliğine karar verdim, şu an gittiği kreş daha fazla içime sindi açıkçası, daha güler yüzlü, daha sevecen ve daha işin bilincinde ve daha profesyonel yaklaşıyorlar. Yeni kreşe gideli 3 hafta oluyor, ve fazla yüklenmemek adına haftanın 3 tam gününe indirdik, 2 gün de anneanne bakıyor. Son iki gündür akşamları işten geldiğimde inanılmaz derecede mutsuz ve okula gitmeyeceğim şeklinde sürekli ağlama halinde. Nasıl anlatayım size, durup durup ağlıyor. Örneğin çizgi film izliyorken, birden bire ağlamaya başlıyor. Sonra susuyor, iki dakika sonra tekrar aklına gelip okula gitmiycem diye ağlıyor. Kucağımdan inmiyor, beni bırakmıyor. Dün okul müdürü ile konuştum, korku ve kaygıları olduğunu söyledi. İlk defa, gün içerisinde de bazen durduk yere korkup ağlamaya başladığını ve kucakta sarılarak öperek teselli olduğunu söyledi. Hatta kendi kendini bile teselli ediyormuş korkacak bir şey yok diye. Şu anda çok endişeliyim, bir pedagoga götürmeyi düşünüyorum, gerçekten okula gitmeye alışamadığı için mi, yoksa korkusunun altında yatan başka bir neden mi var? Okula gitmediği günlerde asla böyle davranışlar sergilemiyor, gayet memnun hayatından. Benzer durumlar yaşayanlar veya fikri olanlar tecrübelerini paylaşabilirse sevinirim, bir de Anadolu yakası için pedagog öneriniz var mı? Sevgiler

Bu soruyu cevapla


9 Cevap


iflah_olmaz

:-( kreş severler var bu sitede.deli gibi savunurlar şimdi  kreşleri....

ben 2 yaş çocuğu için hatta 3-4 yaşına kadar evde birebir ilgiyle büyümelerini tavsiye ediyorum.kendimde hem kreşi hem anneanneyi hem de bakıcıyı denemiş bir anne olarak.....bende 32 yaşımdayım.2.5 yaşında başlamışım kreşe.bundan 30 sene önce....sadece annemin bana bakıcak kimse bulamaması yüzünden  kreşe verilmiş bir çocuğum.bana göre kreş mecburiyetten verilmesi gereken bir yer 0-3 yaş için.
okula gitmeyi istemiyorsa istemiyordur.bakın evde mutlu diyorsunuz.madem anneanne de var bakıcak.bi süre daha evde olsun... mutlu olsun....sevgiler...


Hamster

Kızım 25 aylık 5 yarım gün kreşe gidiyor,o kadar olmasa da benzer sorunlar bizde yaşadık.Bende derdini tam olarak anlatamayan çocuğun kreşe gitmesi taraftarı değilim ama mecburiyetten başladık.Anneannemiz ile aynı sitedeyiz bu zamana kadar anneannenin evinde ve bakıcı ile büyüdü.Kardeşi olunca iki çocuk bir bakıcı olmayacağı için en azından yarım gün gitsin dedik,anneannemizin sağlık sorunları var ve sürekli ilgilenmek onu da yoruyor malum en hareketli zamanları.Kardeşi ile birbirlerini olumsuz etkiledikleri zamanlarda oluyor,kardeşi ablasının sesinden uyuyamıyor mesela.Bizim ki biraz oyun grubu gibi gitmesi gelmesi 4 saat sürüyor.Yemeğini yemiş olarak geliyor ve uyuyor,yorgun geldiği içinde en az 3 saat uyuyor.Madem anneniz bakabiliyor yanına bir yardımcı alın kreşe vereceğiniz para ile birlikte baksınlar.Hem annenize de çok yük olmazsınız.Bizim bakıcımız günlük ev işleri ve yemek yapıyor,bu konuda da annenizi rahatlatmış olursunuz.Sosyalleşsin istiyorsanız 3 yarım gün gönderin.Çok uzun saatler kalmayacağı için bu şekilde severek gidebilir.Bu konuda çocuğu zorlamak bana da çok doğru gelmiyor.


iflah_olmaz

Hamster+10000000


Meteboy

Yazdıklarınıza katılıyorum, benim de hedefim 3 yaştı. Ve anneannemiz artık yaşlı ve yorgun olduğu için kreşe mecburen başlattık. Yardımcı konusunu da en başta anneme teklif ettim, ama annem pek sıcak bakmadı bu konuya. Şimdi ben bakayım diyor, o da çok üzülüyor, ama ona da yük olmak istemiyorum. Evlerimiz çok yakın değil, akşam çocuğu almak mesele, çünkü eşimin çocuğu annemden alıp bize gelmesi 9'u buluyor. Anneme bizde kal desem kalmaz. Belki yardımcı konusunu şimdi kabul ettirebilirim. Ama yine de yol sorunu var :(



maviboncukk

3 yaşına kadar bakıcı bakmalı ve başında bir büyük yada evde kamera olmalı her odada. O yaşta çocuk dayak yese söyleme! Söyleyemez. Kamera olsa en azından geçmişe dönük de izleyebilirsiinz. Kim bilir ne travma yaşadı da bu kadar tepkili..ben olsam ya annemi ika eder onda yada bende kalırdım yada yakınında ev tutardım. Hiçbirşey çocuğunuzdan daha önemli değil ve şu an yaşadığı travmaların geçmişe dönük telafisi olmayacak..


sefemu

belki sadece anneanneyi istiyor ve okul buna mani.. 5 günden 3 güne inmesi, okulun değişmesi -tabiki onun iyiliği düşünülerek yapılmış ama- onun ağlamalarının bir sonuç verdiğini de göstermiş ona.. şimdi o 3 günü de yoketmek ve hep anneanne ile evde olmak için ağlamaya devam.. ilk aklıma bu geldi.. illa okuldan kaynaklı olmayabilir.. illa orada travmatik bir olay yaşamış olmayabilir.. inşallah da böyledir.. sadece evde olmayı çok çok seviyor ve bunu kaybetmek istemiyor..

ilk zamanlar daha uyumlu olup bikaç ay içinde işin ciddiyetini sürekliliğini farkedip asıl ağlamalar isteksizlikler başlıyor demişlerdi bana da kızımı kreşe yazdırırken.. -hoş bizim kreş tecrübemiz oyun grubuyla 2 ayda sınırlı kaldı vazgeçip aldım- o 2 ayda bile zorlanmıştık.. sınıf 7 kişi idi ama kızıma kaç kişisinz dediğimde hep 5 diyordu.. zamanla anladım ki ikizleri yok sayıyordu.. altını kurcalayınca onların kızımı rahatsız olacağını bildiğim şeyler yaptıklarını öğrendim.. özellikle ilgilenmeleri sonucunda kızım sınıfın 7 kişi olduğunu kabul etmesiyle :) sorun kalmamıştı.. küçük şeyler çok büyük etkiliyor bu yaşlarda..

gerçekten okulla ilgili ise de belki küçücük birşeydir ama onun için büyük olabilir.. yeğenimiz çok severek giderken birden gitmemek için kıyamet koparmaya başlamıştı.. ne yaşadı bu çocuk diye paniklerken,,, tek sebebinin kreşteki bir diğer çocuğun ona kötü sözler söylemesi "gevezesin bi sus"gibi olduğu haftalar sonra ortaya çıktı.. sorun çözüldü ve 1 yıldır sorunsuz gidiyor..

sorunun ne olduğunu bulmaktan başka çözüm şansı yok gibi..
ben de 3 yaşından önce kreş ortamını tercih etmeyenlerdenim ama mecbursanız tabiki durum farklı.. umarım önemli birşey değildir ve çözülür..



dilrubaa

Kreste yasadigi birseyden kaynaklidir muhtemelen, bir arkadasinin bi sozu bile olabilir. Kreslerde bildigim kadariyla kamera sistemi oluyor ve bir sorun oldugunda eski kayitlari izlemeniz de saglaniyor. Once ogretmenleriyle konusup sorunun kaynagini bulmaya calissaniz, olmazsa kamera kayitlarini izleseniz. Belki de cozulebilecek birseydir.

Bu arada evet bence de bu yas icin oncelik evde bakilmasi ama tabi ki mecburiyet varsa sorunu cozmeye calismaniz daha iyi olacaktir.


Meteboy

Cevaplarınız için çok teşekkürler, sanırım herkes benimle aynı fikirde sorunun kreş kaynaklı olabileceği konusunda, çünkü kreşe gitmediği durumlarda çok mutlu. Şimdilik hedefim annemi bizde kalmaya ikna edebilmek :) Ve oğlumun kreşe yarım gün şeklinde gidişini sağlamak. Eğer bunu başarabilirsem, hem anneme yüklenmem hem de çocuk belki fazla zorlanmaz. Bir de haftada bir ev işleri için yardımcı bayan getiririm. Bir de kreş müdürüyle, kamera kayıtlarından ağladığı günü özellikle gözlemlemek isteyeceğim, bu şekilde tespit edebilirim bu kreşte sorun var mı, fakat sorun eski kreşten kaynakladıysa zaten bir şansım yok. Arkadaşlar, iyi ki varsınız, Allah hepimize yavrularımızı bağışlasın. Sevgiler.


birgun

Benim oğlum 11. aydan beri kreşe gidiyor. Sorunlar kreş kaynaklı olmayabilir. Dönem dönem bizde bunları yaşıyoruz. Siz kararlı olur onun çırpınma ve ağlamalarını bir süre göz ardı ederseniz sorun çözülür. Kreşi değiştirmenize rağmen aynı sorunlarınız devam ediyor bu önemli bir delil bence. Pedagogdan fikir almak çok iyi bir fikir. 


Cevaplamak için Üye ol